Sammath - Grebbeberg (2023)
mijn stem
4 stemmen
Nederland
Metal
Label: Hammerheart
-
Grebbeberg (2:59)
-
Reichswald (5:49)
-
Murderous Artillery (3:18)
-
Last Gasp of the Dying (6:42)
-
Crushed, Shattered and Destroyed (6:55)
-
Tot de Laatste Granaat (3:37)
-
Decimated (3:57)
-
Stahl und Feuer (5:37)
0
geplaatst: 27 juli 2023, 16:02 uur
Verwoestend, verpulverend, vermorzelend, oorverdovend en bloedagressief. Sammath overtreft zichzelf met dit oorlogsepos.
1
geplaatst: 22 augustus 2023, 11:13 uur
Omdat ik het album naar de viereneenhalve ster heb getild, wil ik toch nog even wat aandacht schenken aan deze brok overdonderend oorlogsgeweld.
Sammath was al niet van de nuances maar waar de voorgaande albums nogal eens verloren gingen in lawaai, weet men op Grebbeberg een onweerstaanbare dynamiek te brengen zodat het album echt naar een hoger plan getild is. Daarbij is er niets aan kracht en woede ingeboet.
Het korte titelnummer opent de slag en vertelt het bloederige verhaal over dit hoofdstuk, waarnaar nummer en plaat zijn vernoemd, uit de Duitse inval in 1940. Het is wreed en venijnig en legt de bedoelingen van Sammath meteen bloot.
Het navolgende Reichswald voert een wat meer epische koers en maakt je echt deelgenoot van de angsten die de frontsoldaten doormaken in de aanloop naar de confrontatie. Een fantastische track waarin de essentie van black metal gevangen wordt, zonder ook maar enigszins oubollig te klinken.
Murderous Artillery is weer een verhaal apart. Hier laat trommelaar Wim van der Valk horen uit welk hout hij gesneden is. De ratelende machinegeweren gevangenen vereeuwigd in een sonisch kunststuk.
Het schuimbekkende 'Tot De Laatste Granaat' was al eerder vrijgegeven en laat zo ingeklemd op het album helemaal haar gewelddadige karakter horen. Alsof een kanonskogel door je slaapkamerraam wordt geschoten terwijl je rustig dacht te netflixen met je lief. Niet alleen de rotzooi en het puin van je vernielde interieur maar ook de lappen bloederig vlees die nog aan de kogel kleefden omdat ze dwars door nietsvermoedende voorbijgangers kliefde, besmeuren je strakke behangetje onherstelbaar. Wat een oorverdovend stuk zwartmetaal.
Stahl Und Feuer sluit het kleinood op gepaste wijze af. Af en toe wat meeslepende riffjes maar nog steeds voeren de provocerende vocalen van een ziedende Jan Kruitwagen en de ratelende drums van Van der Valk de confronterende boventoon.
Nu moest de nieuwe Marduk nog uitkomen. En juist die band vormt het beste vergelijkingsmateriaal met Sammath. Maar Sammath ontstijgt zichzelf waar het al in een stijgende lijn zat. En heeft behalve het geweldsgehalte een te eigen gezicht gekregen om niet voortdurend die vergelijking te hoeven aangaan.
Grebbeberg is wat mij betreft topmateriaal. Wat mij betreft rijp voor de jaarlijsten van elke liefhebber van de iets extremere metal.
Sammath was al niet van de nuances maar waar de voorgaande albums nogal eens verloren gingen in lawaai, weet men op Grebbeberg een onweerstaanbare dynamiek te brengen zodat het album echt naar een hoger plan getild is. Daarbij is er niets aan kracht en woede ingeboet.
Het korte titelnummer opent de slag en vertelt het bloederige verhaal over dit hoofdstuk, waarnaar nummer en plaat zijn vernoemd, uit de Duitse inval in 1940. Het is wreed en venijnig en legt de bedoelingen van Sammath meteen bloot.
Het navolgende Reichswald voert een wat meer epische koers en maakt je echt deelgenoot van de angsten die de frontsoldaten doormaken in de aanloop naar de confrontatie. Een fantastische track waarin de essentie van black metal gevangen wordt, zonder ook maar enigszins oubollig te klinken.
Murderous Artillery is weer een verhaal apart. Hier laat trommelaar Wim van der Valk horen uit welk hout hij gesneden is. De ratelende machinegeweren gevangenen vereeuwigd in een sonisch kunststuk.
Het schuimbekkende 'Tot De Laatste Granaat' was al eerder vrijgegeven en laat zo ingeklemd op het album helemaal haar gewelddadige karakter horen. Alsof een kanonskogel door je slaapkamerraam wordt geschoten terwijl je rustig dacht te netflixen met je lief. Niet alleen de rotzooi en het puin van je vernielde interieur maar ook de lappen bloederig vlees die nog aan de kogel kleefden omdat ze dwars door nietsvermoedende voorbijgangers kliefde, besmeuren je strakke behangetje onherstelbaar. Wat een oorverdovend stuk zwartmetaal.
Stahl Und Feuer sluit het kleinood op gepaste wijze af. Af en toe wat meeslepende riffjes maar nog steeds voeren de provocerende vocalen van een ziedende Jan Kruitwagen en de ratelende drums van Van der Valk de confronterende boventoon.
Nu moest de nieuwe Marduk nog uitkomen. En juist die band vormt het beste vergelijkingsmateriaal met Sammath. Maar Sammath ontstijgt zichzelf waar het al in een stijgende lijn zat. En heeft behalve het geweldsgehalte een te eigen gezicht gekregen om niet voortdurend die vergelijking te hoeven aangaan.
Grebbeberg is wat mij betreft topmateriaal. Wat mij betreft rijp voor de jaarlijsten van elke liefhebber van de iets extremere metal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.