Sparks - The Sparks Brothers (2022)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Pop
Label: Waxwork
-
Sparks Documentary Film Fanfare (0:50)
-
This Town Ain't Big Enough for Both of Us [Plagiarism Version] (4:03)
-
Fa la Fa Lee (2:54)
-
Slowboat (3:55)
-
Wonder Girl (2:21)
-
Girl from Germany (3:29)
-
Talent Is an Asset (3:21)
-
This Town Ain't Big Enough for Both of Us (3:05)
-
Amateur Hour (3:37)
-
Never Turn Your Back on Mother Earth (2:28)
-
Something for the Girl with Everything (2:16)
-
Get in the Swing (4:08)
-
Under the Table with Her (2:19)
-
Everybody's Stupid (3:40)
-
Those Mysteries (5:01)
-
La Dolce Vita (5:54)
-
Beat the Clock (4:24)
-
The Number One Song in Heaven [7" Version] (3:51)
-
When I'm with You (5:49)
-
Tips for Teens (3:33)
-
Angst in My Pants (3:29)
-
I Predict (2:54)
-
Cool Places (3:25)
met Jane Wiedlin
-
I Wish I Looked a Little Better (2:59)
-
Change (5:21)
-
Music That You Can Dance To (4:24)
-
The Race for President (1:48)
-
When Do I Get to Sing "My Way" (4:37)
-
Balls (4:24)
-
The Rhythm Thief (5:19)
-
My Baby's Taking Me Home [Live in London 2018] (5:20)
-
Dick Around (6:35)
-
I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song (3:54)
-
FFS - Johnny Delusional (3:11)
-
Edith Piaf (Said It Better Than Me) (4:32)
-
All That (4:44)
-
The Number One Song in Heaven [Live 2012] (7:02)
-
Computer Girl (3:13)
-
Hospitality on Parade [Live at Fairfield Halls 1975] (5:25)
-
What the Hell Is It This Time? [Live in London 2018] (4:12)
-
My Way / When Do I Get to Sing "My Way" [Live in London 2018] (5:51)
-
Neil Gaiman - Amateur Hour (1:45)
1
geplaatst: 14 mei 2023, 23:16 uur
Gisteravond heb ik deze bandbiografie bekeken. Hiermee kwam een reis van drie weken door het oeuvre van Sparks tot een voorlopig einde. 'Voorlopig', want over twaalf dagen verschijnt hun nieuwe album The Girl is Crying in Her Latte en op 14 juni staan ze in Vredenburg, Utrecht.
Debuterend in 1970 wordt dat volgende week te verschijnen album hun vijfentwintigste, waarbij ze meer dan vijfhonderd liedjes de wereld in brachten. Toetsenist en componist Ron Mael en diens drie jaar jongere broer, zanger Russell Mael, brachten vaak eigenzinnige muziek. Hun carrière ging van artrock via proto-newwave naar dance naar (synthesizer)wave en dancepop met zijstapjes naar hoorspel- en filmmuziek en tegenwoordig weer kwaliteitspop/rock. Vind je een album niet leuk, probeer het vorige of volgende, dikke kans dat die beter bevalt.
Wat leerde ik van deze film? Nieuwsgierig naar de mensen achter de liedjes, zag ik weer dat de gebroeders Mael ontzettend op hun privacy zijn gesteld en van hun privélevens kom je weinig te weten. Wel één en ander over hun Californische jeugd, zoals dat hun vader vrij jong overleed, dat hun moeder hen meenam naar een concert van The Beatles in Las Vegas en dat hun grootste invloeden The Who en The Kinks waren. Als jongemannen studeerden ze aan de UCLA, waar Russell een parodie op de Franse film noir maakte.
Maar daarna? Russell blijkt een hele korte relatie te hebben gehad met één van de dames met wie ze samenwerkten, Ron verzamelt sneeuwbollen (u weet wel, dat speelgoed) en aan drugs deden/doen ze niet maar grote liefhebbers van Italiaanse koffie zijn ze wél. Ook zien we iets van Russells thuisstudio. Maar dan houdt het ook wel op: het mysterie blijft grotendeels intact.
Over hun muziek kwam ik des te meer te weten, net als hun voorliefde voor film. Hierbij betrapte ik mezelf regelmatig op een grote grijns op het gezicht: wat de trailer van de typische humor van Sparks prijsgeeft, is nog lang niet alles.
Verder wist ik niet dat de groep zo'n invloed had op de synthwave die vanaf eind jaren '70 opkwam, waarbij Vince Clarke (Depeche Mode, Yazoo en Erasure) en Andy Bell (Erasure) komen opdraven om daarover te vertellen, net als leden van New Order en Duran Duran en Nick Heyward, ooit van Haircut One Hundred. Uit de jaren '90 komen Beck en Franz Ferdinand hun waardering uitspreken.
