Def Leppard with The Royal Philharmonic Orchestra - Drastic Symphonies (2023)

Ik kreeg op voorhand al schrik, strijkers en rock dan krijg ik herinneringen van GnR en Metallica maar no worries. Wat ik tot nu toe hoorde was echt niet zo slecht. Meer, het is zelfs interessant. Animals is a different beast.

Ik wacht op vrijdag


https://youtu.be/S33hgFkiMsA

Ik ben hier toch wel benieuwd naar. Zeker naar de versie van Paper Sun , misschien wel het beste nummer van Leppard ooit.

Het is allemaal wat ELO achtig op het eerste gehoor gemengd. Ik weet niet of het pretentieus of mooi is allemaal. Paper Sun is een mooie versie

Ik stond zeer sceptisch tegenover dit project. Het verleden had al aangetoond dat het niet altijd even geslaagd was (GnR, Metallica). Maar bij dit Def Leppard project ben is het toch iets anders. Op één nummer na (Pour soms sugar on me) is het aangenaam luisteren. Het is natuurlijk wel zo dat ik alle nummers al goed ken, en ik duidelijk hoor waar men de accenten heeft gelegd in de herwerkte nummers.

Soms werken symfonische bewerkingen van popmuziek best goed, soms is het minder. Zou het werken bij Def Leppard? Dit dier behaalde zijn grootste successen alweer zo'n 35 jaar geleden door zich tot hapklare rockmuziek te laten temmen. Met een orkest zou het nog tammer worden, vreesde ik.
De hoesfoto van Drastic Symphonies is prachtig, zoveel is meteen duidelijk. Vervolgens blijken de scheurende gitaarakkoorden en typische gladgestreken productie te zijn ingewisseld voor de inbreng van het Londense Royal Philharmonic Orchestra, wat leidt tot een opener geluid. Geen gepleisterde muren meer; stenen worden zichtbaar, samen met het cement. Heel aangenaam. Bovendien zijn de grotendeels oorspronkelijke opnamen die zijn gebruikt (Joe Elliot paste wel een enkele zangpartij aan) passend voor deze stijlvariant.

Sterker nog, bij de eerste twee nummers ben ik enthousiast: Turn to Dust is spannend met zijn Indiase invloeden wat betreft de melodieën door de violisten gespeeld en de percussiegeluiden van de tabla. In Paper Sun klinken lekkere gitaarsolo's en een bombastische strijkers, één van de twee nummers die qua compositie boven de rest uitsteken.
Het leidt tot een soort 2023-versie van adult oriented rock uit de jaren '70. Nooit ben ik een liefhebber geweest van hun klassieker Animal, maar met dit intro en jasje lijkt het, afgezien van de zang en het drumgeluid, wel op The Babys in 1978, zoals het strijkarrangement van die laatste groep in Wrong or Right. Het krijgt iets prettig-nostalgisch.
De toegevoegde waarde van het orkest is nog groter op Gods of War, waar koperblazers de tekst van extra dynamiek voorzien en de muziek filmisch maken. Het instrumentale Switch 625 is het tweede nummer dat ik sowieso als compositie prettig vond, in deze versie opnieuw.

De overige elf nummers doen me niet veel, al blijft de klassieke inbreng leuk en een enkele keer zelfs verrassend. Het duet Pour Some Sugar on Me met Emm Gryner (ooit in de band van David Bowie, tegenwoordig in Trapper) is ronduit saai, maar ik ben dan ook meestal niet van ballades. Bij afsluiter Kings of the World lijkt het wel of Elliot gastzanger bij Electric Light Orchestra is, net als de tracks die ik níet noemde is de compositie echter mager. Wat dat betreft zou Jeff Lynne's ELO eens een album met allerlei gastvocalisten moeten maken, eens kijken of hij meer de spanning weet vast te houden dan Def Leppard hier doet.

