Devastations - Yes, U (2007)

In september vorig jaar verscheen daar ineens uit het niets het album Coal van Devastations. Ik wist toen nog niet dat er al een album verschenen was onder de naam The Devastations. Het woordje The is er ook nu afgevallen en ik was compleet verrast dat precies een jaar na dat magistrale Coal, dat hoog in mijn top 10 over 2006 wist te eindigen, er nu al weer een opvolger is getiteld Yes, U.
Wat me bij de opener Black Ice meteen opviel was dat het minder doet denken aan de donkere Tindersticks-sound of Nick Cave (de vorige 2 albums stonden er vol mee). Nu moest ik gelijk aan Depeche Mode denken. Minder electronica misschien maar het doet er wel degelijk aan denken. Een koerswijziging dus. Het is een bezwerend, donker nummer dat langzaam op je in moet werken.
Op Oh Me, Oh My is die donkere sfeer ook gebleven, maar net als op het vorige nummer ademt dit toch een andere sfeer. Massive Attack meets Depeche Mode meets Tindersticks. Minder song, meer sfeer. Absoluut een groei-moment en zeker een nummer dat blijft boeien door zijn broeierigheid.
Op Rosa rockt het op bepaalde momenten meer. Duidelijk is nu wel dat de band op dit album een andere sound zoekt en daar slagen ze wonderwel in. Het klinkt gruizig en doomy en vrolijkheid is ver te zoeken maar spannend is het zeker wel. Enorme lagen en vooral donker, heel donker (Devastations op de gothic-tour misschien wel).
Ook The Pest heeft iets angstaanjagends en klinkt electronischer terwijl het gebruik van electronica volgens mij minimaal is. Er is dus sprake van een bijzondere sound.
As Sparks Fly Upwards klinkt dan wat luchtiger en dat komt door het akoestische tintje dat het mee krijgt. Toch is het een sfeer-schets, mede doordat het bijna een instrumentaal nummer is (er is halverwege wel even wat sfeer-zang dat meer als een instrument aanvoelt). Heel bijzonder eigenlijk. Ik moet allemaal wennen aan deze nieuwe stijl van de heren maar ik geloof dat het me wel degelijk bevalt.
Mistakes rockt wat meer hier en daar terwijl het nummer an sich iets poppy-achtigs heeft. Verwarrend is het daardoor zeker wel te noemen en ik weet nog niet zo goed wat ik met dit nummer aan moet eerlijk gezegd. Gevoelsmatig vind ik het wat te geforceerd overkomen. Er zitten leuke ideetjes in maar het blijft wennen voor mij.
The Face Of Love klinkt wat lieflijker en gaat wat meer terug naar de oude sound. Ondanks dat het lieflijk klinkt is het allesbehalve dat. Prachtig piano-spel bepaalt dit nummer enorm. De zang is beheerst.
Op An Avalanche Of Stars keert het electronische tintje terug. Het warme wat de band zo kenmerkte verdwijnt daarmee naar de achtergrond en krijgt iets kils, iets afstandelijks. Maar op de een of andere manier weet het me wel op te zuigen (zoals Exciter van Depeche Mode dat ook weet te doen bijvoorbeeld).
The Saddest Sound doet qua titel al vermoeden dat het geen vrolijke boel gaat worden en dat doet het ook niet. Het is een sober en vooral triest nummer met wederom een sfeer die zeer goed neergezet wordt passend bij de tekst van dit nummer.
Misericordia is wederom instrumentaal en bevat een hoop gruis. Een woestijn-storm weet de boel ruw te maken en zorgt ervoor dat je verdwaalt. Zo voelt dit aan en daarmee is het een aparte afsluiter.
Het is allemaal even wennen. Zo snel als het vorige album me wist te pakken waardoor het ook razendsnel in mijn top 10 wist te belanden, zo veel meer tijd heb ik nodig voor dit nieuwe album. Misschien is het het gothische randje dat het heeft meegekregen, misschien zijn het de vele lagen waar je je doorheen moet ploegen:
in elk geval vind ik dit wel degelijk een zeer spannend album dat me voorlopig nog wel even bezig zal houden.