Mike & The Mechanics - Word of Mouth (1991)

Ook hier weer een paar mooie nummers.

Mensen die nog niets van ze hebben kunnen beter wachten op een mooie verzamelaar.

Nou, ik zat niet bepaald te wachten op een verzamelaar van hun. Verschrikkelijke muzak dit..

Tja , een beetje hetzelfde kunstje wat Mike Rutherford en zijn vrienden hier opvoeren .
Heel onderhoudend maar ook niet schokkend . Risico's worden vermeden en echt uitschieters zijn hier dan ook niet .
Het luistert lekker weg maar de verrassing is ver te zoeken .

Matig werkje hoor. Inderdaad erg plichtmatig en vrijblijvend. En dan te bedenken dat hun eerste twee albums toch vol stonden met erg fraaie nummers en een misser nauwelijks te vinden was. Dat hebben ze op deze omgedraaid ..... hoewel ..... dan zou ik hier toch in elk geval één fraai nummer op moeten kunnen vinden en da's eigenlijk niet gelukt.

erg goede cd vooral let's pretend it didn't happen vind ik een van hun beste nummers.

Verrassend lage waardering voor dit album.
Klinkt erg begin jaren 90, maar dat vind ik hier niet erg.
Veel toetsenwerk natuurlijk, maar wel echte drums.
En 2 erg goede zangers: Paul Carrack en Paul Young (die van Sad Cafe en inmiddels helaas overleden).

Tussen deze overwegend softe en beschaafde rock met symfo-invloeden staan toch een aantal mooie nummers.
Vooral de laatste 3.
My Crime Of Passion was een betere hit geweest dan Word Of Mouth, wat ik nog wel zowat het minste nummer vind van dit album.
Let's Pretend It Didn't Happen is een erg mooi nummer, net als Before The Next Heartache Falls wat ook nog eens erg mooi gezongen wordt.
Ook Yesterday, Today, Tomorrow is een sterk nummer en wordt heel mooi gezongen door Paul Young.
Get Up als uptempo-opener is niet verkeerd.
Everybody Gets A Second Chance gaat bij mij niet op voor dit nummer. Vind het een beetje nep-Motown klinken en dan bedoel ik dus als You Can't Hurry Love op de Phil Collins-manier.
De overige nummers vallen niet erg op, maar vormen ook geen skipmomenten.

Er wordt zeker goed gemusiceerd op dit album (kan ook bijna niet anders met deze muzikanten),
maar zoals door bikkel2 ook al gezegd: heel onderhoudend, maar de verrassing is ver te zoeken.

Maar toch: overwegend mooie muziek en deze CD klinkt als een klok en is mooi geproduceerd.
En 4/100 erbij .

Daar zit 'm ook de kneep; Muzikaal prima gedaan. Young en Carrack zijn niet de minste vocalisten.
Maar met dat alles moet je wel gewoon songs fabricren die bekijven. De groep overtuigd me in dat opzicht helaas te weinig.

Inderdaad een lage waardering voor een lekker wegluisterend album. Zang is zoals te verwachten goed en ook de begeleiding is prima. Ok, niet verassend of een aantal die uitschieten. Mike heeft zich even gesplitst in het laatste Genesis album en zijn eigen project en dan is dit toch een prima werkstuk.

In ieder geval heb ik het (wat MuMe betreft) laagst gewaardeerde album gehad in het ontdekken van de soloprojecten van Tony en Mike. Gelukkig valt deze dus mee, in tegenstelling tot Mike's eigen twee albums.

Mwoah, ik vind deze dus zeker wel een goede ! Een smalle gekke dag.

het nummer word of mouth heb ik dan altijd weer 1 van de lekkerste meezingers gevonden ooit. weet eigenlijk niet goed waarom?

Het refein is lekker meezingbaar. Maar verder een weinig indrukwekkende worp van Mike en zijn vrienden.
Het verhaal was wel zo'n beetje verteld op het debuut en het aardige Living Years.
Daarna is de rek er snel uit. Ik vind dit vooral een saai album waar weinig van blijft hangen.

Precies! Hoewel ik hem in het verleden regelmatig gedraaid heb valt hij me na een hernieuwde draaibeurt erg tegen. De meeste nummers zeggen me inderdaad niets meer.

In tegenstelling tot wat de meeste reacties doen geloven is dit echt nog niet zo'n slecht album. Toegegeven, het is behoorlijk mainstream (lees: veilig), en ook niet echt spannend en dus vernieuwend, maar de nummers liggen lekker in het gehoor en zijn op zich niet slecht. Lekkere popmuziek uit de jaren 90

Ik vind dit ook een prima plaat. Verzorgde popmuziek met een aantal prima songs waaronder de titeltrack en Lets pretend it didnt happen, en Everybody gets a second chance is een heuse Motown pastiche met Phil Collins achtige zang! Een album met geweldige zangers, vooral Paul Young is in grootse vorm. Eeuwig zonde dat hij zo vroeg is overleden. Ietwat onderschat deze plaat. 4 sterren.

Ik ken eigenlijk alleen het titelnummer. Altijd een prima nummer gevonden. Werd in die tijd veel gedraaid in de discotheek waar m'n maten en ik veel kwamen. Van deze band hoef ik ook geen losse albums eerlijk gezegd. De singles vind ik over het algemeen sterk dus een mooie verzamelaar moet er nog wel een keer komen.

Ik vind deze een tikkeltje minder dan de eerste twee platen van M+M, die ik nog altijd hun beste uit de hele reeks vind. De titelsong is inderdaad een lekkere meezinger, die het altijd goed doet op de radio - en bij ons destijds ook in de hitparade.
Ik vind deze met name qua songwriting en instrumentatie een beetje achterblijven bij de eerste twee, die op sommige punten nog licht symfonische trekjes vertoonden. Die zijn hier geheel verdwenen; dit zijn pure ambachtelijke popsongs, die vooral omhoog getild worden door de sterke zang van zowel Paul Young als Paul Carrack. Die twee dragen dit plaatje, naar mijn mening.

Ik mag ze graag horen, de albums van dit bandje. Het is allemaal niet revolutionair of vernieuwend, maar vooral heel degelijk, zonder al te veel uitschieters, maar met een redelijk constant gemiddelde. Ik geloof dat ik wel vijf of zes albums van hen heb, maar merk wel dat het peil geleidelijk daalt na die eerste twee albums.
Dat heeft ook te maken met het wegvallen van Young en later ook van Carrack. Ik geloof dat hun laatste album met Roachford als zanger is opgenomen. Erg onderscheidend was de muziek van Mike & The Mechanics nooit geweest, maar zonder een zanger met een aansprekend stemgeluid wordt het resultaat echt een beetje gemiddeld.

Als je een wat minder groot liefhebber bent van dit soort degelijke popmuziek, geloof ik dat je inderdaad wel genoeg hebt aan een verzamelaar.

Hoewel qua songmateriaal dit een van hun minder aansprekende albums is, wordt de kwaliteit van dit album omhoog getrokken door de niet minder dan fantastische zangers Carrack en (vooral) Young. Vergelijk dit album maar eens met hun meer recente albums, dan was dit lang zo slecht nog niet. Diep triest dat Young zo vroeg is overleden. Gelukkig laat hij zijn stem na op veel muziek, waaronder dit meer dan aardige album.