Bob Dylan - Shadow Kingdom (2023)

Het blijft toch altijd afwachten wat Bob Dylan nu weer uit zijn mouw gaat schudden. De man doet al decennialang zijn eigen zin en als fan heb je het gewoon te accepteren. Ik zou het niet anders willen hebben trouwens, maar dat heeft wel als resultaat dat je soms door periodes (zoals die Sinatra covers) moet worstelen. Met Rough and Rowdy Ways maakte hij echter een geweldige plaat en op een moment dat heel de wereld livestreamconcerten was aan het doen, besloot Dylan mee op de kar te springen. De aankondiging was vaag, het was allemaal op een platform te doen dat ik niet kende (Veeps) en de prijs lag naar mijn gevoel dan ook iets te hoog om de gok te wagen. Zeker omdat er altijd wel andere manieren zijn om aan een show van Dylan te geraken, maar eerlijk gezegd: na een halve luisterbeurt vond ik die eenmalige show in 2021 niet veel soeps. Het was een liveshow zonder publiek (uiteraard), maar het was ook allemaal vooraf opgenomen/ingespeeld en dat was niet wat ik ervan verwacht had.

Fast forward naar 2023 wanneer blijkt dat Columbia de show toch officieel gaat uitbrengen. Die is sinds begin juni te beluisteren en ik weet niet goed wat er aan de hand is, maar nu klikt het wel. When I Paint My Masterpiece (tekstueel nog eens een andere versie, want geen Botticelli's niece en ook geen Girl from Greece) zet meteen de toon, maar het is vooral ook erg fijn om te horen hoe vlot dit allemaal in elkaar overloopt. Shadow Kingdom is theoretisch gezien een liveplaat, maar gevoelsmatig is dit eerder een herwerking van een aantal oudere nummers. En wat voor nummers eigenlijk! Naar aloude gewoonte steekt Dylan ze weer allemaal in een nieuw jasje en vaak lijkt het alsof het nooit anders is geweest. Die trage versie van Tombstone Blues en de heldere manier van zingen zorgt ervoor dat ik dit tekstueel nog een betere versie vind. En ik vind het origineel al zo goed. Toch zit er hier en daar eens een mindere uitvoering tussen. Forever Young bijvoorbeeld vind ik minder geslaagd, maar ook dat is Dylan natuurlijk. Hij maakt zo'n compleet verschillende versies van nummers dat ik er eigenlijk niet kwaad om kan zijn als er eentje tussen zit dat bij mij niet goed pakt. Er zijn namelijk talloze andere waar het wel heeft geklikt.

Ik ben blij dat dit alsnog een volledige release heeft gekregen. Er is weinig materiaal te vinden van Dylan in deze periode (ik denk dat het recentste dat ik live van hem heb een bootleg van Woodstock 1994 is, ook een gigantische aanrader trouwens) en dit is een leuke toevoeging aan een toch al redelijk indrukwekkend oeuvre. PS: toch ook wel een erg toffe cover trouwens. Het artwork bij releases van Dylan is vaak zozo, maar deze zou ik wel op vinyl willen hebben.

Het mondkapjesalbum van de oude meester. Zoals hierboven al meermalen genoemd, is Dylan opvallend goed bij stem. Naar mijn idee geen toeval, maar bewust zijn 'goede stem' opgezet bij deze opnames. Kon hij op sommige voorgaande albums alleen nog maar wat rochelen en raspen, hier horen we hem gewoon weer zingen zoals ooit op Nashville Skyline. Het hoort bij de act, zullen we maar denken.

Puike akoestische vertolkingen, weinig elektrische versterking, en dat verhoogt de intimiteit van deze opnames nog maar eens. What Was It You Wanted van Oh Mercy klinkt hier heel bijzonder. Een hoogtepunt. Bluesrocker Watching the River Flow is hier ook erg sterk en hier en daar wordt de man toch verleid tot een beetje grommen. Sierra's Theme sluit het album instrumentaal af. De sessie zit er op. Je ziet Bob tevreden glimlachen, een goed glas 'Heaven's Door' in de hand. En, misschien denkt hij nu: zó kan ik nog wel eens een plaatje opnemen.

Deze versie van “What is it you wanted” behoort inmiddels tot mijn favoriete Dylan nummers.