Winger - Seven (2023)

Ik ken deze band alleen van naam, maar Proud Desperado klinkt alvast lekker!

Geweldige band! Hebben nog nooit een slecht album gemaakt in mijn ogen en oren. Nieuwe nummer klinkt ook weer prima. Wat me opvalt is dat het oude bandlogo weer van stal is gehaald. Gaaf!

Ken alleen het album Pull uit '93, en dat pas sinds een jaar of twee. Dat is een superplaat, en ben benieuwd wat de band op Seven presteert.

Net als enkele andere gerenommeerde rockbands gaat Winger al decennia lang mee. Ontstaan in de jaren 80, meeliftend op het succes van de catchy poedelrock vanaf halverwege de jaren 80 brengen de heren 2 degelijke platen uit. Pakkende en grootste refreinen met de bekende synthesizer ondersteuning. Met Pull gooit bandleider Kip het roer wat om. Rond 93' bleek de koers van de eerste twee platen ingehaald door de tijd. Er moest een ander gezicht getoond worden. Het bleek echter te laat, Pull flopte jammerlijk, onterecht naar mijn mening want het is een goede schijf. Opvolger IV bleek ook geen succes. En het zou niet raar zijn te verwachten dat men het bijltje er bij neer zou gooien.

Echter in 2009 komt de band met Karma op de proppen, wat een prachtplaat. Bij vlagen lekker stevig, creativiteit alom en afwisseling troef. Met Karma wisten de mannen het genre hardrock van een nieuwe dimensie te voorzien, volwassen, gerijpt, nergens oubollig maar juist voorzien van een verse laag lak.

In 2014 wordt Better Days Comin' op de wereld losgelaten en wederom blijkt het een voltreffer. Het is afwisseling troef maar nergens wordt de grote lijn uit het oog verloren. De songs vormen tezamen een fraai geheel. Uiteraard uitgebracht door het kwalitatief sterke Frontiers Records.

En nu na 9 jaar staat Seven op ons te wachten. De vooruitgeschoven single Proud Desperado klinkt alvast lekker en smaakt naar meer. En dat is het verschil met veel andere rockbands die al decennialang meegaan. Vaak terend op het oude succes, mee gaan met de heersende trends of simpelweg niet meer composities uit de pen kunnen toveren waar men voorheen succes mee had. Dat is ook niet erg, zo liggen de zaken er vaak voor. Echter Kip Winger blijkt beter te worden met de jaren, het is alsof de nummers op hem liggen te wachten in plaats van andersom. Het lijkt wel of het geraamte van de song er al ligt en enkele penseelstreken de boel alleen maar verfraaien. Met Karma en Better Days Comin' heeft de beste man 2 platen gecomponeerd die tot het beste behoren wat de laatste 20 jaar in het genre is uitgekomen. Seven zal toch niet voltreffer nummer 3 op rij worden...

Ben benieuwd!

Ik durfde het bijna niet te zeggen maar Winger is echt één van de weinige bands die al heel wat jaartjes meelopen en in staat zijn om nog steeds prima albums af te leveren. Toegegeven; er zit veel tijd tussen die albums maar dat vind ik dan weer niet zo erg als het materiaal van een dermate hoge kwaliteit is. Jammer dat de tour met Skid Row afgelopen jaar werd afgezegd. Dan maar naar aanleiding van het komende album een 'eigen' tournee door Europa.

Hmm, Ik heb de eerste vier, maar op de latere albums heb ik nooit acht geslagen. Dan heb ik duidelijk wat gemist, merk ik nu. Zal deze ook eens in de gaten houden.

Doen! Zeker Karma is echt een klasbak vind ik. Kan zijn dat je dat na de eerste luisterbeurt nog niet vind maar; doorzetten!

Jemig het tweede nummer dat is vrijgegeven (It all comes back around) is echt fantastisch! Een heuse epic in beste traditie. Geweldig en bewonderenswaardig dat ze in deze fase van hun carrière met zulk kwalitatief hoogwaardig materiaal op de proppen weten te komen.

