Nederland kent Altin Gün, een Nederlands / Turkse band. Ook No Blues is met hun arabicana niet onbekend.
België kent Natacha Atlas, een Belgische zangeres met wortels in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.
Maar België kent ook Gaïsha. Aïcha Haskal heeft Marokkaanse wortels en werkt op Ana Aïcha samen met muzikanten uit de Belgische muziek scene, en ik als Nederlander blijf die scene toch bewonderen. Ja, we hebben genoeg moois in ons land, maar het lijkt of de Belgen op dat vlak net even wat meer in huis hebben. In elk geval meer dat mijn muzikale hart sneller doet kloppen.
De hoes van dit album trekt mijn aandacht. Het nodigt uit. Toch was het niet de hoes. Ook niet die bijzondere samenwerking. Het is, in kort tijdsbestek, alweer deze site die me een duwtje geeft. Deze keer gaan de credits naar
Kronos die goed aanvoelt dat Ana Aïcha mij zou kunnen bevallen. Want dat doet het.
Mysterieus vermengd met nuchterheid. Andere talen dan altijd maar weer het Engels. Het oosten die met het westen een dans aangaat. Opzwepend en tijdloos. Quentin Tarantino verpakt in een ruime 35 minuten muziek.
Ingrediënten die Ana Aïcha tot een geweldige bonte grabbelton maakt waar alles op zijn plaats valt en mij alleen maar met een enorme glimlach achterlaat.