A.C.T - Falling (2023)
mijn stem
2 stemmen
Zweden
Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
Fall In (0:38)
-
Digging a Hole (4:57)
-
The Girl Without a Past (3:58)
-
Breathe (5:41)
-
A Race Against Time (3:15)
-
One Last Goodbye (5:22)
-
The Earth Will Be Gone (5:06)
-
Fall Out (1:07)
0
geplaatst: 18 maart 2023, 00:04 uur
We zijn weer twee jaar verder. Na "Rebirth" (2019) en "Heatwave" (2021) is daar dan de "Falling" EP. Van de drie heeft deze de langste tijdsduur. Een halfuur is voor een EP best flink. Voor sommige artiesten zou dit zelfs als een volledig album gelden.
Eerste gedachte toen ik dit luisterde? "Oei!" Ja, hier moest ik toch wel even aan wennen! A.C.T is altijd wel goed geweest in het mengen van rock, metal en pop (en zelfs reggae!), maar hier is overduidelijk de hedendaagse popmuziek als sjabloon gebruikt. Dit is meteen te horen in het eerste nummer 'Digging A Hole', met die whoa-hoa koortjes enzo. Niet per se slecht, maar heel onverwacht en on-A.C.Ts. Gelukkig valt er ook genoeg herkenbaars te genieten voor de conservatieve progressive rock fan.
Op 'The Girl Without A Past' lijkt A.C.T de Synthwave hype te omarmen. Ik ben persoonlijk wel gecharmeerd van Synthwave, maar ik had het niet verwacht in een A.C.T setting. Ja, ik word heel erg op het verkeerde been gebracht op dit album! Verder lijkt dit nummer ook wel weer terug te grijpen op "Today's Report", "Imaginary Friends" en ik hoor vleugjes "Circus Pandemonium"!
'Breathe' heeft van die bijzondere toetsengeluidjes (ik hou ervan). Ook hier moet ik meermaals denken aan "Circus Pandemonium".
'A Race Against Time' is waarschijnlijk het stevigste nummer dat A.C.T tot nu toe heeft gemaakt. Maar wat mij betreft niet een van de beste. Het past echter wel goed in het concept van het album (nucleaire apocalyps).
'One Last Goodbye' begint ook weer met die 80s disco sound.
'The Earth Will Be Gone' maakt weer flink gebruik van strijkinstrumenten, waarschijnlijk uit het keyboard van Jerry Sahlin. Samen met de verschillende theatrale vocalen maakt het dat dit nummer een musical uitstraling krijgt. Helemaal op de helft van het nummer als het even stilvalt en er een duet is tussen een jongen en (ik denk) Jerry. De jongen vraagt hoe het nu verder moet met het leven na deze nucleaire ramp.
Ik was in eerste instantie wat teleurgesteld, maar moet bekennen dat ik na twee weken luisteren toch wel weer erg geniet. De liedjes hebben zich al flink genesteld in mijn geheugen. Vooral de eerste drie nummers en het laatste nummer zijn favoriet.
Eerste gedachte toen ik dit luisterde? "Oei!" Ja, hier moest ik toch wel even aan wennen! A.C.T is altijd wel goed geweest in het mengen van rock, metal en pop (en zelfs reggae!), maar hier is overduidelijk de hedendaagse popmuziek als sjabloon gebruikt. Dit is meteen te horen in het eerste nummer 'Digging A Hole', met die whoa-hoa koortjes enzo. Niet per se slecht, maar heel onverwacht en on-A.C.Ts. Gelukkig valt er ook genoeg herkenbaars te genieten voor de conservatieve progressive rock fan.
Op 'The Girl Without A Past' lijkt A.C.T de Synthwave hype te omarmen. Ik ben persoonlijk wel gecharmeerd van Synthwave, maar ik had het niet verwacht in een A.C.T setting. Ja, ik word heel erg op het verkeerde been gebracht op dit album! Verder lijkt dit nummer ook wel weer terug te grijpen op "Today's Report", "Imaginary Friends" en ik hoor vleugjes "Circus Pandemonium"!
'Breathe' heeft van die bijzondere toetsengeluidjes (ik hou ervan). Ook hier moet ik meermaals denken aan "Circus Pandemonium".
'A Race Against Time' is waarschijnlijk het stevigste nummer dat A.C.T tot nu toe heeft gemaakt. Maar wat mij betreft niet een van de beste. Het past echter wel goed in het concept van het album (nucleaire apocalyps).
'One Last Goodbye' begint ook weer met die 80s disco sound.
'The Earth Will Be Gone' maakt weer flink gebruik van strijkinstrumenten, waarschijnlijk uit het keyboard van Jerry Sahlin. Samen met de verschillende theatrale vocalen maakt het dat dit nummer een musical uitstraling krijgt. Helemaal op de helft van het nummer als het even stilvalt en er een duet is tussen een jongen en (ik denk) Jerry. De jongen vraagt hoe het nu verder moet met het leven na deze nucleaire ramp.
Ik was in eerste instantie wat teleurgesteld, maar moet bekennen dat ik na twee weken luisteren toch wel weer erg geniet. De liedjes hebben zich al flink genesteld in mijn geheugen. Vooral de eerste drie nummers en het laatste nummer zijn favoriet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.