Jobriath - Jobriath (1973)

In 1973 lanceert de amerikaanse platemaatschappij Elektra de nieuwe ster Jobriath, die was geboren als Bruce Wayne Campbell (op 14 December 1946 in Philadelphia). Glam-rock is hot, dus het past in het tijdsbeeld. Het verschil met David Bowie (Ziggy Stardust) en Lou Reed (Transformer) is echter dat Jobriath niet androgeen (geslachtsloos) is, maar expliciet uitkomt voor zijn homosexualiteit.
De van het album getrokken single I'maman ( I'm a man) maakt dit het beste duidelijk. Het album flopt maar bevat toch een aantal juweeltjes. Behalve de hiervoor genoemde single zijn Space Clown, Movie Queen en Rock of Ages echte toppers. Waarschijnlijk was de wereld nog niet rijp voor een echte homo-act.

Na een tweede album (Creatures of the street) is niets meer van Jobriath vernomen. Hij overleed in 1983 aan de ziekte AIDS, twee jaar voordat Rock Hudson met de eer ging strijken als eerste bekende AIDS-dode. De wereld is niet eerlijk . . .

Ik zag deze plaat vandaag liggen. De cover ervan hebben ze ook nagemaakt alszijnde die van een album van Brian Slade, een hoofdpersonage uit de film Velvet Goldmine.

Zijn vriend en tevens manager droeg hier ook behoorlijk aan bij. Jerry Brandt was arrogant genoeg om een enorm billboard op Times Square te plaatsen van een naakte Bruce Campbell voordat iemand ook maar iets van deze artiest gehoord had.
Uiteraard werkte het succes van Bowie tegen hem. Ongetwijfeld ook dat hij zo openlijk homo was wat in die tijd natuurlijk 'not done' was. Een rockfairy; daar konden ze niks mee. De toen nog homofobische muziekpers maakte hem met de grond gelijk: "the fag end of glam rock" aldus de NME.
Een half jaar na dit debuut verscheen de opvolger al en Jobriath was ondertussen verlaten door zijn manager/vriend. Al snel hierna verdween Jobriahth in de anonimiteit.

Zanger Morrissey is een groot liefhebber en noemt dit album tot één van zijn favoriete. Waarschijnlijk is het dan ook van invloed op zijn eigen werk.

Zelf vind ik het niet geheel onaardig maar is de Bowie-link ook voor mij iets te nadrukkelijk aanwezig en met die zanger ben ik nu eenmaal veel beter bekend en dat werkt in het nadeel van Jobriath.
Absoluut een leuke glamrock plaat met een hoop dramatiek, maar daar blijft het verder dan ook wel bij wat mij betreft.

Ondanks de Bowie-link, blijft die single I'maman fantastisch. Ik mag hem graag draaien op ons radio-station.

Mede door dat Toppop-moment: op het einde van het programma kreeg je een paar fragmenten te zien van nieuwe singles. Daar kon je dan op stemmen. De AVRO stopte het fragment op het moment dat het vreemde pak van Jobriath naar beneden viel. Iedereen stemmen om de week erna te kijken of hij nu inderdaad in zijn blote kont stond.......

Aparte plaat, natuurlijk, maar één van de redenen waarom deze man het niet gemaakt heeft is denk ik ook wel zijn stem. Als hij zacht of genuanceerd zong klonk hij gewoon mooi, maar als hij zijn schelle glitzy persoonlijkheid ging "opzetten" klonk dat niet alleen behoorlijk gekunsteld maar ook nog eens onaangenaam schel, zoals we in Be still in één en hetzelfde nummer kunnen horen. Dus om de schuld nu helemaal te schuiven op een wereld die nog niet klaar zou zijn voor een homo-act... Misschien had deze man wel net niet genoeg echte kwaliteiten.

Fantastische, originele en baanbrekende plaat die acts als Bowie, Queen, Stones en Meat Loaf te snel af was maar niet te slim af. met de juiste marketing en geluk was Jobriath een legende geweest.

In 1973 had Bowie al The man who sold the world, Hunky dory en Ziggy Stardust op zijn naam staan, dus ik geloof niet dat je kunt zeggen dat Jobriath hem dan met deze plaat te snel af was. Aan jouw gebruikersnaam te zien ben jij toch wel op de hoogte van het werk van de Thin White Duke?
 

Heb de LP in 1973 gekovht bij Plato wageningen. Ik vond het erg theatraal en te veel lijken op Bowie. Al met al 3 sterren.

Documentaire over de man : Jobriath A.D. (2012).

Naast de drie genoemde albums die BoyOnHeavenHill opsomt had Bowie ook Space Odity al uitgebracht en kwam in 1973 met het Revolutionaire Aladin sane (oftewel A lad insane), met het baanbrekende Jean Genie erop. De iconische hoes van dit album (de bekende bliksemschicht diagonaal over Bowie's gezicht) is bekend tot in de verste uithoeken van de planeet.

Jobriath had ik in de zeventiger jaren op lp en later op cd, ook een fraaie hoes, maar de inhoud van het album blijft ver achter bij de staat van dienst die Bowie al had opgebouwd in 1973. Niet enkel als goede muzikant en zanger, maar ook als spraakmakend artiest die de pers keer op keer wist te prikkelen, door enerzijds uit te komen voor zijn toenmalige biseksualiteit en anderzijds stevige uitspraken te doen als: "ik streef Alice Cooper -toen mateloos populair met zijn billion dollar babies- snel voorbij.
Al met al een mooie tijd

Als tiener deze plaat aangeschaft (in de uitverkoop..).
Jobriath zou de nieuwe ster worden. Op zich was er toen redelijk wat publiciteit voor hem. Volgens mij werd hij redelijk gepromoot , onder andere in het Veronica blad. Het was de tijd dat artiesten opvielen door een bepaald uiterlijk.Naast Bowie, ook anderen. Denk aan Leo Sayer als Pierrot, Gilbert O Sullivan als jaren 30 arbeider, Sailor in matrozenpakken. Ook rond Jobriath leek de act belangrijker dan de inhoud. Ik weet niet of zijn homoseksualiteit invloed had. Als je iemand als nieuwe superster aankondigt met ook nog wat vaagheid erom heen, kan dat zo maar fout uitpakken. De muziek van Jobriath is zeker niet slecht. En in de tijd dat je nog niet zoveel platen had, heb ik de plaat zeer veel gedraaid. De zang is niet echt sterk, maar stoort nergens. De plaat zet ik zelden meer op,maar soms haal ik hem nog wel van zolder. Misschien dat Jobriath achteraf meer gewaardeerd wordt dan in de jaren 70. Dat bepaalde muzikanten toch hem als voorbeeld hebben gezien. Misschien als ze hem anders hadden gepromoot, dat hij toch wat meer succes had gehad. Maar dat zullen we nooit weten. Jobriath wordt in de glamhoek geduwd, maar de muziek is toch niet geheel glam.
Heel veel sterren geef ik niet, maar drie sterren vind ik het wel waard.