De soundtrack volgt uiteraard het verhaal van hoogte- en dieptepunten in de carrière van Sparks en fungeert als een best-of-volgens-Ron-en-Russell-Mael. De afspeellijst die ik de voorbije weken maakte ziet er behoorlijk anders uit (110 nummers, bijna 7 uur), maar dat is het leuke: met zoveel keus kan dat ook makkelijk. Het is en blijft Sparks met hun vaak absurde teksten en innovatieve of ontregelende muziek.
Nieuw op deze soundtrack zijn het speciaal voor de docu geschreven FIlm Fanfare en een liedje uit hun pré-Halfnelson-/Sparksdagen genaamd Computer Girl.
james_cameron, ook op MusicMeter actief, plaatste op MovieMeter deze beoordeling, waarin ik me goed kan vinden. Wilt u de film zien, dan kunt u daar tevens vinden welk streamingplatform daartoe gelegenheid biedt.
Aan deze soundtrack geef ik vier sterren, als documentaire een halfje hoger.
Debuterend in 1970 wordt dat volgende week te verschijnen album hun vijfentwintigste, waarbij ze meer dan vijfhonderd liedjes de wereld in brachten. Toetsenist en componist Ron Mael en diens drie jaar jongere broer, zanger Russell Mael, brachten vaak eigenzinnige muziek. Hun carrière ging van artrock via proto-newwave naar dance naar (synthesizer)wave en dancepop met zijstapjes naar hoorspel- en filmmuziek en tegenwoordig weer kwaliteitspop/rock. Vind je een album niet leuk, probeer het vorige of volgende, dikke kans dat die beter bevalt.
Wat leerde ik van deze film? Nieuwsgierig naar de mensen achter de liedjes, zag ik weer dat de gebroeders Mael ontzettend op hun privacy zijn gesteld en van hun privélevens kom je weinig te weten. Wel één en ander over hun Californische jeugd, zoals dat hun vader vrij jong overleed, dat hun moeder hen meenam naar een concert van The Beatles in Las Vegas en dat hun grootste invloeden The Who en The Kinks waren. Als jongemannen studeerden ze aan de UCLA, waar Russell een parodie op de Franse film noir maakte.
Maar daarna? Russell blijkt een hele korte relatie te hebben gehad met één van de dames met wie ze samenwerkten, Ron verzamelt sneeuwbollen (u weet wel, dat speelgoed) en aan drugs deden/doen ze niet maar grote liefhebbers van Italiaanse koffie zijn ze wél. Ook zien we iets van Russells thuisstudio. Maar dan houdt het ook wel op: het mysterie blijft grotendeels intact.
Over hun muziek kwam ik des te meer te weten, net als hun voorliefde voor film. Hierbij betrapte ik mezelf regelmatig op een grote grijns op het gezicht: wat de trailer van de typische humor van Sparks prijsgeeft, is nog lang niet alles.
Verder wist ik niet dat de groep zo'n invloed had op de synthwave die vanaf eind jaren '70 opkwam, waarbij Vince Clarke (Depeche Mode, Yazoo en Erasure) en Andy Bell (Erasure) komen opdraven om daarover te vertellen, net als leden van New Order en Duran Duran en Nick Heyward, ooit van Haircut One Hundred. Uit de jaren '90 komen Beck en Franz Ferdinand hun waardering uitspreken.
De soundtrack volgt uiteraard het verhaal van hoogte- en dieptepunten in de carrière van Sparks en fungeert als een best-of-volgens-Ron-en-Russell-Mael. De afspeellijst die ik de voorbije weken maakte ziet er behoorlijk anders uit (110 nummers, bijna 7 uur), maar dat is het leuke: met zoveel keus kan dat ook makkelijk. Het is en blijft Sparks met hun vaak absurde teksten en innovatieve of ontregelende muziek.
Nieuw op deze soundtrack zijn het speciaal voor de docu geschreven FIlm Fanfare en een liedje uit hun pré-Halfnelson-/Sparksdagen genaamd Computer Girl.
james_cameron, ook op MusicMeter actief, plaatste op MovieMeter deze beoordeling, waarin ik me goed kan vinden. Wilt u de film zien, dan kunt u daar tevens vinden welk streamingplatform daartoe gelegenheid biedt.
Aan deze soundtrack geef ik vier sterren, als documentaire een halfje hoger.
* denotes required fields.
* denotes required fields.