Anubis Gate - Interference (2023)

Het songmateriaal ligt hier gelukkig wat beter in het gehoor dan op het vorige album, het wellicht iets te progressieve Covered In Black uit 2017, maar nog steeds is de band wat mij betreft niet helemaal terug op niveau. Bepaalde tracks, vooral de wat langere, zijn nogal onsamenhangend en het album heeft moeite om de volle lengte te boeien. Niettemin steekt de melodieuze metal van deze deense band weer bijzonder smakelijk in elkaar, waarbij vooral het lekker zware gitaarwerk niet te versmaden is.

Mijn review op Zware metalen

Het Deense Anubis Gate is al sinds 2001 in verschillende bezettingen actief. In deze 22 jaar heeft het geluid van de band zich op een interessante wijze ontwikkeld. De eerste twee albums van de band, met Torben Askholm op zang, lijken erg geïnspireerd op de progressieve US power metal uit de jaren ’80. De band klinkt hier nog onstuimig en rauw. Op de albums Andromeda Unchained en The Detatched, met Jacob Hansen (jawel, voormalig brulboei en gitarist van Invocator en tegenwoordig veelgevraagd producer) op zang, klinkt de band wat gepolijster, maar niet minder indrukwekkend.

Vanaf het vijfde titelloze album neemt bassist Henrik Fevre ook de vocalen voor zijn rekening. Dit album is weliswaar nog steeds stevig in de metal geworteld, maar andere invloeden en het rijkere gebruik van keyboards zorgen voor een dynamischer geluid. Ook krijgt de zang krijgt een grotere rol dankzij de vele meerstemmige partijen. Ondanks dat het progressieve karakter van de band behouden blijft, worden de albums in de loop der tijd iets toegankelijker qua geluid.

Dat toegankelijke laat de band op het nieuwste album horen met nummers als Emergence, The Phoenix en Equation. Drie enorm verschillende nummers, waarbij gitaar gedreven opener Emergence stevig uit de startblokken schiet en de metalen kant van de band goed laat horen, terwijl The Phoenix begint als een jaren ’80 popnummer maar gaandeweg transformeert tot een heerlijk rocknummer. Ook het opzwepende Equations kent een heerlijke ‘four-on-the-floor drive’ waarbij het lastig is om stil te blijven zitten.

In de complexere nummers verstaat Anubis Gate de kunst complexe ritmes en patronen toegankelijk te brengen, terwijl er voor de doorgewinterde progliefhebber genoeg te halen is. Luister maar eens naar het eclectische Number Stations, waar de band ingenieus speelt met maatsoortwisselingen en syncopen terwijl je als luisteraar in de flow van het nummer blijft. De fusion-achtige gitaarsolo op het einde maakt het nummer helemaal af.

Het dreigende The Intergalactic Dream Of Stardom is wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Gedurende negen minuten neemt Anubis Gate je op een luistertrip langs sfeervolle soundscapes, zware staccato gitaarriffs, epische zanglijnen en indrukwekkende gitaarsolo’s. Dit nummer gaat dan weer naadloos over in het zware World Of Clay waar de band laat horen de powermetalroots nog niet te zijn vergeten.

Anubis Gate bestaat uit meer dan capabele muzikanten en muzikaal zit Interference dan ook voortreffelijk in elkaar. Het sterkste wapen van de band is echter de fantastische zang van Henrik Fevre. Met zijn heldere stem zingt hij de nummers echt naar een hoger niveau en zorgt hij dat de band zich in het genre onderscheidt van de massa. Interference gaat hoog scoren op menig jaarlijst en is naast Haken’s Fauna wat mij betreft het beste dat in het progressieve genre is uitgekomen in 2023 tot nu toe.

Anubis Gate heeft veelal toch het probleem dat hun muziek hier niet echt wil binnenkomen. Ja ze maken sterke nummers die fijn in elkaar steken, ja de zang is een erg fijn element en bij vlagen komen ze heerlijk uit de hoek. Maar het blijft nergens echt hangen merk ik hier ook weer.

Maar gezien namsaap zo lovend is, is dit misschien wel wat voor ABDrums, ProGNerD, Ayreonfreak

Ondanks mijn lovende woorden herken ik wel wat je schrijft. Aanvankelijk liep ik niet direct warm voor dit album. Als ik dit album niet voor een review en interview had hoeven luisteren, had ik het waarschijnlijk niet zo vaak gedraaid. Nu kreeg het album meer kans om te 'rijpen' en viel uiteindelijk het kwartje. En wel heel hard

Wat een plaat! Echt geweldig wat de Denen ons voorschotelen op deze schijf. Soms begin je bij een nummer bijna te denken; gaat dit nog goed komen? En dan komen ze ineens met fantastische zanglijnen, gitaarlicks of inventief drumwerk waardoor het helemaal open knalt. Van begin tot eind genieten wat mij betreft.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Vooralsnog blijf ik staan achter deze woorden. Dit album blijf ik vaak draaien.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Anubis Gate - Interference (4,5)
7. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
8. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
9. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
10. Hypno5e - Sheol (4,0)
11. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
12. Marianas Rest - Auer (4,0)
13. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
14. Klone - Meanwhile (4,0)
15. OAK - Disintegrate (4,0)
16. Riverside - ID.Entity (4,0)
17. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
18. Mystery - Redemption (4,0)
19. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
20. Redemption - I Am The Storm (4,0)