Tiwayo - Desert Dream (2023)

Hmm ja, misschien mis ik iets wat de rest wel hoort. Het klinkt allemaal heel sfeervol en zit ook goed in elkaar maar vind het nog geen hoogvlieger. Heb het album nu twee keer geluisterd maar het weet me op de een of andere manier nog niet te raken. Wellicht dat later het kwartje wel valt. Wat ik wel vaker heb bij dit soort albums.

Hij debuteerde in 2019 zomaar met een heel goed ontvangen eerste album op het fameuze Blue Note-label, daarbij geholpen door de Mark Neill die ook platen van The Black Keys produceerde. En dan, na lange coronastilte, komt nu ineens Tiwayo met dit fragiele, verfijnde 'Desert Dream' voorbij.

Is de man ook voor jou nog een nobele onbekende, mogelijks brengt hij je hier bij het eerste gehoor helemaal terug naar, zeg maar, die zwoele tijd van Trouble van Ray Lamontagne of naar de eerste platen van Chris Isaac. Net zo word je onmiddellijk door de natuurlijkheid van die gesluierde karakterstem van hem meegezogen. Hypnotiserend, verbazend. Ergens ook hangt zelfs Nebraska van Bruce Springsteen in de lucht.

Maar wie dan toch is Tiwayo? Jawel, een dertigjarige fransman, hij heeft een artiestennaam uitgeschreven naar de Amerikaanse initialen T.Y.O. Wat dan op zijn beurt slaat op 'the young old' omwille van, haha, de roepnaam die ze de jonge kerel met zijn tijdloze stem daar in Amerika al vlug gaven. Hij lanceerde zich als singersongwriter-gitarist-multi-instrumentalist met een eigen stijl met uitlopers in de blues, soul, rock en reggae van de sixties en de seventies. Maar hier, op 'Desert Dream', evenwel is Tiwayo's sound vooral gevormd door de roadmovies in zijn hoofd, door de stilte en de vrijheid die hij opzocht tijdens zijn zwerftochten in desolate woestijnen, in blanke nachten ook als lonesone cowboy met gitaar 'on the wide roads' van het stoffige, eindeloos weidse Amerika.

Inderdaad, je hoort dit dus allemaal zo direct in die muziek van hem en hij komt er, wars van vele trends van de dag, zo persoonlijk en tijdloos mee voor de dag als indertijd, toen Wilco, Sufjan Stevens of Bon Iver zich presenteerden. Een man met een uitzonderlijk persoonlijk geluid, intiem, zacht, met milde kracht, die met uitgepuurde nummers regelrecht het muzikale hart en het diepe innerlijke weet te beroeren.

Alles aan dit 'Desert Dream' is deze keer huisarbeid - coronatijden weetjewel -, alles zelf thuis in zijn studio ingeblikt, georkestreerd tot en met de arrangementen. Tiwayo zingt, speelt gitaar en bas, drumt soms. Helpt alleen Eli Drot op keyboards of Olivier Lude op drums.

Tiwayo, ja niet onbegrijpelijk daarmee, in de Franse 'New Scene' is hij een complete outsider. Want is ie dan al geboren in de suburbs van Parijs, toch hoor je, wonderlijk, in wat hij maakt niet de geringste zweem van Franse roots. Neen integendeel, Tiwayo klinkt door en door verworteld in de beste Amerikaanse songwriterstraditie. Het is nog hoogst onduidelijk, maar misschien heeft hij dat dan wel mee van zijn vader, een meer dan fervent blues- en jazz-fan. Alle trekkersensaties en -beelden, 'dreams', uit Tiwayo's twintiger jaren, na zijn bluesbedevaarten naar New York, Chicago, Nashville, Memphis, die tracht ie nu verder een plaats te geven in zijn huidige Parijse realiteit. Geen sinecure dit zeker met zijn blik op de wereld: nee aan het lawaai, stop de tijd, trek nog veel liever de woestijn in, geniet van een zonsondergang, stroom zo wild en vrij als een rivier en loop zo hoopvol een serenere toekomst tegemoet...

Beginnen alvast dus maar met die tien prachtsongs van hem, vol liefde (het rasta 'Soldiers of Love' met de zware Neil Young-gitaren), of vol zon en sterren (het magistrale sternummer 'Daughter of the Stars', 'Lost in the Sun'...), vol blauwe hemels, onweer en zonsop- en zonsondergangen ('Blue Perfection', 'New Dawn'...), vol nachtelijke vogelgeluiden en gitaarsolo's ('Wait')...

Een plaat krijg je die muziekliefhebbers al na de eerste draaibeurt, haast sacraal, als vanzelf aan elkaar doorgeven. Zo kwam Tiwayo ook hier de muziekamer ingewaaid. Laat Tiwayo's schelpjes vanaf nu maar wijdopen staan, er zitten schitterende muzikale parels erbinnenin en die mogen, nee, die moeten gehoord en gezien worden.

Praktisch vraagje. Om onduidelijke redenen krijg ik Tiwayo niet in mijn Rotatielijst ('Geen resultaten' vanaf ingave 'Tiw...'). Hoe presteerden jullie dat dan wel?

Volgens werkt de rotatielijst niet. Mij lukt het ook niet als ik aanpas, ook andere artiesten niet.

Morgen de vinyl versie ophalen. Kijken of dat de beleving weer verandert (meestal wel in positieve zin).

