Sermon - Of Golden Verse (2023)

Donker, beklemmend en rijk in zijn geluid, zo zou ik deze plaat wel willen omschrijven. Op hun debuutalbum, Birth of the Marvellous, kwam de band met een knal de progressieve metalscene binnen. Weten zit dit momentum vast te houden?

First things first: Wat horen we eigenlijk precies op deze plaat? Qua zang denk ik onmiddellijk aan de heer Renske van Katatonia. Ook hoor ik invloeden van Joel Ekelöf, zanger van de band Soen, hoewel de zanger van Sermon duidelijk een minder groot bereik en een minder karakteristieke stem tot zijn beschikking heeft. Alicia zou deze plaat, onder andere om deze reden, zeker waarderen als ik dat zo inschat. Maar ook naar aanleiding van het hieronder beschreven muzikale aspect zal ze waarschijnlijk haar wenkbrauwen wel even fronsen.

Instrumentaal horen we invloeden van progressieve metalbands die een wat duisterder geluid nastreven. Daarbij leunt de band sporadisch op wat post-metal invloeden, vooral in de wijze waarop de songs zijn opgebouwd. Soen, Tool, Porcupine Tree, Katationia, The Ocean en Karnivool zijn enkele namen waar ik aan moet denken bij het beluisteren van deze plaat. Wanneer de band wat steviger uit de hoek komt, bijvoorbeeld op Wake the Silent, dan klinkt meer dan duidelijk de invloed van een band als Gojira door. Het geluid van de band is echter niet alleen maar duister. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de refreinen van het nummer Light the Witch. Wat een groove en wat een pakkende zanglijnen zitten daarin! Enigszins tot mijn verbijstering heb ik het gezelschap van legian bij dit album tot dusverre gemist, maar ik denk dat dit album absoluut in zijn straatje ligt. Benieuwd of hij hier gehoor aan geeft.

Wat ik me afvraag na het beluisteren van deze plaat is in hoeverre deze plaat 'Sermon' is, en niet een een verzameling tracks die teveel doorspekt is met de invloeden van bovenstaande bands. Soen heeft dit ook een tijdje gehad: ten tijde van hun eerste twee albums werden zij simpelweg weggeschoven als Tool-klonen. Met hun laatste twee albums hebben ze echter een volledig eigen geluid weten te fabriceren. Ik had graag gehoord dat Sermon dat ook had gedaan. De composities op deze plaat steken allen behoorlijk inventief en doordacht ineen, waarbij het muzikale vakmanschap er vanaf druipt. We horen dat we hier niet te maken hebben met een stel koekebakkers, laat ik het zo zeggen. Maar ik hoor gewoonweg alleen maar invloeden vanuit andere bands, en niets eigenzinnigs of bijzonders waarvan ik denk "goh, wauw, deze mannen hebben echt wat in handen op dit moment".

De vreemde eend in de bijt is de afsluiter, Departure. Ik denk dat het mijn favoriete track van Of Golden Verse is, maar hij voelt een beetje misplaatst aan. Ik mis de aansluiting op het totaalplaatje. Zo knalt de track de speakers uit met een venijnige blastbeat, en ook de groovende riff die wordt ingezet rond 2:44 is om van te smullen. Dit is verreweg het hardste nummer dat op deze plaat te vinden is. Representatief voor het geheel is het echter niet. Mooi dat de band met een knaller wil afsluiten, daar zijn ze wat mij betreft absoluut in geslaagd, maar het komt de algehele samenhang niet ten goede. Hopelijk trekt de band op toekomstige albums deze wat hardere lijn door. Het bevalt me wel hoe ze dan uit de hoek komen. Jammer dat ze niet meer gebruik maken van deze muziekstijl op dit album.

Een plaat die dus staat als een huis en dik in orde is. Onder andere te danken aan de geweldige productie (waar ik het niet eens over heb gehad trouwens) en de zeer verzorgde composities. Daar blijft het echter bij. De overheersende invloeden van andere bands drukken een dusdanige stempel op deze plaat dat ik niet het gevoel heb dat dit een eindejaarstopper gaat worden. Daarvoor ontbreekt te zeer een eigen smoel die het werk kleurt. Daarnaast had ik wel wat meer muzikale uitspattingen willen horen. De songs worden prachtig opgebouwd en aangekleed, maar nergens worden de remmen echt los gelaten. De enige keer waarbij ik dat gevoel wel had, waren in de refreinen op Light the Witch. Dat is echter veel te weinig. Een track als Senescense is exemplarisch. Prachtig opgebouwd naar de finale, een paar semi-ingetogen uitbarstingen en uiterst verzorgd aangekleed. Maar waar gaan de stoppen los? Waar is de band Sermon met haar eigen inbreng, los van de Katationia - Soen - Tool invloeden die de track kleuren? Al mijn kritiekpunten kunnen gehoord worden in dat ene nummer.

Wat de heren te berde brengen is echter wel interessant genoeg om nog een aantal keer te beluisteren. Ook ben ik heel benieuwd hoe deze band zich in de toekomst gaat ontwikkelen. De kritiekpunten die ik aandraag zijn namelijk niet dusdanig dat ik de band meteen afschrijf. Integendeel; ik voorzie nog zeer mooie platen wanneer de band, bijvoorbeeld net zoals Soen, een eigen draai aan het materiaal weet te geven.

mmmm, ik deel het enthousiasme van AMG en andere reviewsites nog niet. Ja, het is prima uitgevoerde modern klinkende metal, maar het raakt me vooralsnog niet. Ik vind de composities niet heel interessant en de zang spreekt me ook niet erg aan. In de stroom van recente releases zijn er andere albums die mijn tijd meer verdienen.

Ik snap overigens niet zo goed waarom deze band in de prog-hoek wordt gedrukt. Zo proggy zijn de nummers toch niet?

De referentie 'Katatonia' schept verwachtingen. Van Soen ken ik (nog lang) niet al het materiaal. De overige vermeende invloeden laat ik maar in het midden. Naar Gojira en Tool luister ik nauwelijks.

Door te verwijzen naar ogenschijnlijk vergelijkbaar materiaal kan het natuurlijk ook een keer spaak lopen. En dat gebeurt hier. Maar ik snap het wel. Je probeert een bepaalde richting of vorm te duiden. Ik doe dit soms ook. Echter... de melodieuze melancholieke, diepdroeve elementen die een band als Katatonia zo kenmerken, worden hier node gemist. De zanger mist eenvoudigweg de mooie fluwelen ondertoon. Hij schreeuwt mij ook iets te veel.

En dan de sfeer. Bij Katatonia ruik je de muffigheid in een grafkelder, zie je grijze, onwelriekende dampen uit de moerassen opstijgen en voel je de ogen van ontelbare vreemde entiteiten in je rug prikken. Ik heb dit uiteraard niet alleen bij Katatonia. Ik had ook een stormvloed aan beelden bij het beluisteren van de laatste Wilderun. En bij bands als Void of Silence (ook nou niet bepaald de schoonste vocalen, maar wel heel treffend) of Bell Witch. De laatste twee gaan wel richting 'funeral' (inclusief flarden schitterende ambient stukken) en daar moet je natuurlijk van houden. De muziek van Sermon klinkt dus net niet mistroostig, naargeestig of verhalend genoeg. Er doemen geen beelden op. En dat is het teken. Bovendien vind ik de drumpartijen erg storend en de composities middelmatig.

Kortom... Sermon klinkt in mijn beleving - muzikaal, qua sfeer én zang - dus gewoon als iets heel anders. Dit wordt 'm voor mij in elk geval niet.