Wat klinkt dit goed!!!

Hier keek ik al een tijdje naar uit, de vorige twee platen vormden regelrechte voltreffers waarbij Karma zelfs fenomenaal goed was. Proud Desperado - de vooruitgeschoven single - bleek een uitstekende keuze om warm te draaien. Dan nu de nieuwe schijf; Seven past prima in het rijtje Karma en Better Days Comin'. De verschillen zijn verwaarloosbaar, hoewel men op Seven voor mijn gevoel het avontuur wat meer schuwt. De laatste plaat bevatte hier en daar nog wat rustige momenten en in combinatie met wat progrock elementen vormden dit fraaie ingrediënten voor een afwisselend plaatje.

Vreemd genoeg zijn de twee eerder vrijgegeven nummers; Proud Desperado en It All Comes Back Around ook de twee beste songs. Dat wil niet zeggen dat de rest een pak minder is maar Proud Desperado is een weergaloze rocker en in afsluiter kan Kip zijn liefde voor klassieke muziek enigszins botvieren, dat doet hij dan ook met verve. Een paar songs dringen zich wat minder aan mij op;

Resurrect Me met zijn koortjes en een Kip die zich regelmatig overschreeuwt, geen earpleaser hoewel de gitaarsolo's fraai te noemen zijn.

Stick the Knife in and Twist, lekker uptempo maar ook wat eenvormig voor mijn gevoel, ook hier wordt de aandacht opgeëist door Reb Beach.

Al met al mag dit de pret niet drukken, gevoelsmatig tikt Seven net niet het niveau van zijn twee voorgangers aan maar dat zal ook met het verrassingselement te maken hebben. Het is wel weer fraai wat Winger ten gehore brengt, de songs ademen duidelijk een sfeer van de jaren 80 maar nergens klinkt het materiaal achterhaald of speelt men nadrukkelijk de nostalgische kaart. Ook met Seven hoeft Kip niet bang te zijn dat de concurrentie hem op de hielen zit, hij blijft in mijn ogen 1 van de vaandeldragers die het hardrock genre van nieuw elan blijft voorzien. Dan toch voltreffer nummer 3 op rij!

vielip kom er maar in...

Hahaha ik heb de hele schijf nog niet gehoord. Wel de derde single Tears of blood, en die vond ik wederom geweldig. Fraai gitaarwerk en dito zang. Winger presteert als één van de weinige hardrock bands nog op een hoog niveau. Ik zal het album proberen vandaag te luisteren. Anders morgen op het werk maar even opzetten.

Ook op dit zevende (duh) album klinkt de stevige amerikaanse rock van Winger sfeervol en meeslepend, al heb ik wat minder met de meer 'vrolijke' nummers. De band komt wat mij betreft toch wel het beste tot zijn recht in de langere, epische tracks als Tears Of Blood en It All Comes Back Around. Daar is het gitaarwerk ook niet te versmaden. De stembanden van Kip Winger laten inmiddels wel wat slijtage horen, maar zijn zangpartijen passen nog steeds goed bij het songmateriaal. Iets teveel anonieme tracks naar mijn smaak, maar al met al best weer een fijne plaat.

De schijf heeft zijn rondjes gedraaid maar ik moet inmiddels bekennen; Seven tikt niet het niveau aan van Karma en Better Days Comin'. Hoewel opener Proud Desperado direct tot de verbeelding spreekt en de afsluiter fraai is weet men mij met een groot middenstuk minder te boeien. Zeker de tweede helft van de plaat kakt in met nummers waar de inspiratie niet direct van af druipt. It's Okay, Stick the Knife, Do or Die, voor Kip's doen klinken deze nummers routineus. Van een dergelijke houding was op de 2 voorgangers niets te merken. Een dikke voldoende wordt evengoed uit het vuur gesleept, het gitaarwerk van Beach is wederom een schot in de roos maar het is te weinig om te spreken van een meesterwerk.