En inderdaad; eenmaal fysiek in bezit beleef je een album nog meer. Mooi gekleurd, oranje, vinyl (niet dat ik daar nu echt veel mee heb) en vooral: het klinkt echt ongelooflijk fraai en aangezien je dat tegenwoordig maar moet afwachten met nieuw vinyl....

Ook leuk: de prijs. Gewoon weer een normaal bedrag dat je moet neertellen voor een album (waar ik ook wel eens 50 euro kon aftikken met een plaatkant die kwalitatief gewoon niet deugt).

Perfecte soundtrack voor dit warme weer. Lekker afwisselen met de nieuwe Janelle Monáe die daar ook geschikt voor is.

De imput in de persoonlijke Rotatielijst lukt weer. Alsnog Tiwayo bovenaan ingevoegd. Uiteraard.

Ik heb ook mensen getipt die hier geen account hebben en het slaat zeker aan! Muziek die veel mensen zou moeten aanspreken lijkt me.
En de opmerking 'ik dacht dat het een vrouw was' heb ik inmiddels vaker gehoord

Misschien net zo vaak als ik jongeren moet uitleggen dat Tracy Chapman geen man is. Geen 13 in een dozijn in elk geval.

Mooi gezegd dit zo.

Met deze warme dagen doet dit album het erg goed. Benieuwd of de 20 stemmen grens bereikt gaat worden één dezer dagen.

Gisteravond in de tuin aan ‘n drankje met vrienden met uiteraard op de achtergrond dit album. ‘Lekkere muziek’ kreeg ik te horen. Altijd leuk. Mss iets voor brt? Die mis ik nog in het stemmenoverzicht.

Ik voeg em toe aan mijn te beluisteren albums, dank voor de tip Broem

Vrees dat ik in dezelfde boot zit als Bardt1980: na 4 beluisteringen durf ik wel te zeggen dat dit 't niet gaat worden voor mij, Ik hoor de kwaliteit van de muziek en de productie, maar het is mij te veel roomijs, terwijl met dit weer - toevallig regent het net (goed voor de tuin, na al die zon) - sorbetijs van fruit mijn voorkeur heeft.

Door de pathetiek schmiert dit mij te veel - I know scheppen en lijden gaat soms met kreunen, steunen en smachten (vraag maar aan Thomas Feiner) - maar dit kukelt mij net over de rand. Ik mis authenticiteit, oprechtheid - of zet het smachten nog fff dikker an, zoals Jaimie McDermott - niemand kan zo overtuigend smachten als hij.

Zal het nog wel regelmatig draaien, maar in dit geval wordt de rust die met dit album gepaard overboden door het überpathos.

Bedankt voor de tip, DjFrankie, fijn album!

Wel een mooi album dit Broem. Ben nog niet zo idolaat als sommige anderen, maar ik blijf hem opzetten, en er ontstaan steeds meer haakjes om hem weer op te zetten. Een echte slow burner dus.

Dank voor de tip dus!

Stem volgt binnenkort. Ergens rond de 4* vermoed ik (momenteel eerder een 4 dan een 3,5).

Vandaag eindelijk de tijd (en zin) om de vinylversie van dit prachtige album op d’n draaitafel te leggen. Slinger gegeven en wederom genoten. Vinyl klinkt meer dan prima. Fijne aanwinst in de platenkast. I luv it.

Tijdens de vakantie in Frankrijk regelmatig naar dit album geluisterd. Heerlijke rustige muziek die paste bij het weer ☀️

tamino en deze door de wAR gehaald, sorrie

Geeft niks joh.

Tiwa-wie? Tiwayo dus. Ik had er voor het beluisteren van dit album nog nooit van gehoord. Tiwayo is een Franse muzikant die zijn basis heeft in de pop- en folkgenres. Maar hij schroomt het ook niet om andere genres als soul en jazz toe te voegen aan zijn muzikale creaties. Het is voor mij een plaat die het vooral goed gaat doen als het lekker weer is. De veelal warme klanken passen perfect bij een heerlijk zonnetje en bijgepast drankje in de buitenlucht. De muziek is vaak subtiel, zoals eerder gezegd warm, maar ook af toe breekbaar en gelukkig ook wel wat pit. Lost in the Sun is bijvoorbeeld licht bluesy en in Wait zit dus die pit. Soldier of Love laat mij dan weer wat meer aan Mattafix (kennen wie die nog?) denken en afsluiter The Heroes is bijna zalvend te noemen. Dit Desert Dream is vooral een mooie plaat te noemen.

Lekker weer is voor mij een associatie die ik heb met dit fraaie album van Tiwayo. Tijdje niet gedraaid en daarom extra fijn om het weer eens te horen. 2 jaar geleden een verrassing. Is volgens mij erg stil rondom deze artiest. Ik zie geen nieuw materiaal helaas. Dan maar even relaxen met deze topper

Ik doe met je mee, en hoe heerlijk om na een tijd even niet meer gedraaid te hebben te ontdekken dat je een echte parel in je collectie hebt.

Nog nooit van gehoord? Nu zeker doen dan! Puur genieten, zeker met dit weer.

En hij is bezig met zijn nieuwe album. Dus dat komt goed.

Ach, al weer 2 zomers terug dit album. En als ik nu iets zomers en kwalitatiefs goeds zou willen opzetten….was ik deze eigenlijk (sorry) alweer wat vergeten. Goed dat de users boven mij dit album weer onder de aandacht brengen. Aankomend weekend maar weer draaien! Aan de temperatuur en de muziek zal het niet liggen.