Baustelle - Elvis (2023)

In 2010 ging ik weer eens naar Italië op vakantie en ik wilde persé Italiaanse muziek die toen in de hitlijsten stond beluisteren en zo kwam ik uit bij het Baustelle album I Mistici Dell'occidente en beluisterde ik ook het album Amen. Hierna liet ik de band even los.

Tien jaar later was ik helemaal verliefd op het solo-album Forever van Baustelle zanger Francesco Bianconi en ook de opvolger daarvan deed het goed.

Inmiddels heb ik Italiaanse muziek enorm omarmd sinds dat jaar 2010 en in de tussentijd Italië wederom een paar keer bezocht.

Ik keek dus op een andere manier naar deze release dan de voorgaande keer. Het melancholieke van de solo-albums is wat minder groot op dit album en de typische Italo-pop komt meer naar voren.

Is het omdat ik inmiddels veel vertrouwder ben met Italiaanse releases? Heb ik minder moeite met die typische Italiaanse meezing-pop? Of is dit gewoon een sterk album?

Het zal van alles wat zijn denk ik. Elvis doet muzikaal niet bepaald denken aan de king, maar is erg plezierig om naar te luisteren. Typische Italiaanse pop met een dun alternatief randje en een fijne wisselwerking tussen zanger Francesco en zangeres Rachele Bastreghi.
Hiervan krijg ik echt positieve energie en wil ik dat de zomer zich zo snel mogelijk aandient.

Ik weet wel wat ik deze zomer aan het zwembad ga draaien

Ik heb dezelfde geschiedenis met Baustelle als aERodynamIC. Wij waren in Montepulciano waar de band vandaan komt (hadden wij geen idee van) en de hoes van I Mistici…..
hing overal in de stad. De hoes intrigeerde mij enorm en heb toen de cd gekocht zonder te luisteren. Ik vond het echt een geweldig album. De oudere albums bleken ook al erg sterk (vooral Amen). Daarna kwamen ze zeer sterk terug met het ietwat zware horror verhaal album Fantasma. Het leuke aan Baustelle is dat ze vervolgens een 180 graden draai maakten en twee albums vol 80s klinkende electro maakten.
Deze nieuwe pakt mij echter niet. Cheesy elementen die op de laatste twee albums al enigszins aanwezig waren steken hier met nog grotere regelmaat de kop op. Ze lijken met dit album te mikken op een (nog) groter publiek. Ik weet niet precies wat het is, maar ik mis de scherpe randjes en de dwarsigheid die ze daarvoor wel hadden. Ik heb ze nooit echt Italo pop gevonden en dat trok mij aan in de band (net als de eerste paar geweldige albums van Morgan). Ik ben het echter met aERodynamIC eens dat dit een Italo pop album is. Niet slecht, maar een beetje zonder kraak of smaak voor mij.

Misschien ook omdat de solo-albums wat meer melancholisch waren?

Gelukkig zit ik momenteel in mijn (neder-)popfase en heb ik even niet zo'n behoefte aan moody albums en bevalt dit meer dan goed.

Ik ken de solo albums van Bianconi niet, alleen het mini album van Bastreghi. Die was vrij uptempo en aardig in lijn met Elvis. Ik vind Elvis niet slecht, maar hij doet mij gewoon niet zoveel.