Baustelle - Elvis (2023)
mijn stem
4 stemmen
Italië
Pop / Rock
Label: BMG
-
Andiamo ai Rave (4:30)
-
Contro Il Mondo (4:31)
-
La Nostra Vita (4:42)
-
Milano è la Metafora dell'Amore (3:29)
-
Jackie (3:05)
-
Los Angeles (3:19)
-
Betabloccanti Cimiteriali Blues (3:15)
-
Gran Brianza Lapdance Asso di Cuori Stripping Club (3:56)
-
Il Regno dei Cieli (5:21)
-
Cuore (4:02)
0
geplaatst: 14 april 2023, 23:48 uur
In 2010 ging ik weer eens naar Italië op vakantie en ik wilde persé Italiaanse muziek die toen in de hitlijsten stond beluisteren en zo kwam ik uit bij het Baustelle album I Mistici Dell'occidente en beluisterde ik ook het album Amen. Hierna liet ik de band even los.
Tien jaar later was ik helemaal verliefd op het solo-album Forever van Baustelle zanger Francesco Bianconi en ook de opvolger daarvan deed het goed.
Inmiddels heb ik Italiaanse muziek enorm omarmd sinds dat jaar 2010 en in de tussentijd Italië wederom een paar keer bezocht.
Ik keek dus op een andere manier naar deze release dan de voorgaande keer. Het melancholieke van de solo-albums is wat minder groot op dit album en de typische Italo-pop komt meer naar voren.
Is het omdat ik inmiddels veel vertrouwder ben met Italiaanse releases? Heb ik minder moeite met die typische Italiaanse meezing-pop? Of is dit gewoon een sterk album?
Het zal van alles wat zijn denk ik. Elvis doet muzikaal niet bepaald denken aan de king, maar is erg plezierig om naar te luisteren. Typische Italiaanse pop met een dun alternatief randje en een fijne wisselwerking tussen zanger Francesco en zangeres Rachele Bastreghi.
Hiervan krijg ik echt positieve energie en wil ik dat de zomer zich zo snel mogelijk aandient.
Ik weet wel wat ik deze zomer aan het zwembad ga draaien
Tien jaar later was ik helemaal verliefd op het solo-album Forever van Baustelle zanger Francesco Bianconi en ook de opvolger daarvan deed het goed.
Inmiddels heb ik Italiaanse muziek enorm omarmd sinds dat jaar 2010 en in de tussentijd Italië wederom een paar keer bezocht.
Ik keek dus op een andere manier naar deze release dan de voorgaande keer. Het melancholieke van de solo-albums is wat minder groot op dit album en de typische Italo-pop komt meer naar voren.
Is het omdat ik inmiddels veel vertrouwder ben met Italiaanse releases? Heb ik minder moeite met die typische Italiaanse meezing-pop? Of is dit gewoon een sterk album?
Het zal van alles wat zijn denk ik. Elvis doet muzikaal niet bepaald denken aan de king, maar is erg plezierig om naar te luisteren. Typische Italiaanse pop met een dun alternatief randje en een fijne wisselwerking tussen zanger Francesco en zangeres Rachele Bastreghi.
Hiervan krijg ik echt positieve energie en wil ik dat de zomer zich zo snel mogelijk aandient.
Ik weet wel wat ik deze zomer aan het zwembad ga draaien
* denotes required fields.
* denotes required fields.