Iced Earth - Framing Armageddon (Something Wicked Part 1) (2007)

inmiddels gelekt.

1ste indruk is goed, zoals altijd zitten de nummers goed in elkaar, geweldige zanger, lekkere gitaarrifs.

Geweldige zanger?
Ik dacht dat Tim Ripper Owens bij deze band zat?

Ik hoop voor iced earth dat ie op die paar jaar verbeterd is...

En ik had niet verwacht dat de band ooit nog zo'n knaller zou maken als deze plaat. In veel plaatsen harder dan al het vorige materiaal (Framing Armageddon), progressiever dan tevoren (Domino Decree), symfonischer (The Clouding) en nog steeds in staat lekkere meezingers te maken (Ten Thousand Strong). Het concept is erg gaaf, de productie is perfect en Tim Owens zingt fantastisch, vele malen beter dan op The Glorious Burden.

Ja, naast Night Of The Stormrider en Burnt Offerings is dit zeker mijn favoriete Iced Earth plaat tot nu toe. 4,5 sterren

Voor mij is het weer een zware domper deze plaat, na Something Wicked thsi way comes vond ik horror show nog wel leuk maar wat daarna allemaal uitgekomen is vind ik persoonlijk niet bijzonder, het is mij aan de ene kant te symphonisch geworden en aan de andere kant vind de vocalen van Tim Owens gewoon niet bij Iced Earth passen, ik mis ook een beetje de harde staccato riffs op deze plaat, ze zitten er nog wel ruimschoot op maar op de een of andere manier missen ze het venijn dat ik vroeger hoorde.

Ik moet deze snel in handen krijgen.

Gisteren dus in handen gekregen en in de tussen tijd al iets van 6x geluisterd, wat een geweldige plaat, het is allemaal iets symphoniser en progressiever geworden maar dat vind ik helemaal niet storend. De stem van de "ripper" moest ik eerst even aan wennen, maar na de 2de luisterronde was ik al helemaal over, hoewel is een fan ben van Barlows stem vind ik de stem van de ripper goed bij dit album passen. Misschien was het met Barlow nog beter geweest, but I guess we'll never know.

Ben hier ook benieuwd naar vond The Glorious Burden met Owens erg, erg goed en de huidige stemmen (3x 4,5) laten me op iets moois hopen.

Wel veel korte nummers zie ik, dat vind ik dan weer jammer.

Ik vind het een beetje jammer dat veel mensen nog blijven doorhameren over het vertrek van Barlow. Ik zelf was ook zo iemand die dacht dat Iced Earth gewoon dood zou gaan door het vertrek van Barlow. Na het horen van het album: ''The Glorious Burden'' begon het treurige gevoel een beetje te zakken, maar nog steeds mistte ik Barlow. Toen kwam Overture waar Owens laat horen dat hij gewoon bij Iced Earth pas. Maar dit album is gewoon geweldig, alles zit erin...misschien hadden er nog wat riffs in gemogen als in Angel's Holocaust, Iced Earth etc. maar Owens z'n stem past er gewoon helemaal bij. Hij is niet meer die halford imitator zoals de meeste hem nog zien. Het is anders dan dat de meeste fans gewend zijn, maar na een paar luisterbeurten valt het album toch op zijn plaats. Ik geef dit meesterwerkje 5 sterren.

Ik kan niet wachten op het 2de deel.

Ik dus ook niet! Zeker niet nadat Jon Schaffer had aangekondigd dat Something Wicked II: Revelation Abomination sneller en heavier zal gaan worden dan zijn voorganger!

Ik heb ze trouwens afgelopen Donderdag mogen bewonderen in Tilburg. Ze speelden retestrak alleen de drums stonden naar mijn mening (iets) te hard afgesteld. Voor de rest nog steeds een live topband.

Ik kwam er dinsdag achter dat ze in Nederland zouden zijn anders was ik er heen gegaan. En de release date voor deel 2 is Februari/Maart volgens blabbermouth.net ! Das al best snel.

Ik heb ze trouwens afgelopen Donderdag mogen bewonderen in Tilburg. Ze speelden retestrak alleen de drums stonden naar mijn mening (iets) te hard afgesteld. Voor de rest nog steeds een live topband.[/quote]

Ik kwam er dinsdag achter dat ze in Nederland zouden zijn anders was ik er heen gegaan. En de release date voor deel 2 is Februari/Maart volgens blabbermouth.net ! Das al best snel.[/quote]

