Nation of Language - Strange Disciple (2023)

Ah lekker, hier heb ik nou zo’n zin in! Sole Obsession is al fijn! Denk dat dit nu al een beter album dan A Way Forward gaat worden. Toch jammer dat On The Hill er ook niet op staat.

Er is sinds vandaag een nieuwe single gelanceerd.

Weak In Your Light

Stumbling Still

Tot nu toe een zwak nummer ten opzichte van de andere twee.

Weak In Your Light vind ik wat minder tot nu toe, maar de andere twee singles zijn weer ouderwets lekker. Echt een van de meest aanstekelijke bands van de laatste jaren, en dat is knap met zo'n hoge output in korte tijd.

Langzaam maar zeker begin ik verknocht te raken aan de fijne synthpop van deze Amerikaanse band. Het vorige album bevatte al een aantal ijzersterke oorwurmen. Een aantal van de vrijgegeven singles van het komende album smaken me ook goed. Too Much, Enough vind ik vooralsnog het sterkst.

Wat is Sightseer toch prachtig! Die ambiance. Me like!

Ja hoor Back to the 80's. Pr8plaat, live op BKS overtuigend, hier wordt ik blij van

Leuk hoor. Ik hoor veel oude bekenden. Vroege OMD, Yazoo, Depeche Mode, China Crisis, snuf New Order, die jongens van de Pet Shop misschien zelfs. En anderen. Hapt lekker weg hoor. Doet zwelgen in de 80’s.

3* en misschien nog iets meer…

…maar waarom zou ik hier vaker naar luisteren, als ik de referenties in de kast heb staan? Iemand?

‘Sightseer’ springt er wel uit. Aangenaam verdovend….geweldig zelfs! ‘Stumbling Still’ is ook erg aangenaam. Fijne postpunk drive. Premonition?

Edit: vooruit….3,5* De kracht zit hem in de laatste nummers. Die Hooky-bas in het slotnummer en de hele NO-vibe van dat nummer, fijn hoor. En daarom moet ik er mss vaker naar luisteren…

Sightseer is een leuk nummer, de rest van het album is mij te synthetisch klinisch

Ik houd wel van dat koude. En geldt dat klinische ook niet voor de door mij genoemde referenties? OMD bijvoorbeeld? De laatste vier nummers tillen het album naar een acceptabel niveau imo..

Mmmm, ben niet overmatig enthousiast over I Will Never Learn, hoewel New Order dat nummer rond 1984/85 gecomponeerd zou kunnen hebben. Dan trek ik liever gewoon Lowlife uit de kast....

Ja, dat doe ik ook. Vandaar mijn vraag of ik dit vaker zou moeten draaien, gelet op wat ik al in de kast heb staan.

Dat ‘Stumbling Still’ is toch wel erg prettig. Had best op ‘Architecture & Morality’ kunnen staan (iets te volvet mss)…maar goed, dat is het punt dus, die plaat heb ik hier al staan.

Wordt toch wel wat enthousiaster over dit album, ook omdat het thuis wel gewaardeerd kan worden, "Pap, dit is eindelijk eens muziek waar ik niet gestoord van wordt".

Nou, zover zijn mijn gezinsleden nog niet…dit soort muziek kan hier pas op als de familie op een oor ligt.

He-le-maal retro. Synthpop 1981 - 1984, zoiets. Vul de groepen in dat genre uit die tijd in en je hoort het Amerikaanse Nation of Language. Ontdekt via MusicMeter, dank aan iedereen hierboven.

De vergelijkingen die Chameleon Day noemde op 7 oktober zijn allemaal raak. Dan kun je vervolgens klagen dat het niet origineel is, echter ik beleef dit als simpelweg aangenaam. Qua melodieën zijn de composities niet van een kaliber dat je omver wordt geblazen, maar de geluiden (moet soms ook aan Future Islands denken, bijvoorbeeld in Swimming in the Shallow Sea) en de zang in dat wolkje echo... Ja, ik ben om.

