Pyramaze - Bloodlines (2023)

Ah, bah. Wat erg dit. Een leuke plaat met Matt Barlow, maar dit is echt zouteloze meuk. Muziek uit dezelfde fabriek waar Evergrey en Kamelot hun ene-oor-in-andere-uit muzak halen... jammer.

Gladgestreken power/heavy metal volgens het boekje. Het nummer Fortress is nog wel aardig en valt in positieve zin op. Voor de rest is het weinig opzienbarende middle-of-the-road metal die verdienstelijk wordt gespeeld maar van alle originaliteit is gespeend. Het mierzoete Alliance doet het glazuur spontaan van je tanden springen en is wel het dieptepunt van het album.

De muziek zit inderdaad wel in de hoek van Evergrey en Kamelot, zoals Metal-D78 aangeeft. Echter vind ik het niveau van die bands toch behoorlijk hoger.

Hier en daar een beetje zoet (de powerballad Alliance bijvoorbeeld), maar overwegend is dit zeer aanstekelijke en lekker in het gehoor liggende melodieze metal, uitstekend gezongen en voorzien van heerlijk gitaarwerk. Het songmateriaal is kort en bondig, maar toch weet de band er steevast iets avontuurlijks van te maken. Voormalig zanger/ producent Jacob Hansen is inmiddels naar Anubis Gate verkast, maar Terje Harøy is een meer dan verdienstelijke vervanger.

Nou.... nee, Jacob was in een ver verleden zanger bij Anubis Gate op twee van hun albums. Hij is nog altijd lid van Pyramaze, maar dan als gitarist, bassist en songwriter. Terje Harøy is al sinds 2015 zanger bij deze band.

Dit is gewoon poprock met een beetje een metalrandje. Ik had beter moeten weten toen ik AFM Records zag staan. Ik heb echt het idee dat naar een boyband te luisteren met wat gitaar erin. Backstreet Boys misschien? De riffs zijn doodsimpel net als de drums. De hoes is vreselijk en ik heb soms het idee naar de soundtrack van een adventure-game te luisteren. Het is goed om zo nu en dan ook eens een slechte plaat te beluisteren, dan waardeer je goede platen wat beter.

Want AFM brengt enkel poprock met een beetje een metalrandje uit?

Nee, dat is niet helemaal wat ik bedoelde.

AFM biedt mij (de laatste jaren) niet veel soeps. In mijn oren erg commerciele powermetal.

Daarnaast vind ik deze plaat een wat poprock-achtig geheel met een metalrandje. Maar het valt me wel op dat dat bij AFM vaak het geval is. Ik ken best veel van dat label, van Dynazty tot Squealer tot Iron Savior tot Evergrey.

Ik zag ook dat Anvil en Destruction bij hen op het roster staan. Dat is wel wat steviger. Dat zou eventueel wat kunnen zijn. Maar goed, Pyramaze is het niet voor mij. Wat vind jij?

Met de laatste jaren als voorwaarde, dan moet ik enkel de twee laatste albums van Rhapsody of Fire noemen.

Ik was mijn bericht aan het schrijven en editten en schrijven en editten. Dus het loopt voor geen meter.

Mijn punt is: AFM stelt mij vaker teleur dan -vreden.

Pyramaze kwam op mijn radar, en de naam lijkt op Teramaze, en dat vond ik wel geinig. Dus ga je het opzetten. En dan zie je AFM staan, en dan denk je: 'Ik had het kunnen weten'. Zoiets?

Ja, ik snap het. Maar in het verleden toch best wat moois op dit label. Voor bands als Dynazty moet ik in de stemming zijn. Deze van Pyramaze kreeg goede kritieken maar spreekt mij ook niet aan, terwijl ik Immortal uit 2008 best wel goed vind.

Een band kan zowel goede als slechte platen hebben. Dit is dus duidelijk niet een goede instap-plaat. Wanneer ik weer zin heb, kan ik eens een oudere plaat oppikken.

Ik geloof dat ik van Dynazty maar 1 plaat echt leuk vind. Het wordt snel al veel van hetzelfde.
Iron Savior vond ik het begin geinig, alsmede Metallum (ander label geloof ik), en Freedom Call. Maar mijn interesse ligt niet meer zo bij dat soort bands.

Maar zelfs als ik die namen opnoemn, komt deze Pyramaze niet eens in de buurt.

Immortal staat hier ook in de kast, maar dat is idd heel andere koek. Met Matt Barlow en een ander geluid. Een stuk fijner.

Pop metal is absoluut mijn ding, maar hier op deze meest recente worp van Pyramaze blijft het ook bij mij niet echt beklijven. Neemt niet weg dat "Taking What's Mine" wel een hele lekkere oorwurm is.