Ja Schaffer heeft ook beide delen tegelijk geschreven. Zonde dat je het concert gemist hebt, want ze speelden erg goed. Na het concert vindt ik Tim Owens eigenlijk een betere zanger dan matthew barlow . Maar ja...die 2 hebben een totaal verschillende stijl eigenlijk.
Setlist viel misschien wel wat tegen...Ik had gehoopt op meer nieuwe nummers, maar dat komt volgend jaar denk ik. Kunnen ze het Something Wicked verhaal vertellen

Tja, dit was dus het laatste album met Tim Owens...Ik heb gemengde gevoelens bij de terugkomst van Barlow. Owens was echt geweldig en heeft niet echt de kans gekregen om zich te bewijzen tegenover vele fans. Barlow zijn stem past natuurlijk uitstekend bij Iced Earth, maar Owens was gewoon een betere zanger. Dit komt ook geheel onverwacht en op een minder fijn moment naar mijn idee. Had Owens in ieder geval nog Part II van het concept laten doen. Maar goed ik kijk nog steeds uit naar deel II en naar het nieuwe Beyond Fear album, wat volgens mij een gigantische knaller gaat worden.

Lullig voor Owens dat hij telkens met opzouten om zijn voorganger weer terug te laten keren. Hij moet maar eens een eigen band beginnen. Vind deze plaat trouwens erg wisselvallig.

Pas heel recent ICED EARTH leren kennen (ik ging eigenlijk voor de support act ANNIHILATOR in Hof Ter Lo...) en dat viel live best me, al was ik niet echt wild dan de zang (stem) van Owens...

Toch maar "Framing Armageddon" in huis gehaald. En eerlijk waar. Ik kan niet anders dan me aan de cd ERGEREN ! Niet omwille van de composities, noch de teksten.. Verre van. maar Jezus Christus. Die stem? Help! Alsof men een varken aan het kelen is..
Jammer.
Was er nu maar een instrumentale versie, zoals Nightwish laatst deed...

(I know some will kill me for this).

Toen hoorde ik ouder werk met Barlow (dank u, Seamus) en amai. Wat een verschil. Die man kan met zijn stem ongeloofelijk veel.. Wat een warme stem ook.. en hij kan hoog, laag... Ik snap dan ook niet dat men na het vertrek van Barlow niemand aanwierf met gelijkaardig stemtimbre. De over the top zang/ gekrijs van Owens is not my cup of tea.. en doet me trouwens net iets te veel aan Rob Halford denken (idd. ik ben géén Priestfan, net omwille van... en ik begrijp dat Owens ook bij Priest heeft gezongen )

Voor mijn persoonlijke smaak, en zeker na vannacht onderweg naar huis na het Carnivore concert, nog eens "Something Wicked This Way Comes' ( met Barlow) gehoord. Jongens; Fantastisch....
Dus voor mij mag Barlow zeker terug komen !

MAAR: het neem niet weg dat de MANIER waarop ze Owens opzijschuiven op zijn zachtst gezegd bedenkelijk is. Op hun site een héél epistel over Barlow's terugkeer en ocharme in zinnetje (één) wordt aan Owens gewijd....


De volgend CD zal ik wellicht meer kunnen waarderen. Verder ga ik me zeker ook "Something Wicked This Way Comes" en de andere schijven met Barlow aanschaffen...

Is er al: Beyond Fear. Naar mijn bescheiden mening is het self-titled debuut 1 van de beste (zo niet de beste) Heavy Metal plaat die ik ooit gehoord heb.

60 Korte secondes van de 4 nummers van de Single ''I Walk Among You'' staan op de Iced Earth myspace en ik moet zeggen: Het klinkt retestrak!

Ik ben Iced Earth nog maar aan het ontdekken en ben in omgekeerde volgorde begonnen blijkbaar. Ik vind dit een heel goed album, klinkt voor mij vrij verfrissend. Ik heb het concert van IE op Graspop gevolgd via de live streaming, en ik hoor wel veel liever Barlow. Maar dat neemt niet weg dat dit een geweldig album is.

Off topic: het nummer Iced Earth (dat natuurlijk hier niet op staat) vind ik ook geweldig, maar dat vind ik alleen gezongen door een afschuwelijk slechte zanger

Meestal probeer ik deze categorie in de metal als de pest te vermijden maar bij Iced Earth maak ik weleens een uitzondering

Eerste luisterbeurt net afgerond en ik moet zeggen dat ik m best wel tof vond, ze duurde alleen iets te lang.

Toch maar is live uitchecken deze band, ze komen elk jaar minimaal 1 keer in Nederland dus t zal niet lang wachten worden hehe.

Geen verkeerde plaat. Een nadeel is dat hij wat te lang duurt.
De opvolger is iets beter.
Ten Thousand Strong is één van de sterkste songs van Iced Earth met The Ripper.

Het Something Wicked verhaal van het album uit 1998 opnieuw, maar dan over 2 albums uitgesmeerd. Tja....

