Richard Wahnfried - Tonwelle (1981)

Richard Wahnfried is een naam van een muzikaal project onder leiding van Klaus Schulze. Op dit album werkt Schulze onder andere samen met Manuel Göttsching (Ashra), Mike Shrieve (Santana) en een duister figuur met de naam Karl Wahnfried.

De eerste track, Schwung, begint met een soort klaagzang van Micheal Garvens. Hierna volgt al snel een ritme wat we van Schulze gewend zijn. Waarbij wat later gitaar bijkomt. Buiten die gitaar om doet het wat saai aan. Dit door een ritme wat maar niet op gang lijkt te komen. Na verloop van tijd komt er wat verbetering in, maar veel soeps wordt het niet.

De tweede track, Druck, start met mooi gitaarwerk, waar een heerlijk ritme onder zit. Het noopt mij om mee te gaan trommelen. Langzaam maar zeker krijg ik het gevoel hier komt iets goeds aan. De sfeer is goed gekozen en mijn oren willen de boxen in. Door al die goede factoren begin ik bijna te zweven. Het is daarmee de beste track op dit album. Meesterlijk in één woord hoe dit is opgebouwd.

Tijd om daar even van na te genieten krijg ik niet, want op de cd versie van dit album staat het bijna "punk" achtige Angry Young Boys. En als daar nog zang bij komt is voor mij de maat vol. Wat is dit erg. Als de zang weg is volgt er nog iets wat enigszins beluisterbaar is, al klinkt het wat zenuwachtig. Een track als Rich Meets Max begint niet al te hoopvol. Een saai ritme en iemand die staat te pielen op zijn gitaar. Hier en daar volgen wat veranderingen, maar echt top wordt het niet.

Van dit album bestaat ook een Special Edition met een bonus-CD.
Op de bonus-CD staan dan de nummers ‘Schwung’ en ‘Druck’ in een langzamere versie.
Men hanteert hierbij dan aan aanduiding die men ook bij elpees en (vinyl-)singels gebruikt: 33 1/3 rpm en 45 rpm.
Klaus Schulze zegt over deze editie dat hij de langzame versie veel beter vindt en dat hij er zeker van is dat zowel oude als nieuwe fans deze nieuwe versies goed zullen vinden, en ik kan hem daar zeker wel gelijk in geven.
Vooral ‘Schwung’ is er op vooruit gegaan in de langzamere versie, voor mijn gevoel klopt het ook zo veel beter, het lijkt ook wel of dit eigenlijk de originele versie had moeten zijn, maar het
originele (vinyl-)album schijnt destijds al uitgekomen te zijn met de mededeling dat men de elpee kon afspelen op de twee snelheden van de platenspeler: 45 dan wel 33½ toeren per minuut.
Hoe dan ook:
‘Schwung’ begint met een vervormde stem die (daardoor?) klinkt alsof deze van een kind afkomstig is, later is de stem er duidelijk eentje van een man, maar nog steeds zodanig vervormd dat je de tekst niet kunt verstaan, weer later is de stem verworden tot gefluister. Toch is het in ‘Schwung’ niet de zang, maar eerder de gitaar voor wie de hoofdrol lijkt te zijn weggelegd, soms is het gitaarspel ingehouden, dan weer wordt er stevig uitgepakt.
‘Druck’ is helemaal instrumentaal, een stuk rustiger, met minder heftig, maar uiterst beheerst gitaarspel. Op de licht weemoedige subtiliteit en de symbiose tussen gitaar en elektronica ligt hier de nadruk.
Beide nummers ben ik na vaker beluisterd te hebben steeds meer gaan waarderen, en ik luister er nog altijd met veel plezier naar.
Grote vraag blijft nog altijd van wie het pseudoniem Karl Wahnfried afkomstig is.
(Sommigen vermoeden Carlos Santana, maar of dat zo is? Klaus Schulze laat de vraag in ieder geval onbeantwoord)
Voor de volledigheid de nummers met hun speelduur:

CD 1 (45 rpm)
1. Schwung (17:01)
2. Druck (18: 33)

CD 2 (33 1/3 rpm)
1. Schwung (22:47)
2. Druck (24:27)

* De nummers ‘Angry Young Boys’ en ‘Rich Meets Max’ ontbreken op deze versie.