Iced Earth - Framing Armageddon (Something Wicked Part 1) (2007)

Het ligt niet aan Owens. Het ligt ook niet aan het concept. Het ligt vooral op de manier waarop Iced Earth dit verhaal vertelt. Het hele album is feitelijk één enkele song en dan ook nog op een nogal erbarmelijke manier gebracht. Verhalen kunnen op allerlei manieren vertaald worden op plaat. Je kunt het zo doen dat de doorsnee luisteraar niet eens op de hoogte is van het concept (Cage - Hell Destroyer) of slechts een beetje (King Diamond), maar Iced Earth heeft vooral gekeken naar Pink Floyd's The Wall.

In tegenstelling tot The Wall heeft het op Framing Armageddon geen enkele zin om naar een los nummer te luisteren. A Charge To Keep slaat namelijk in z'n eentje helemaal nergens op. De losse sfeerstukjes met afrodrums evenmin. Laat het hele stuk nou gewoon vlees noch vis zijn. Het is een compleet rommeltje. Volgens mij hebben de bandleden soms geen idee wat ze moeten doen. Als songs al interessant zijn, dan is dat vanwege een aardige riff, solo of refrein. Ten Thousand Strong is niets meer dan The Reckoning met andere teksten. Teveel tekst zelfs, want de melodie wordt vervelend lang gerekt. The Domino Decree is het enige nummer dat in positieve zin opvalt. De hoop op een spetterend slotakkoord gaat direct verloren wanneer de titeltrack met dezelfde saaie oude hakriffs opent. Nee, ik durf wel te stellen dat ik dit album niet begrepen heb. De eerste onvoldoende is een feit.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga
8. Framing Armageddon

Het Iced Earth concert in Hof ter Loo dat ik tijdens deze tour zag, was het beste optreden dat ik de band ooit heb zien houden. Goed, de setlist miste een hoop klassiekers, maar de show stond als een huis en Owens was in superconditie. Mijn vriendin en ik hebben gedurende de complete set in ieder geval gesmuld en daar kon het vergezellende Framing Armageddon een hoop verantwoording voor nemen. Ik kan me goed voorstellen dat fans helemaal niets met deze plaat kunnen, maar ik vind het een zeer geslaagde metal-opera, waarbij vooral Owens' zang een terechte hoofdrol opeist en de luisteraar meezuigt in het verhaal.

Het moge duidelijk zijn dat het geheel allemaal wat orkestraler is dan voorheen. Boven alles blijven de kenmerkende galopperende riffs wel overeind, al is het allemaal iets meer in dienst van het liedje en het concept. The Clouding is een pretentieuze epic, die wonderbaarlijk wel werkt, waar een lied als The Domino Decree ineens wat orgels erbij heeft en hiermee een lekkere jaren '70 sfeer neerzet. Framing Armageddon is dan weer furieus hakkend, terwijl Ten Thousand Strong een pompende meezinger is. In de vorm van Order Of The Rose is er ook een track te vinden die me wat minder interesseert, maar binnen het concept klopt het allemaal.

Ondanks dat Framing Armageddon bijna niets meer van doen heeft met de power/thrash van voorheen. Voor de verandering maakt me dat hier ook echt niets uit.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. The Dark Saga