Bob Dylan - Shadow Kingdom (2023)

Tijdens de lockdown heeft Dylan met zijn band een show in een schaarsverlichte kroeg gegeven, waarvoor tickets gekocht konden worden om digitaal het concert bij te wonen. Veel verscheen later op YouTube, maar nu is dus ook de muziek van die avond uitgebracht op plaat. Op 2 juni zal pas de releasedatum zijn, maar de eerste single is al te beluisteren op Spotify.

Dacht even aan een surprise release van een nieuw Dylan studio album toen ik dit in de updates zag staan.

Helaas, het zijn opgewarmde kliekjes

Zag het toevallig vanochtend ook op Expecting Rain passeren dat Shadow Kingdom wel eens een volwaardige release ging kunnen krijgen. Er was alleen nog onduidelijkheid over de tracklist, maar die blijkt dus echt gewoon exact hetzelfde te zijn als de show die op 18 juli 2021 uitgezonden werd via Veeps. Ik was daar eerlijk gezegd niet kapot van, maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik een niet officiële versie heb gehoord. Sierra's Theme is trouwens het instrumentale nummer dat tijdens de eindcredits van Shadow Kingdom te horen was.

Shadow Kingdom had een hele toffe titel kunnen zijn voor een eventueel laatste knalharde studio plaat.

Je weet nooit wat de oude baas nog in petto heeft. Hij is ondertussen zo vaak opgegeven en keer op keer weet hij toch weer vriend en vijand te verbazen. Op zijn leeftijd moet je niets meer voor lief nemen natuurlijk, maar het zou toch wel mooi zijn als er nog 1 studio album in dat versleten lichaam zit. Zeker met de huidige staat van zijn stem, die voor zijn doen momenteel toch behoorlijk goed klinkt. Dylan zelf is op dit moment in Japan, in alweer het 35e jaar van zijn Neverending Tour. Later deze zomer (juni en juli) is de oude strijder (al)weer in Europa en staat hij onder andere op het Montreux Jazz Festival.

De periode sinds Time Out of Mind tot nu is voor mij persoonlijk zijn sterkste periode.

Hou van de rauwe doorleefde zang en cynische teksten.

Een volgende plaat in die stijl is bij mij altijd welkom.

Een harde afsluiter met een randje als You Want It Darker al helemaal.

Zijn zingen is top. Opvallend hoe hij veel minder rasperig zingt dan op zijn laatste studieplaten. Alsof ie opzettelijk zo zingt op zijn studioalbums.
Zonde dat er geen drummer of percussionist meespeelt.

Prachtig album, Bob is goed bij stem en het zijn zonder uitzondering mooie versies van oude nummers. De begeleiding is ook geweldig. Het album doet een beetje aan intiemere versie van Together Through Life denken...

Dit zijn bijzonder smakelijk opgewarmde kliekjes. Kan me vinden in MarkS73. Queen Jane Approximately is wel heel erg mooi.

Ja, hier word ik als Dylan-fan toch behoorlijk blij van. Veelal oude songs, op z'n Dylan's in een soms onherkenbaar edoch briljant jasje gestoken. De bard is hier erg goed bij stem, valt meteen op - ik hoor 'm misschien net wat liever raspen en schuren.

Ik lees hierboven dat het gebrek aan percussie zonde is, maar ik ervaar het net andersom: een verademing, de blues- en folksfeer komen op die manier nog beter en indringender binnen.

Deze ga ik gewoon aanschaffen.

Opvallend goed bij stem op deze plaat. Lijkt er inderdaad op dat hij ons soms wat voor de gek houdt; heb hem zelf live nog nooit zo goed horen klinken (al klonk hij in Eindhoven een paar jaar terug ook goed....voor Dylan begrippen dan). De kliekjes zijn voor het opwarmen toch nog even voorzien van nieuwe kruiden, dus voor mij proeft het als een volwaardig gerecht. Prima toevoeging aan het immense oeuvre.

Ik vind het ook best leuk, heb al jaren niks meer met zijn muziek maar de vleugjes accordeon erbij vind ik heel fijn.

