Def Leppard with The Royal Philharmonic Orchestra - Drastic Symphonies (2023)

Soms werken symfonische bewerkingen van popmuziek best goed, soms is het minder. Zou het werken bij Def Leppard? Dit dier behaalde zijn grootste successen alweer zo'n 35 jaar geleden door zich tot hapklare rockmuziek te laten temmen. Met een orkest zou het nog tammer worden, vreesde ik.
De hoesfoto van Drastic Symphonies is prachtig, zoveel is meteen duidelijk. Vervolgens blijken de scheurende gitaarakkoorden en typische gladgestreken productie te zijn ingewisseld voor de inbreng van het Londense Royal Philharmonic Orchestra, wat leidt tot een opener geluid. Geen gepleisterde muren meer; stenen worden zichtbaar, samen met het cement. Heel aangenaam. Bovendien zijn de grotendeels oorspronkelijke opnamen die zijn gebruikt (Joe Elliot paste wel een enkele zangpartij aan) passend voor deze stijlvariant.

Sterker nog, bij de eerste twee nummers ben ik enthousiast: Turn to Dust is spannend met zijn Indiase invloeden wat betreft de melodieën door de violisten gespeeld en de percussiegeluiden van de tabla. In Paper Sun klinken lekkere gitaarsolo's en een bombastische strijkers, één van de twee nummers die qua compositie boven de rest uitsteken.
Het leidt tot een soort 2023-versie van adult oriented rock uit de jaren '70. Nooit ben ik een liefhebber geweest van hun klassieker Animal, maar met dit intro en jasje lijkt het, afgezien van de zang en het drumgeluid, wel op The Babys in 1978, zoals het strijkarrangement van die laatste groep in Wrong or Right. Het krijgt iets prettig-nostalgisch.
De toegevoegde waarde van het orkest is nog groter op Gods of War, waar koperblazers de tekst van extra dynamiek voorzien en de muziek filmisch maken. Het instrumentale Switch 625 is het tweede nummer dat ik sowieso als compositie prettig vond, in deze versie opnieuw.

De overige elf nummers doen me niet veel, al blijft de klassieke inbreng leuk en een enkele keer zelfs verrassend. Het duet Pour Some Sugar on Me met Emm Gryner (ooit in de band van David Bowie, tegenwoordig in Trapper) is ronduit saai, maar ik ben dan ook meestal niet van ballades. Bij afsluiter Kings of the World lijkt het wel of Elliot gastzanger bij Electric Light Orchestra is, net als de tracks die ik níet noemde is de compositie echter mager. Wat dat betreft zou Jeff Lynne's ELO eens een album met allerlei gastvocalisten moeten maken, eens kijken of hij meer de spanning weet vast te houden dan Def Leppard hier doet.

Desondanks een krappe voldoende, net als ik vorige week gaf aan Moby's Resound NYC, ook al iemand die zijn liedjes in een klassiek jasje stak. Muziek die deels aangenaam is, mits de luisteraar in een rustige of sentimentele stemming verkeert.