MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Steve Earle - Washington Square Serenade (2007)

mijn stem
3,74 (50)
50 stemmen

Verenigde Staten
Roots / Rock
Label: New West

  1. Tennesssee Blues (2:39)
  2. Down Here Below (4:02)
  3. Satellite Radio (4:09)
  4. City of Immigrants (4:18)

    met Forro In The Dark

  5. Sparkle and Shine (3:12)
  6. Come Home to Me (3:47)
  7. Jericho Road (3:36)
  8. Oxycontin Blues (2:54)
  9. Red Is the Color (4:20)
  10. Steve's Hammer (For Pete) (3:15)
  11. Day's Aren't Long Enough (3:01)

    met Allison Moorer

  12. Way Down in the Hole (2:55)
totale tijdsduur: 42:08
zoeken in:
avatar van potjandosie
4,5
dit twaalfde album van hardcore troubadour is de opvolger van het ietwat teleurstellende "The Revolution Starts Now" (2004). de titel "Washington Square Serenade" is vernoemd naar een Greenwich Village Park in New York.

viel mij bij eerste beluistering niet mee, maar dit is typisch zo'n album dat moet "groeien".
er staan merendeels memorabele liedjes op van de geweldige songsmid Steve Earle, die hier voornamelijk, uitgezonderd "Oxycontin Blues", in melodieuze, rustige folky/bluesy songs met soms wat blue grass invloeden worden uitgevoerd. weinig roots rock op dit album met zoals gezegd een flink aantal bovengemiddeld goede songs.

Steve Earle verhuisde destijds van Nashville naar de big city New York en verhaalt hierover in nummers als "Down Here Below" en "City of Immigrants", een nummer waarop hij wordt bijgestaan door "Forro In The Dark" een gezelschap van Braziliaanse expats/muzikanten die zich in New York vestigden. nummers met een duidelijke boodschap van de maatschappij kritische Steve Earle.

het folky/akoestische "Tennessee Blues" met fingerpicking gitaarspel is een fraaie opener, gevolgd door "Down Here Below" gezien vanuit het perspectief van een havik die van een torenflat uitkijkt naar de massa beneden op zoek naar een prooi, gaat feitelijk over de grote verschillen tussen arm en rijk en "overleven" in een big city als New York:

"pale male swimmin' in the air
looks like he's in heaven up there
people sufferin' everywhere
but he don't care"

het sprankelende "Sparkle and Shine", "Come Home to Me" en "Days Aren't Long Enough" een aardig, maar niet bijzonder duet met zijn toenmalige vrouw Allison Moorer zijn goed in het gehoor liggende liefdesliedjes.

voldoende variatie op dit consistente album. aanstekelijke songs als "Satellite Radio" en "Steve's Hammer (For Pete)" met koor, een eerbetoon aan de links politieke activist/folkzanger Pete Seeger, worden afgewisseld met het mid-tempo "Jericho Road", dat qua melodie sterk lijkt op "Telephone Road" van zijn album "El Corazon", het stevige blues/blue grass nummer "Oxycontin Blues" en het minimale, folky "Red Is the Color".

zelfs de Tom Waits cover "Way Down In the Hole" met bescheiden hip/hop klanken kan er mee door.
minpuntje is de productie met de wat mechanisch klinkende drumpartijen.

wellicht een beetje onderschat album, dat ik als 1 van zijn betere albums beschouw uit de periode vanaf 2002 t/m heden.

Album werd geproduceerd door John King
Recorded at Electric Lady Studios, New York City

All songs written by Steve Earle (except 10 co-written Allison Moorer & 11 written by Tom Waits)

deelcitaat uit de tekst van "Steve's Hammer (For Pete)"

"One of these days I'm gonna lay this hammer down
and I won't have to drag this weight around
when there ain't no hunger
and there ain't no pain
then I won't have to swing this thing
One of these days I"m gonna lay this hammer down

One of these nights I'm gonna sing a different tune
all night long beneath the silvery moon
when the war is over
and the union's strong
won't sing no more angry songs
One of these nights I'm gonna sing a different tune"

avatar van Tonio
4,5
Naar aanleiding van bovenstaande post dit album weer eens beluisterd. En potjandosie, hij heeft gelijk: ook ik vond dit album destijds een stuk minder dan die daarvoor.

Maar na hernieuwd luisteren blijkt dit toch wel een heuse topper in Steve's toch al niet middellijke oeuvre te zijn. Inderdaad een groeiplaatje.

Overigens vind ik (naast Sparkle and Shine) de beide nummers waar Allison Moorer op meezingt de uitblinkers. Maar ja, ik ben wat dat betreft een beetje bevooroordeeld: een zwak voor Allison.

Destijds zag ik beiden samen optreden in Eindhoven. Fijn concert maar het hoogtepunt bleek in het midden van het concert te zijn. Steve had een kleine pauze en Allison mocht even drie songs doen. Zij - solo op het podium - zette een a capella versie van A Change Is Gonna Come in. Hartverscheurend mooi. Ik keek naar links en zag in mijn verbeelding Sam Cooke goedkeurend knikken.

Note to myself: binnenkort haar albums weer eens beluisteren ...

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 12:43 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 12:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.