Matchbox Twenty - Where the Light Goes (2023)

1e single wild dogs vind ik hmmm moeilijk.
Kijk ik ben een redelijke MT fan dus van de stem van rob thomas word ik sws al warm maar ik vind de single niet super goed ( of slecht).
Afwachten wat voor album dit gaat worden maar zin heb ik hier zeker in!

Wild Dogs (Running In A Slow Dream) is een 'middle of the road' lekker nummertje.

Toch geen slecht album geworden hoor dit...
Een beetje de vibe van de oude MT, rebels is geweldig!
Nog even extra draaien voor een score maar ik word hier best blij van!
Wat een stem heeft rob thomas toch

Mix tussen Train, Goo Goo Dolls en Acceptance. Fijn!
Warm Blood en Rebels

Het gat tussen de albums van deze toch al niet bepaald productieve amerikaanse pop/rockband begint steeds groter te worden- het vorige album stamt uit 2012! Voor de muziek maakt het gelukkig weinig uit. De band gaat rustig door waar men was gebleven en komt wederom op de proppen met een aangename mengeling van ballads en meer uptempo werk. Opener Friends is bijzonder flauw en doet het ergste vrezen, maar daarna herpakt de band zich snel.

Mengelmoes van leuk werk en zoetsappige langzaam werk. Zelf vind ik dat deze band het moet hebben van de up tempo nummers. Zoals het vroeger was, en dat is waar ze hun succes uit hebben gehaald, is het al een tijd niet meer. Het mag allemaal wat rauwer, muzikaler en minder glad.

Toch blijf ik stilletjes hopen dat er ooit nog eens opgetreden gaat worden in Europa en Nederland.

Albumnaam gejat van een kerstnummer van Krezip!

Met het verschil dat de Dolls de afgelopen jaren wél kwalitatief goede platen hebben uitgebracht. Op North stonden destijds ook maar een handjevol aardige nummers. Het is te vaak verzanden in simpliciteit en vooral gezapigheid bij Matchbox Twenty. Gewoon in niets consistent gebleken en mag wat mij betreft nog niet eens in de schaduw van Rzeznik en consorten staan. Wat is Friends een draak van een opener.

Jeetje wat een niksigheid, ik herken er niet veel van de oude MB20 in. Ook de stem van Rob Thomas is een stuk hoger en minder tof, dit klinkt als veel van dit soort tegenwoordige bands. Het maakt geluid maar gaat het ene oor en het andere oor weer uit. Nou had de band altijd al de reputatie dat ze niet bijster origineel waren maar dat vooroordeel bevestigen ze ook nog eens met deze plaat. Goedkope handjes-in-de-lucht stadionrock a la Coldplay. Opener Friends is te erg voor woorden, daarna wordt het iets beter maar ik kan er niet warm voor lopen. Ik hou het bij de oude MB2 platen en ook de solo platen van Rob Thomas zijn prima, deze gaat de koelkast in.