Mike & The Mechanics - Beggar on a Beach of Gold (1995)

Bepaald beter dan World Of Mouth , vooral ook omdat de aandacht wat beter vastgehouden wordt hier .... althans , in het begin .
De opener , Another Cup Of Coffee en Over My Shoulder zijn nummers die zomaar ook door Paul Carrack solo opgenomen hadden kunnen zijn en zijn zonder meer pakkende popliedjes .
Halverwege zakt het toch wat inelkaar . Toch net even te weinig spanning en passie .

Mwah, niet zo teleurstellend als hun voorgaande cd maar toch hoef ik ook deze niet in mijn verzameling. Heb 'm wel gehad overigens maar dat was echt een vergissing. Vaker draaien hielp niet. Mooie nummers? Jawel, die staan er wel degelijk een paar op; A Beggar on a Beach of Gold en Over My Shoulder zijn beslist erg mooie tracks. De rest snel vergeten.

Muggezifters ...

In mijn ogen het beste album van M&tM.
Deze plaat bevat een aantal (tekstuele) pareltjes.
UItschieters zijn :
* Mea Culpa
* The Ghost of Sex and You
* het prachtige House of Many Rooms.

Probeer deze cd maar eens.

Nooit gedacht dat ik zo van The Mechanics zou kunnen genieten.

Lekkere poprock dat niets met Genesis te maken heeft.

Ik vind dit bijvoorbeeld ook een lekkere plaat. Mooie composities en uitstekend gezongen.

Mike laat zich hier van zijn quasi commerciele kant zien, aangezien alles ontzettend lekker in het gehoor ligt, maar het er niet al te dik bovenop ligt. Het album verklaart mede daarmee ook waarom Mike als de schrijver van nummers als Squonk, Turn It On Again, Follow You Follow Me en I Can't Dance in Genesis stevast in het kamp van Phil verkeerde, om de meer uitgesponnen, vage en technische symfonische hoogstandjes in te perken en daarmee en feite Tony aan banden te leggen die in Hackett in 1977 zijn belangrijkste bondgenoot was kwijtgeraakt en in zijn eentje geen weerstand kon bieden tegen dit tweetal dat naast het legendarische van Genesis om zeep te hebben geholpen, Genesis ook tot een superband verhief.

Dit alles neemt niet weg dat ik tracht het muziekale talent van Phil of Mike te kleineren. Beide zijn verschrikkelijk goede muziekanten, Mike als gitarist en bassist, wat kan die man soleren, zeg, alleen jammer dat ie het zo weinig doet (luister maar eens naar het einde van de live versie van Dreaming While You Sleep). Maar het was voor de legacy van Geneis vast beter geweest als Mike zijn commerciele uitspattingen had beperkt tot zijn Mike & the Mechanics project en Phil het zijnde tot zijn solo projecten, en als de heren Genesis hadden gebruikt voor spelen van het echte smeuige Sympho werk, waarmee de band wellicht de meest invloedrijke band uit de geschiedenis van de Symfonische Rock muziek werd. Van dit M&M solo project is dit album, zonder twijfel, het beste album dat Mike & Mechanics hebben heeft gemaakt. Goed dat ik een exemplaar heb, die ik door alle bandleden heb kunnen laten signeren.

Ook al dat wordt echt ruimschoots goedgemaakt door de aanwezigheid van een aantal verschrikkelijk goede nummers.
A Beggar on a Beach of Gold, Another Cup of Coffee, Mea Culpa,
The Ghost of Sex and You en A House of Many Rooms zijn maar een paar van de hoogtepunten van dit album en nu Paul & Paul, de een er niet meer is en de ander is heengegaan, is de kans dat het ooit nog weer zo goed gaat worden voorgoed vervlogen.

Een prachtig concert ook na aanleiding van dit album op Park Pop in 1995. Wat een stem die Carrack.

Weer eens, na lange tijd, opgezet en ik zit meteen weer ergens in de jaren 90. Op de één of andere manier toen een vrolijke tijd. En ik huppel ergens weer vrolijk verder vandaag...

Toch wel een mooi album met licht symfonische poprock en weer met de 2 goede zangers Paul Young (R.I.P.) en Paul Carrack.
Eerste 2 nummers zijn erg goed en Over My Shoulder, wat destijds nog wel wat airplay kreeg had inderdaad op een solo-album van Paul Carrack kunnen staan.
Niet altijd meteen beklijvende nummers, maar dat hoeft ook niet altijd.
CD klinkt als een klok.
Zal wel op 4 sterren uitkomen na nog een paar keer draaien.