Desondanks een krappe voldoende, net als ik vorige week gaf aan Moby's Resound NYC, ook al iemand die zijn liedjes in een klassiek jasje stak. Muziek die deels aangenaam is, mits de luisteraar in een rustige of sentimentele stemming verkeert.

Ik krijg hier onhoudbare huilbuien van. Wat een suffe bedoening is dit.

Hoe is Turn To Dust hier in hemelsnaam spannend? Het origineel heeft toch veel meer mystieke kracht? Die Oosterse geluiden zaten daar ook al grotendeels in. Maar Slang is natuurlijk geen populaire plaat. Ik zou dan die toch nog een kans geven.

Dan wordt Paper Sun gehinderd door lukrake, niets toevoegende strijkpartijen. Bloedirritant. Om over de geballadiseerde verminkingen van Animal en Pour Some Sugar On Me nog maar de zwijgen. Een gemiddeld liedje van Justin Bieber heeft nog meer pit dan dit.

Drastic Symphonies is weinig drastisch maar wel zo gezapig dat het zelfs Sky Radio te gortig is geworden. Het is onnodige Spielerei van vijf gearriveerde heren die niet meer hoeven maar tijd en geld teveel hebben om dit in elkaar te prutsen.

Ik kan me niet eens meer voorstellen dat Viv Campbell ooit heel vurig Holy Diver en Last In Line intokkelde terwijl Def Leppard in de vorm van Pyromania en Hysteria beesten van platen uitbracht.

Ze gaan hun goddelijke gang maar. Ik zal de laatste zijn die tegen de supermarktbaas zegt dat hij de zure melk uit de schappen moet halen. Ik stop het alleen niet in mijn boodschappenkar.

Al voordat ik aktief deelnemer was op MuMe, volgde ik dit soort discussies, waarin tegengestelde meningen plus gefundeerde uitleg, met veel plezier. Dit is er ook weer zo één. Prachtige vergelijking bovendien met de supermarkt en zure melk!

Een hele handige manier om als lezer je eigen mening te vormen, beter dan (online) magazines met slechts één recensie. Leve MuMe!

Ik hoorde de eerste vrijgegeven nummers en op basis daarvan werd ik behoorlijk enthousiast. In het verleden bleken samenwerkingen tussen hardrockbands en orkesten in veel gevallen geen al te gelukkig huwelijk. Maar op basis van die eerste paar nummers leek het er zomaar op dat Def Leppard het tegendeel ging bewijzen. Animal en Hysteria (vooral die) vond ik prima uit de verf komen. Het orkest voegt zowaar iets toe in plaats van dat ze geluid maken omdat ze toch iets moeten doen. Pour some sugar on me wordt overal afgekraakt maar ik kan deze versie goed hebben. Al blijft het origineel uiteraard zwaar favoriet. Maar een geweldig nummer blijft in welke uitvoering dan ook overeind. Zo blijkt maar weer. De rest van het album nog niet gehoord. Er bekruipt me een beetje het gevoel dat het allemaal een beetje teveel van het goede gaat zijn. Zo af en toe een nummer werkt prima maar een heel album?

Er is een vuistdikke koffietafelbiografie van de groep verschenen, passend bij dit album dat ook een terugblik is met de muziek in een nieuw jasje. 'Definitely : The Official Story of Def Leppard' is een terugblik op hun carrière met veel foto's, uitgebreide beschrijvingen van ieder album en veel meer.
Phil Aston is in zijn vlog heel positief: "Their honesty is tremendous". Geknipt voor de hele grote fans van Def Leppard, die in de vlog een goede indruk van het boek krijgen.

Ach ja...het is al zo vaak gedaan. Rockband met orkest. Erg origineel is het allemaal niet.

Nee...ik ben er niet kapot van. De achtergrondkoortjes in de eerste paar nummer werken mij op de zenuwen. Daarbij klinkt het nogal gezapig. Rocknummers worden vermalen tot ballads.