De muziek is daarentegen wel heel tof. Veel bombast. Te gekke bruggetjes en refreinen. IJzersterke metalkrakers als Ten Thousand Strong, Domino Decree en The Clouding. En zwart schaapje Owens houdt zich heel knap staande. De mystieke Iced Earth met die typische Omen sfeer is weer helemaal terug.

Veel harder dan de voorganger, maar toch een stuk beter. Lekkere Power Metal-achtige nummertjes met een ijzersterke zang van Tim Owens.

Het ligt niet aan Owens. Het ligt ook niet aan het concept. Het ligt vooral op de manier waarop Iced Earth dit verhaal vertelt. Het hele album is feitelijk één enkele song en dan ook nog op een nogal erbarmelijke manier gebracht. Verhalen kunnen op allerlei manieren vertaald worden op plaat. Je kunt het zo doen dat de doorsnee luisteraar niet eens op de hoogte is van het concept (Cage - Hell Destroyer) of slechts een beetje (King Diamond), maar Iced Earth heeft vooral gekeken naar Pink Floyd's The Wall.

In tegenstelling tot The Wall heeft het op Framing Armageddon geen enkele zin om naar een los nummer te luisteren. A Charge To Keep slaat namelijk in z'n eentje helemaal nergens op. De losse sfeerstukjes met afrodrums evenmin. Laat het hele stuk nou gewoon vlees noch vis zijn. Het is een compleet rommeltje. Volgens mij hebben de bandleden soms geen idee wat ze moeten doen. Als songs al interessant zijn, dan is dat vanwege een aardige riff, solo of refrein. Ten Thousand Strong is niets meer dan The Reckoning met andere teksten. Teveel tekst zelfs, want de melodie wordt vervelend lang gerekt. The Domino Decree is het enige nummer dat in positieve zin opvalt. De hoop op een spetterend slotakkoord gaat direct verloren wanneer de titeltrack met dezelfde saaie oude hakriffs opent. Nee, ik durf wel te stellen dat ik dit album niet begrepen heb. De eerste onvoldoende is een feit.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga
8. Framing Armageddon

Het Iced Earth concert in Hof ter Loo dat ik tijdens deze tour zag, was het beste optreden dat ik de band ooit heb zien houden. Goed, de setlist miste een hoop klassiekers, maar de show stond als een huis en Owens was in superconditie. Mijn vriendin en ik hebben gedurende de complete set in ieder geval gesmuld en daar kon het vergezellende Framing Armageddon een hoop verantwoording voor nemen. Ik kan me goed voorstellen dat fans helemaal niets met deze plaat kunnen, maar ik vind het een zeer geslaagde metal-opera, waarbij vooral Owens' zang een terechte hoofdrol opeist en de luisteraar meezuigt in het verhaal.

Het moge duidelijk zijn dat het geheel allemaal wat orkestraler is dan voorheen. Boven alles blijven de kenmerkende galopperende riffs wel overeind, al is het allemaal iets meer in dienst van het liedje en het concept. The Clouding is een pretentieuze epic, die wonderbaarlijk wel werkt, waar een lied als The Domino Decree ineens wat orgels erbij heeft en hiermee een lekkere jaren '70 sfeer neerzet. Framing Armageddon is dan weer furieus hakkend, terwijl Ten Thousand Strong een pompende meezinger is. In de vorm van Order Of The Rose is er ook een track te vinden die me wat minder interesseert, maar binnen het concept klopt het allemaal.

Ondanks dat Framing Armageddon bijna niets meer van doen heeft met de power/thrash van voorheen. Voor de verandering maakt me dat hier ook echt niets uit.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. The Dark Saga

Weer eens een kans gegeven, maar de saaiheid spat ervanaf. Wat mij met name stoort, maar eigenlijk bij alle Iced elpees vanaf SWTWC is dat de nadruk vooral komt te liggen op de massaal meezingbare refreinen, gaat echt irriteren en verslapt de soms best pittige nummers. Niet dat er heel veel pit inzit in de plaat, hier en daar nog wat vervaarlijks. In tegenstelling tot de hoes, die dreigende wolfachtige dieren vertoont, zijn het met name lieve puppies die je hier tegenkomt. Het is geen slechte plaat, paar uitschieters zoals het episch getinte "The Clouding", maar die sfeer en klasse en het lekkere gevoel wordt met de twee volgende nummers weer vakkundig om zeep geholpen. "The Domino Decree" mag er zeker ook wezen. Maar Ik geniet eigenlijk meer van de intermezzo's.
Moet nog wel vermelden dat Ripper werkelijk de ballen uit zijn broek zingt, een klasbak!