Een zeer aardig album wat in Nederland helemaal niets deed maar elders in Europa een behoorlijk succes was (bv album Top 10 met gouden plaat in Engeland en ook in Frankrijk en Duitsland een succes).

Inderdaad het klinkt als de welbekende klok, vaak mooi en soms wat braaf. Het neigt zelfs af en toe naar 4* maar bv de Stevie cover I Believe (When I Fall in Love It Will Be Forever) haalt het gemiddelde weer aardig naar beneden.

Mijn aangevinkte nummers zijn 1, 6 en 7 en bij een 4de mogelijkheid had ik het behoorlijk symfonische A House of Many Rooms nog gekozen.

De geweldige titeltrack en de geinige hoes trekken dit album omhoog.

Ja, deze deed vreemd genoeg vrijwel niets in Nederland, hoewel de naam van de band met de voorgaande albums en singles toch wel degelijk gevestigd was. In Engeland was dat wel anders: daar haalden drie nummers de hitlijsten: de titeltrack, Another cup of coffee en Over my shoulder, dat zelfs de top 10 haalde. Ook in Duitsland werden alle drie de nummers hits en in Frankrijk haalde Over mij shoulder ook een top-10 notering. Daarmee zou dat nummer uitgroeien tot een van de bekendste nummers van de band, hoewel het in Nederland en Belgie, ondanks wat airplay, vrijwel niets deed. Inderdaad, een heerlijk popliedje.

Ik heb er nog twee die hierna volgden, maar ik moet zeggen dat dit wel het laatste belangwekkende Mechanics-album is. In de langere nummers pakken ze hier nog een beetje uit, maar navolgende albums werden naar mijn smaak steeds nietszeggender. Had natuurlijk ook alles te maken met het feit dat beide sound-bepalende zangers hier voor de laatste keer alle nummers inzongen. De composties waren hier nog grotendeels in orde, maar het waren natuurlijk de twee Paulen die de smaakmakers van de band waren.

Ja klopt helemaal Gaucho. Na dit album werd het gebodene bleker en bleker, erg jammer. Hier schitteren Mike en zijn mechaniciens voor het laatst echt. Koesteren dus deze plaat. Nog even een tipje voor de Paul Young liefhebbers: luister eens naar de song Trying to reach you van Sad Cafe. Heerlijke AOR!

Fijne AOR . Niks meer , niks minder. Hij is alleen wat te lang. De aandacht gaat op een gegeven moment inkakken. Dat heeft niet zozeer met slechte composities te maken , maar meer met het tempo. Iets meer pit verdeeld over de plaat zou het een wat beter te behappen plaat hebben gemaakt. Nu is het een 3 sterren plaat en daar is niks mis mee, maar niks speciaals.

En wat was Paul Young toch een geweldige zanger. Deze Paul Young dan.

Op de één of andere manier ‘huppel’ ik vandaag de dag anders. Ouder misschien maar ik heb dit album de laatste dagen veel opstaan. Ik beluister nu ook de teksten beter en dan is dit ook zeker sterk. Ergens kijk ik dan naar mezelf van wie ik was in de jaren 90 en hoe ik de band toen beschouwde. Niet altijd serieus want ‘hobbybandje’ van … Maar nu beluister ik het serieuzer omdat ik mij beter in de achtergronden van zowel bandleden als teksten inlees.

Natuurlijk, de muziek is gebonden aan de instrumenten en de stijl van de jaren 90 maar er staan nu ook akoestische versies van bv. het titelnummer bij dit album. En dat is toch ook mooi, anders en de zang is natuurlijk anders.

Ik ben toch wel ook sterk onder de indruk van de originele versie van het titelnummer zelf. A Beggar on a Beach of Gold is puur, een parel van muziek en tekstueel inhoudelijk eentje die mij persoonlijk zeer aanspreekt. Dit nummer zou ik serieus op mijn laatste dag willen laten horen aan iedereen die dan bij mij is.

Zowel de luchtigheid van de muziek, die lichtelijke proginvloeden waar Rutherford echt patent op heeft, zijn stempel duidelijk af te horen is. De zang is ook echt zo mooi, versterkt met de muziek mee en laat volledig voelen wat ik zo herken in de tekst.

Mooi, een album herontdekken omdat ik ouder word, anders.