Het blijft toch altijd afwachten wat Bob Dylan nu weer uit zijn mouw gaat schudden. De man doet al decennialang zijn eigen zin en als fan heb je het gewoon te accepteren. Ik zou het niet anders willen hebben trouwens, maar dat heeft wel als resultaat dat je soms door periodes (zoals die Sinatra covers) moet worstelen. Met Rough and Rowdy Ways maakte hij echter een geweldige plaat en op een moment dat heel de wereld livestreamconcerten was aan het doen, besloot Dylan mee op de kar te springen. De aankondiging was vaag, het was allemaal op een platform te doen dat ik niet kende (Veeps) en de prijs lag naar mijn gevoel dan ook iets te hoog om de gok te wagen. Zeker omdat er altijd wel andere manieren zijn om aan een show van Dylan te geraken, maar eerlijk gezegd: na een halve luisterbeurt vond ik die eenmalige show in 2021 niet veel soeps. Het was een liveshow zonder publiek (uiteraard), maar het was ook allemaal vooraf opgenomen/ingespeeld en dat was niet wat ik ervan verwacht had.

Fast forward naar 2023 wanneer blijkt dat Columbia de show toch officieel gaat uitbrengen. Die is sinds begin juni te beluisteren en ik weet niet goed wat er aan de hand is, maar nu klikt het wel. When I Paint My Masterpiece (tekstueel nog eens een andere versie, want geen Botticelli's niece en ook geen Girl from Greece) zet meteen de toon, maar het is vooral ook erg fijn om te horen hoe vlot dit allemaal in elkaar overloopt. Shadow Kingdom is theoretisch gezien een liveplaat, maar gevoelsmatig is dit eerder een herwerking van een aantal oudere nummers. En wat voor nummers eigenlijk! Naar aloude gewoonte steekt Dylan ze weer allemaal in een nieuw jasje en vaak lijkt het alsof het nooit anders is geweest. Die trage versie van Tombstone Blues en de heldere manier van zingen zorgt ervoor dat ik dit tekstueel nog een betere versie vind. En ik vind het origineel al zo goed. Toch zit er hier en daar eens een mindere uitvoering tussen. Forever Young bijvoorbeeld vind ik minder geslaagd, maar ook dat is Dylan natuurlijk. Hij maakt zo'n compleet verschillende versies van nummers dat ik er eigenlijk niet kwaad om kan zijn als er eentje tussen zit dat bij mij niet goed pakt. Er zijn namelijk talloze andere waar het wel heeft geklikt.

Ik ben blij dat dit alsnog een volledige release heeft gekregen. Er is weinig materiaal te vinden van Dylan in deze periode (ik denk dat het recentste dat ik live van hem heb een bootleg van Woodstock 1994 is, ook een gigantische aanrader trouwens) en dit is een leuke toevoeging aan een toch al redelijk indrukwekkend oeuvre. PS: toch ook wel een erg toffe cover trouwens. Het artwork bij releases van Dylan is vaak zozo, maar deze zou ik wel op vinyl willen hebben.

De oude meester gebruikt de coronaperiode om klassieke Dylan nummers een nieuw, rootsy jasje te geven. Dat geluid alleen al is zo lekker en met zo'n songset zit je altijd geramd.

Fenomenale performance van de meester(s)!

Het mondkapjesalbum van de oude meester. Zoals hierboven al meermalen genoemd, is Dylan opvallend goed bij stem. Naar mijn idee geen toeval, maar bewust zijn 'goede stem' opgezet bij deze opnames. Kon hij op sommige voorgaande albums alleen nog maar wat rochelen en raspen, hier horen we hem gewoon weer zingen zoals ooit op Nashville Skyline. Het hoort bij de act, zullen we maar denken.

Puike akoestische vertolkingen, weinig elektrische versterking, en dat verhoogt de intimiteit van deze opnames nog maar eens. What Was It You Wanted van Oh Mercy klinkt hier heel bijzonder. Een hoogtepunt. Bluesrocker Watching the River Flow is hier ook erg sterk en hier en daar wordt de man toch verleid tot een beetje grommen. Sierra's Theme sluit het album instrumentaal af. De sessie zit er op. Je ziet Bob tevreden glimlachen, een goed glas 'Heaven's Door' in de hand. En, misschien denkt hij nu: zó kan ik nog wel eens een plaatje opnemen.

Deze versie van “What is it you wanted” behoort inmiddels tot mijn favoriete Dylan nummers.