Steve Earle - Washington Square Serenade (2007)

Hmmm... een nieuw album van Steve Earle? Dat is volledig langs me heen gegaan, maar dat neemt niet weg dat ik deze plaat graag eens zou willen beluisteren. Wat ik tot dusverre ken van deze man (Guitar Town, Copperhead Road, El Corazon en The Revolution Starts Now) beviel me allemaal direct, dus ik kijk reikhalzend uit naar Washington Square Serenade

En wederom heeft de hardcore troubadour een bij voorbaat al miskend meesterwerkje afgeleverd. Integere liedjes in uiteenlopende stijlen en ook deze keer weer een prachtig duet.

Na de eerste beluisteringen was ik wat teleurgesteld. De nummers klonken zo simpel, zo eenvoudig. Weinig inspiratie leek het wel.
Maar naar verloop van tijd valt dat gevoel weg, en blijft er een heeeeeerlijke plaat over.

Ik ben vooral bekend met het oudere werk van Steve en verwachtte in eerste instantie een plaat die de lijn van sterke albums als Guitar Town, Copperhead Road en El Corazon zou doortrekken. In bepaalde opzichten is die oude, vertrouwde sound weer terug, maar hier en daar klinkt Washington Square Serenade vrij modern.

Down Here Below en Sparkle and Shine zijn prachtsongs waar de schromelijk ondergewaardeerde Steve patent op heeft. Heerlijk eigentijds, maar toch ook o zo vertrouwd. Vooral Sparkle and Shine heeft een prachtige melodie. Als het hele album van dien aard zou zijn, zou ik misschien wel bereid zijn de maximale score aan Washington Square Serenade uit te delen. Het overgrote deel van de andere songs is net iets minder sterk, maar toch nog vrij aardig.

De moderne frutseltjes in Satellite Radio en Way Down in the Hole vormen voor mij een minpunt op een verder zeer geslaagd album. Daar waar ik vernieuwing bij veel andere artiesten uit de country-/rootshoek wel zie zitten, hoor ik Steve het liefst herkenbaar als in zijn gloriedagen.

Ik heb Steve Earle nooit een groot zanger gevonden, maar wel een begenadigd songwriter en eigentijds gitarist. Die mening blijf ik ook na het beluisteren van dit album houden. Al met al een geslaagde plaat van een muzikant die na ruim 20 jaar nog altijd het muzikale hart op de juiste plaats heeft, ondanks de twee genoemde uitglijdertjes: 4*

Dit vind ik eerlijk gezegd de minste Steve Earle-plaat tot nu toe. Maar net zoals bijvoorbeeld Tom Waits (die toevallig op dit album door Earle gecovered wordt - 'Way Down In The Hole'), heeft Earle gewoon nooit een plaat gemaakt die ook maar in de buurt van middelmatigheid komt. 'Days Aren't Long Enough', 'Tennessee Blues' en 'Jericho Road' zijn mijn favorieten.

De Bonus DVD bevat weinig materiaal, maar de akoestische versies van drie van de nummers zijn de moeite zeker waard.

Kan niet anders concluderen dan dat hij na Transcendental Blues uit 2000 nooit meer dat absolute topniveau heeft gehaald. De laatste CD met covers van Townes van Zant ken ik overigens niet, maar dat even terzijde. Het is allemaal niet slecht, absoluut niet, maar als hij van Jerusalem, The Revelution en deze de beste songs had geselecteerd had je nog geen CD van het niveau Transcendental Blues of zijn voorgangers. Vind ik dan he. Ik hoop dat hij ooit nog een CD maakt die dit niveau wel haalt, want wat heeft hij toch mooie muziek gemaakt. Mellencamp had een dip in de jaren 90, dat is ook helemaal goed gekomen. Wie weet is Earle tot hetzelfde in staat.

dit twaalfde album van hardcore troubadour is de opvolger van het ietwat teleurstellende "The Revolution Starts Now" (2004). de titel "Washington Square Serenade" is vernoemd naar een Greenwich Village Park in New York.

viel mij bij eerste beluistering niet mee, maar dit is typisch zo'n album dat moet "groeien".
er staan merendeels memorabele liedjes op van de geweldige songsmid Steve Earle, die hier voornamelijk, uitgezonderd "Oxycontin Blues", in melodieuze, rustige folky/bluesy songs met soms wat blue grass invloeden worden uitgevoerd. weinig roots rock op dit album met zoals gezegd een flink aantal bovengemiddeld goede songs.

