Gravenhurst - The Western Lands (2007)

Ze hebben weer een mooi album afgeleverd hoor, de mannen van Gravenhurst.

Net als hun hun vorige album Fires in Distant Buildings een mix van folk en rock. Het aandeel rock is in dit nieuwe album wel minder dan in het vorige, maar pure folk als Flashlight Seasons is dit ook weer niet. Het zit er een beetje tussenin dus. Maar mooi is het zeker:

Opener Saints is echt op en top Gravenhurst. Ingetogen en erg sfeervol. She Dances die daarop volgt is misschien wel mijn favoriet van dit album. Qua tekst in ieder geval:

then she dances
skirt swaying in the half-light
she dances
white blossom in the black sky
'I need new clothes', she thinks,
'new skin; a mind I can bear to live in'

(opgedragen aan Sandy Denny (van Fairport Connection))

Verder springen voor mij Trust, Hourglass en The Collector er in positieve zin uit (érg mooi allemaal, gaat dat horen!).

Het enige minpunt vind ik eigenlijk het instrumentale The Western Lands, dit nummer doet mij nu weer helemaal niks. Maar de rest van het album maakt dit meer dan goed. 4*

Even iets zeggen over één van mijn favoriete platen van de beste songwriter die ik kende. Het is triestig dat zijn dood zo onopgemerkt is voorbijgegaan. Nick Talbot heeft 4 albums na elkaar een vlijmscherpe atmosfeer kunnen steken in zijn songs, van het broeierige FLASHLIGHT SEASONS( zowat de enige folkplaat die ik ken EN goed vind) tot de atmosfeer van steden bij nachtlicht op FIRES IN DISTANT BUILDINGS. Gravenhurst was echt wel de man van serene sfeerscheppingen.
THE WESTERN LANDS schept de sfeer van een stad bij zonsondergang. Dan denk ik vooral aan SONG AMONG THE PINES, TRUST, THE WESTERN LANDS en de drie laatste nummers. Enorm sfeervolle plaat die het maar net haalt van de 2 andere albums die ik daarnet vermeldde( al is het vaak een kwestie van ‘het juiste moment’ voor elk van deze drie albums).
Om toch even het beste op te noemen van dit fantastische album: SAINTS is een geweldige opener, wat hou ik toch van Talbot’s stem, SHE DANCES en THE WESTERN LANDS zijn op een gelijke manier geweldig (lees: bloedmooi). Het allerbeste wordt voor het laatste gehouden. De drie laatste nummers zijn werkelijk van een enorme schoonheid. Inderdaad: 3 woorden: GRAND UNION CANAL. Als ik ooit met gitaar zou beginnen , zou dit wel eens het lied kunnen zijn waar ik mij eerst aan waag.
Het is moeilijk uit te leggen wat ik voel bij THE WESTERN LANDS maar ik ga ervan uit dat dit één van die platen zal zijn waarbij, als ik er later naar terugluister, ik terug zal worden geslingerd naar de tijd toen ik als jonge adolescent rondliep in de straten van Gent of op de bus zat naar huis terwijl het donker is buiten en de oranje straatlantaarns branden, met een beetje melancholie en de vraag ‘waar maakte ik mij toch allemaal druk over vroeger?’. Deze plaat, samen met de twee andere, biedt innerlijke rust. RIP Nick Talbot