Year of No Light - Nord (2006)

Ik vind het wel aardig, er zitten best leuke muziek stukken in, maar inderdaad de zang doet niet veel recht aan de muziek. Daarbij vind ik hem ietwat lang duren.

Year of No Light uit Bordeaux, Frankrijk, we zullen het maar niet hebben over kaas en wijn. Men noemt dit postmetal, ok, hiermee ga ik akkoord. Muzikaal kan ik hier van genieten, lange instrumentale sfeervolle stukken met de nodige kracht en dramatiek. Hier en daar denk ik dan aan een hardere versie van Agalloch, waarvan ik het album The Mantle nog steeds bijzonder kan waarderen. Vocaal vind ik dit heel andere koek. Mits een cleane zang in haar mogelijke gradaties, eventueel met of zonder grunt ook weer in haar mogelijke gradaties, zou ik dit album echt ervaren als een toppertje. Nu kan ik dit niet omwille van de geboden zang. De muziek bevat de nodige kunstigheid, emotie en melodie, de zang bevat in mijn ogen niets. Opnieuw hoor ik een bruller van dienst waar ik niets begrijp van zijn teksten en nochtans ik ken goed mijn talen. Staat schreeuwen dan per definitie gelijk aan emotie? Die vraag moeten sommige “zangers” zich toch eens stellen. Zolang de zanger zijn Frans keelgat toehoudt (misschien een stukje kaas en een glas wijn), vind ik dit wel een goed album, een vier voor dit album zonder zang, een halfje eraf voor onze vocale kunstenaar. Het laatste nummer vind ik er teveel aan.
Voor de volledigheid vermeld ik ook nog even dat dit album ook op vinyl werd uitgebracht met een bonusnummer: L'oeil dans le ciel.