Steve Earle verhuisde destijds van Nashville naar de big city New York en verhaalt hierover in nummers als "Down Here Below" en "City of Immigrants", een nummer waarop hij wordt bijgestaan door "Forro In The Dark" een gezelschap van Braziliaanse expats/muzikanten die zich in New York vestigden. nummers met een duidelijke boodschap van de maatschappij kritische Steve Earle.

het folky/akoestische "Tennessee Blues" met fingerpicking gitaarspel is een fraaie opener, gevolgd door "Down Here Below" gezien vanuit het perspectief van een havik die van een torenflat uitkijkt naar de massa beneden op zoek naar een prooi, gaat feitelijk over de grote verschillen tussen arm en rijk en "overleven" in een big city als New York:

"pale male swimmin' in the air
looks like he's in heaven up there
people sufferin' everywhere
but he don't care"

het sprankelende "Sparkle and Shine", "Come Home to Me" en "Days Aren't Long Enough" een aardig, maar niet bijzonder duet met zijn toenmalige vrouw Allison Moorer zijn goed in het gehoor liggende liefdesliedjes.

voldoende variatie op dit consistente album. aanstekelijke songs als "Satellite Radio" en "Steve's Hammer (For Pete)" met koor, een eerbetoon aan de links politieke activist/folkzanger Pete Seeger, worden afgewisseld met het mid-tempo "Jericho Road", dat qua melodie sterk lijkt op "Telephone Road" van zijn album "El Corazon", het stevige blues/blue grass nummer "Oxycontin Blues" en het minimale, folky "Red Is the Color".

zelfs de Tom Waits cover "Way Down In the Hole" met bescheiden hip/hop klanken kan er mee door.
minpuntje is de productie met de wat mechanisch klinkende drumpartijen.

wellicht een beetje onderschat album, dat ik als 1 van zijn betere albums beschouw uit de periode vanaf 2002 t/m heden.

Album werd geproduceerd door John King
Recorded at Electric Lady Studios, New York City

All songs written by Steve Earle (except 10 co-written Allison Moorer & 11 written by Tom Waits)

deelcitaat uit de tekst van "Steve's Hammer (For Pete)"

"One of these days I'm gonna lay this hammer down
and I won't have to drag this weight around
when there ain't no hunger
and there ain't no pain
then I won't have to swing this thing
One of these days I"m gonna lay this hammer down

One of these nights I'm gonna sing a different tune
all night long beneath the silvery moon
when the war is over
and the union's strong
won't sing no more angry songs
One of these nights I'm gonna sing a different tune"

Naar aanleiding van bovenstaande post dit album weer eens beluisterd. En potjandosie, hij heeft gelijk: ook ik vond dit album destijds een stuk minder dan die daarvoor.

Maar na hernieuwd luisteren blijkt dit toch wel een heuse topper in Steve's toch al niet middellijke oeuvre te zijn. Inderdaad een groeiplaatje.

Overigens vind ik (naast Sparkle and Shine) de beide nummers waar Allison Moorer op meezingt de uitblinkers. Maar ja, ik ben wat dat betreft een beetje bevooroordeeld: een zwak voor Allison.

Destijds zag ik beiden samen optreden in Eindhoven. Fijn concert maar het hoogtepunt bleek in het midden van het concert te zijn. Steve had een kleine pauze en Allison mocht even drie songs doen. Zij - solo op het podium - zette een a capella versie van A Change Is Gonna Come in. Hartverscheurend mooi. Ik keek naar links en zag in mijn verbeelding Sam Cooke goedkeurend knikken.

Note to myself: binnenkort haar albums weer eens beluisteren ...

heb wel een 3-tal albums in huis van haar oudere zus Shelby Lynne, maar ben niet bekend met het werk van Allison Moorer. zie hier op MuMe dat er van haar 9 reguliere albums zijn uitgebracht, waarvan ik er niet 1 ken dus waarmee te beginnen? wellicht kan Tonio mij een zetje in de goede richting geven.