De melodieën beklijven het beste bij Surely I Can't Wait, het ietwat springerige Too Much, Enough, het sfeervolle Spare Me the Decision, de postpunk van Stumbling Still en het groeilied I Will Never Learn dat het album afsluit.
Het is niet dat Nation of Language muziekgeschiedenis schrijft, maar in de marges vind je soms smakelijke albums. Eén van de betere die ik dit jaar hoorde.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nation Of Language - Strange Disciple - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nation Of Language - Strange Disciple
Er verschenen in 2023 flink wat synthpop albums, maar Strange Disciple van het Amerikaanse drietal Nation Of Language springt er voor mij uit vanwege het aangename retro geluid uit de jaren 80 en vooral de prima songs

Strange Disciple, het derde album van de uit Brooklyn afkomstige band Nation Of Language, kwam ik tegen in meerdere jaarlijstjes. Ik begrijp inmiddels waarom, want betere vintage synthpop werd er in 2023 niet gemaakt. Luister naar Strange Disciple en je bent terug in de jaren 80, met het beste werk van Orchestral Manoeuvres In The Dark als ijkpunt. Nation Of Language is gek op kille elektronische klanken met zowel invloeden van Kraftwerk als uit de 80s synthpop en postpunk, maar de songs van de band klinken op een of andere manier ook warm. Het zijn uitstekende songs, waarmee het drietal uit New York zich makkelijk weet te onderscheiden van de concurrentie.

Ik luister niet heel veel naar synthpop, maar de synthpop albums die ik het afgelopen jaar wel heb beluisterd vielen me vrijwel zonder uitzondering wat tegen, ook als ze afkomstig waren van oude helden uit het genre. Grote uitzondering is Memento Mori van Depeche Mode, al vind ik dat persoonlijk veel meer dan een synthpop album.

Wanneer ik kijk naar de jaarlijstjes lijkt het er op dat ik het beste echte synthpop album van het jaar heb gemist, want ik heb afgelopen herfst niet geluisterd naar Strange Disciple van Nation Of Language. Het is het derde album van het drietal uit Brooklyn, New York, maar mijn eerste kennismaking met de muziek van Nation Of Language.

Het is muziek die het etiket synthpop absoluut verdiend, want wanneer Strange Disciple uit de speakers komt ben je direct terug in de eerste helft van de jaren 80. Nation Of Language maakt op haar derde album geen geheim van haar bewondering voor de muziek die aan het begin van de jaren 80 werd gemaakt door onder andere Depeche Mode, Human League, Yazoo, New Order en vooral Orchestral Manoeuvres In The Dark.

Het is de laatste band die Nation Of Language voorman Ian Devaney inspireerde tot een bestaan als muzikant en hij is zijn jeugdhelden absoluut trouw gebleven. Strange Disciple klinkt zelfs meer als O.M.D. dan het recent verschenen nieuwe album van het Britse duo, dat ik een stuk minder vind dan het album van het Amerikaanse drietal.

Net als O.M.D. in haar beginjaren laat Nation Of Language zich op Strange Disciple stevig beïnvloeden door het pionierswerk van Kraftwerk uit de jaren 70, maar verwerkt het de wat kille elektronische klanken in warmbloedige popsongs. Alles op het album doet denken aan de synthpop uit de jaren 80, want zowel de batterij synths als de zang hebben een aangenaam vintage 80s karakter. Het is synthpop van het donkere en onderkoelde soort, met hier en daar een vleugje postpunk, maar dat vind ik persoonlijk de meest interessante en aangename synthpop variant.

Ian Devaney, Alex MacKay en Aidan Noell vertrouwen op het derde album van Nation Of Language vrijwel volledig op een batterij synths, maar hier en daar werd wel een echte ritmesectie toegevoegd. Het synthesizer geluid van het drietal uit New York klinkt heerlijk vintage, maar is wel een stuk gevarieerder dan op het gemiddelde synthpop album, waardoor ik de songs op Strange Disciple zeker niet eenvormig vind.

Het is een fraai klinkend album dat mijn aandacht in ieder geval makkelijk weet vast te houden, wat bij synthpop albums wel eens anders is. Het heeft deels te maken met het nostalgische jaren 80 tintje, dat goed is voor veel mooie herinneringen, maar Nation Of Language maakt misschien nog wel meer indruk met haar songs. Het zijn met name die songs die me tegen vielen op veel synthpop albums uit 2023, maar de songs van de band uit Brooklyn zijn verrassend sterk.

