Selenic - Resilience (2022)

Inderdaad een alleraardigste eerste kennismaking met deze heren. Muzikaal vind ik het niet heel bijzonder of baanbrekend. 'Mooi verzorgd' is denk ik de juiste omschrijving, maar ook niet meer dan dat: de composities klinken allemaal zeer constant en goed, maar nergens spring ik van mijn stoel van verbazing door een melodielijn, riff, drumfill, of iets anders. Het sfeervolle gebruik van toetsenpartijen en electronics vind ik dan weer wel een mooie toevoeging.

Het grootste kritiekpunt dat ik heb wanneer ik de plaat luister is dat eigenlijk het muzikale aspect op een gegeven moment wat begint te vervelen. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg nergens dat het slecht is wat deze heren doen, maar na een dik halfuur begint ik me toch wel af te vragen waar de knetterende solo's zijn, of een één of andere gekke brute riff. Ik heb een beetje het gevoel alsof de zang, waar ik nog over kom te spreken, dit album wat teveel draagt. De wat voorspelbare instrumentatie breekt het album, en daarmee ook mijn cijfer, op een gegeven moment een beetje op.

De grootste troef van deze band is de zanger. Waar ik zei niet van mijn stoel te springen bij de muzikale omlijsting, doe ik dat bij de zang wel degelijk. Het is karakteristiek, overtuigend, vol en krachtig. Wat wil je nog meer? Deze man haalt met gemak de wat lastigere noten en zingt vol gevoel en overtuigingskracht zeer memorabele en verrassende melodielijnen. Ik ben fan!

Een mooie plaat dus, die muzikaal niet weet te verrassen, maar op het gebied van de zang absoluut. Ik ben benieuwd of deze band op hun volgende plaat het muzikaal naar een hoger niveau weet te tillen. Mocht dat het geval zijn, dan ben ik bereid een dergelijke plaat van een nog hogere score te voorzien die ik op deze plaat geef.

3,5*