PiL - End of World (2023)
mijn stem
24 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Uitgebracht in eigen beheer
-
Penge (3:04)
-
End of the World (5:26)
-
Car Chase (3:45)
-
Being Stupid Again (4:32)
-
Walls (3:20)
-
Pretty Awful (4:51)
-
Strange (3:32)
-
Down on the Clown (4:20)
-
Dirty Murky Delight (2:29)
-
The Do That (2:37)
-
L F C F (4:36)
-
North West Passage (4:39)
-
Hawaii (3:31)
0
geplaatst: 26 november 2023, 18:03 uur
John Lydon ging muziek uitbrengen vanaf het moment dat ik popmuziek ging luisteren en voelt als iemand van mijn generatie.
Eerst de Pistols, toen P.i.L. en via met name de VPRO volgde ik hem zo'n beetje. Via internet maakte ik decennia later kennis met zijn nevenactiviteiten, zoals deze hilarische boterreclame. Plus dat daar talrijke hilarische interviews met het enfant terrible zijn te vinden. Dit jaar kwam het nieuws van het overlijden van zijn echtgenote, waarbij hij in een interview voor een ontbijtshow zijn kwetsbare kant toonde.
Sinds verschijnen draai ik End of World regelmatig via streaming. Het is niet een briljant maar wel een vermakelijk album. Soms superlekker (gitaarwave in Penge, synthwave in Car Chase en Being Stupid Again), soms mwâh (de lompe gitaarriff in het titelnummer).
Soms verrassend licht (Walls) of juist indringend (Strange), soms dansbaar-monotoon (Down on the Clown).
Afsluiter is het weemoedige Hawaii, hun inzending namens Ierland voor het Eurovisie Songfestival; douze points van mij. Lydons herkenbare stem smeedt de liedjes aaneen en wat speelt de band lenig-knap.
Maatje JeKo zal dit album ook kunnen waarderen maar haalt er dan ongetwijfeld hele andere favorieten uit. Dat is het leuke van deze PiL: op een slimme wijze veelzijdig.
Eerst de Pistols, toen P.i.L. en via met name de VPRO volgde ik hem zo'n beetje. Via internet maakte ik decennia later kennis met zijn nevenactiviteiten, zoals deze hilarische boterreclame. Plus dat daar talrijke hilarische interviews met het enfant terrible zijn te vinden. Dit jaar kwam het nieuws van het overlijden van zijn echtgenote, waarbij hij in een interview voor een ontbijtshow zijn kwetsbare kant toonde.
Sinds verschijnen draai ik End of World regelmatig via streaming. Het is niet een briljant maar wel een vermakelijk album. Soms superlekker (gitaarwave in Penge, synthwave in Car Chase en Being Stupid Again), soms mwâh (de lompe gitaarriff in het titelnummer).
Soms verrassend licht (Walls) of juist indringend (Strange), soms dansbaar-monotoon (Down on the Clown).
Afsluiter is het weemoedige Hawaii, hun inzending namens Ierland voor het Eurovisie Songfestival; douze points van mij. Lydons herkenbare stem smeedt de liedjes aaneen en wat speelt de band lenig-knap.
Maatje JeKo zal dit album ook kunnen waarderen maar haalt er dan ongetwijfeld hele andere favorieten uit. Dat is het leuke van deze PiL: op een slimme wijze veelzijdig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.