Nation Of Language is niet vies van lekker in het gehoor liggende popsongs, maar verstopt ook altijd wel wat muzikaal avontuur in de tracks op Strange Disciple. Het derde album van de band uit New York had ook best in de jaren 80 gemaakt kunnen worden en was dan absoluut uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het decennium. Mijn muzieksmaak is sindsdien wel flink veranderd, maar Strange Disciple gaat er bij mij echt in als koek. Erwin Zijleman

New Wave, de geuzenbenaming die we de kleurrijke tegenpool van het meer politiek correcte punk en het grijze daar uit voortkomende postpunk meegeven. New Romantics die veelal onder invloed van drugs en make-up de dagelijkse sleur ontvluchten. Flamboyante regenboog persoonlijkheden die tegenwoordig onder het LGBTQ vlaggenschip ondergebracht worden. Wat heeft veertig jaar aan revolutionaire vooruitgang ons uiteindelijk opgeleverd. We zijn weer helemaal terug bij het categoriseren, doordat elke groepering het anders zijn ook nog eens met een dikke markeerstift aandikt. Vergeet niet dat het in hokjes plaatsen het positieve klimatiseren van acceptatie en saamhorigheid versterkt. Natuurlijk zijn we allemaal individuen, maar we zijn ook volgzame kuddedieren. Opportunisten die het beste in gezelschap functioneren. We zetten een streep door het egocentrisme, en geven ons over aan de saamhorige clubnachten. Gewoon omdat daar zoveel behoefte aan is.

Het New Yorkse Nation of Language is een ouderwetse New Wave band, maar dan met veelzijdige dreampop herfstkleuren. Nation of Language belichaamt de jaren tachtig romantiek met een vleugje dramatiek en een flinke dosis aan melancholica. Tienerverdriet en het zichzelf ontdekken. Twijfel en trots, de fases van adolescentie. Maar tevens het gegeven dat ook de daarop aansluitende volwassenheid een vicieuze speurtocht is. Juist in deze verharde postpandemie maatschappij heerst het verlangen naar zachtheid en kwetsbaarheid. Nation of Language is warmer dan de gemiddelde kille synthpopband. Waar dat aan ligt? Waarom verschoof bij New Order het accent van de beklemmende Joy Division sound naar een speelsere lichtvoetige variant? Speelt de aanwezigheid van een vrouw hier een grote rol in? Bij New order vormen Stephen Morris en Gillian Gilbert een stel, bij Nation of Language is dat het geval bij Richard Devaney en Aidan Noell. Laten we het zo stellen, Nation of Language straalt net als New Order iets van ingetogen sensualiteit uit, flirt en stoeit meer met dancebeats. De partijen worden net wat gevoeliger gebracht, en daarmee maken ze het verschil.

We hebben hier dus met een stukje nostalgie te dealen. Hun derde studioplaat Strange Disciple richt zich op de vijftigers die in hun hart en ziel voor altijd jong blijven. Waarbij herkenbaarheid fijne herinneringen oproepen, en die zich met de sound identificeren welke hun jeugd gevormd heeft. Misschien moeten we elkaar gewoon zoals bij Weak in Your Light diep in de ogen kijken, alle ellende om ons heen vergeten, en voor dat ene moment gaan. Is liefde niet gewoon aan dat dierbare verleden vasthouden? Richard Devaney en Aidan Noell staan voor het geluid van Strange Disciple garant. Bassist Alex MacKay vervangt geruisloos zijn voorganger Michael Sue-Poi, en stelt zich ondergeschikt aan het koppel op. Sole Obsession is het futuristische verleden, een ideale droomwereld welke door het realistische heden op een zijspoor geplaatst wordt. Het moment dat liefde in houden van overgaat. Het loslaten om bevrijdend opnieuw de krachten te bundelen. De blinde vlek in een liefdesrelatie, waar er geen oog voor de buitenwereld is.

Het waarheidsgetrouwe Surely I Can’t Wait staat bij het moment stil dat de intieme gedichten aan je geliefde in werk veranderen. Je deelt het geluk met anderen, en schenkt je naaste er pijn voor terug. Spare Me the Decision bevestigt het feit dat je in principe elkaar niks meer te vertellen hebt, omdat alles op papier uitgeschreven is. De nachtelijke stiltes, de nachtelijke leegtes. Het is niet vreemd dat romances binnen een band vaak tot een scheiding uitlopen. Tourist, een bezoeker in andermans leven, die deze bevindingen documenteert. Biedt het geloof in Stumbling Still die gehoopte zekerheid of is dit slechts een surrogaatmiddel om die hunkering op te wekken. Het wakende A New Goodbye behoudt zich voor het dreigende conflict, een oorlog die zich binnenhuis afspeelt. Is Strange Disciple dan eigenlijk een zware plaat? Nee, met het afsluitende I Will Never Learn benadrukken ze dat de relationele liefde niets meer dan een struikelend leerproces is, waarbij je elke dag moet geven om winst te behalen. Juist die bewustwording maakt het luchtiger en verteerbaar.

Nation of Language - Strange Disciple | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com