Tiwayo - Desert Dream (2023)

Als Broem mij tipt weet ik dat ik alert moet zijn, want zelden zit ie ernaast, zeker als het een vrij directe tip is.

Ook voor mij is Tiwayo niet bekend, maar ik liet mijn eerste luisterbeurt volgen op die van de Letse band JUUK en het sloot er naadloos op aan op wonderlijke wijze.
Al bij opener Daughter of the Stars weet ik dat deze muziek bij mij past. Vooral de ietwat hese stem bevalt me, alsmede de wat dromerige sfeer.

En ineens bedenk ik me dat het om een Fransman gaat die een Engelstalig album heeft gemaakt om vervolgens de link te leggen met Geoffrey Gurrumul Yunupingu. Is het de zang? De sfeer? Het is anders, ik weet het, maar het voelt een beetje zo. Tracy Chapman is ook een naam die me gelijk te binnen schiet.

Soldier of Love is het tweede nummer en al genoeg om mij gelijk veel liefde te laten voelen voor TIWAYO. Typisch muziek die gelijk raakt, daar heb ik helemaal niet meerdere draaibeurten voor nodig om daar achter te komen (maar die gaan er uiteraard zeker nog wel veel volgen!).

Alles wat volgt is prachtig. De zang, de emoties die hij daarmee overbrengt, de relaxte stijl (die me soms ook een beetje doen denken aan Nina Simone), gewoon het hele totaalplaatje.
Folk, gospel-blues, pop.... Desert Dream heeft het allemaal, maar vooral emotie. Een album dat gemaakt lijkt te zijn voor jou alleen.

Koptelefoon op en waan je de enige reiziger op de wereld met TIWAYO als gids.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tiwayo - Desert Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tiwayo - Desert Dream
De Franse muzikant Tiwayo heeft de soundtrack van een hele mooie zomer gemaakt en het is er een die opvalt door aangename en warme klanken, betoverend mooie songs en een werkelijk prachtige soulvolle stem

Het ging opeens als een lopend vuurtje op de muziekwebsite Musicmeter. Ene Tiwayo zou een prachtig album hebben gemaakt, dat onder andere mij aan moest kunnen spreken. Dat bleek helemaal te kloppen, want vanaf de eerste noten ben ik verslaafd geraakt aan dit heerlijke album. Desert Dream staat vol tijdloze songs en het zijn songs die de sfeer van prachtige zomeravonden ademen. Tiwayo kan uit de voeten in meerdere genres en heeft een voorkeur voor de jaren 60 en 70, maar het tweede album van de Franse muzikant valt vooral op door zijn heerlijk soulvolle stem. Ik was direct verkocht toen ik Desert Dream voor het eerst hoorde, maar dit album wordt echt alleen maar beter en onweerstaanbaarder.

Op het unieke muziekplatform Musicmeter.nl ontstaat zo nu en dan een bescheiden hype rond een voor bijna iedereen totaal onbekend album. Het heeft me al een aantal geweldige tips opgeleverd, waaronder bijvoorbeeld het prachtige Illusions van Heiðrik. Deze week kwam er weer een bijzondere tip bij: Desert Dream van Tiwayo.

Op voorhand was ik vooral sceptisch, want ik hou erg van Franse zangeressen die zwoele teksten fluisteren in hun moedertaal, maar wat moest ik met een Franse muzikant, die met een serie Engelstalige songs op de proppen komt? Ik was echter snel overtuigd door Desert Dream van Tiwayo, want wat is dit een heerlijk album.

Het is een album dat doet verlangen naar een eindeloze en zorgeloze zomer, maar het is ook een album dat veel meer is dan de soundtrack van een mooie zomer. Tiwayo is een Franse muzikant, die in 2019 debuteerde met The Gypsy Soul Of Tiwayo. Het is een album dat destijds in kleine kring de hemel in werd geprezen, maar mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Parijs is het eind april verschenen Desert Dream.

Ik wist door de aankondigingen op Musicmeter dat het een album van een Franse muzikant was, maar als ik het album zonder deze informatie had beluisterd was ik er van uit gegaan dat Tiwayo een zangeres was. De Fransman beschikt over een wat hoog maar zeer soulvol stemgeluid en het is een stemgeluid dat niet zo heel ver verwijderd is van de stem van Tracy Chapman. Dat is een stem waarvan ik zeer gecharmeerd ben en ook de stem van Tiwayo wist me onmiddellijk te overtuigen.

Dat doet de Franse muzikant ook met zijn songs, die zich door van alles en nog wat hebben laten beïnvloeden. Desert Dream is een album met een bijzondere en ook nog eens zeer aangename sfeer. De meeste songs van de Franse muzikant zijn heerlijk laidback en hebben zich laten beïnvloeden door muziek uit de jaren 60 en 70. Tiwayo kan overweg met soul en pop, maar voegt af en toe ook een snufje uit een ander genre toe aan zijn muziek.

De songs van de Franse muzikant zijn stuk voor stuk songs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en ook al jaren koestert. Door het toevoegen van natuurgeluiden en flink wat zwoele klanken is Desert Dream een album dat gemaakt is voor eindeloze zomeravonden. Tiwayo gebruikt gitaren als basis in vrijwel alle songs op het album en schakelt hierbij makkelijk tussen folky akoestische gitaren bluesy elektrische gitaren, zoals Chris Isaak dat kon in zijn beste dagen.

Desert Dream is door de zwoele klanken en de tijdloze songs direct vanaf de eerste noten een echt feelgood album en het goede gevoel wordt alleen maar versterkt door het af en toe rauwe, maar meestal vooral warme en soulvolle stemgeluid van de Franse muzikant. Bij eerste beluistering was ik nog bang dat het album na een paar keer horen zou gaan vervelen, maar wanneer je het tweede album van Tiwayo vaker hoort, wordt het wat mij betreft alleen maar leuker.

Het is altijd leuk als je uit het niets wordt geconfronteerd met een totaal onbekend album dat langzaam maar zeker uitgroeit tot een persoonlijke favoriet, maar bij Desert Dream van Tiwayo ging het wel erg snel. Sinds mijn kennismaking met het album kan ik alleen maar denken aan de zomer en het zou wel eens een hele mooie zomer kunnen worden. De soundtrack van Tiwayo is in ieder geval prachtig en is voor mij de verrassing van de week. Erwin Zijleman

Hij debuteerde in 2019 zomaar met een heel goed ontvangen eerste album op het fameuze Blue Note-label, daarbij geholpen door de Mark Neill die ook platen van The Black Keys produceerde. En dan, na lange coronastilte, komt nu ineens Tiwayo met dit fragiele, verfijnde 'Desert Dream' voorbij.

Is de man ook voor jou nog een nobele onbekende, mogelijks brengt hij je hier bij het eerste gehoor helemaal terug naar, zeg maar, die zwoele tijd van Trouble van Ray Lamontagne of naar de eerste platen van Chris Isaac. Net zo word je onmiddellijk door de natuurlijkheid van die gesluierde karakterstem van hem meegezogen. Hypnotiserend, verbazend. Ergens ook hangt zelfs Nebraska van Bruce Springsteen in de lucht.

Maar wie dan toch is Tiwayo? Jawel, een dertigjarige fransman, hij heeft een artiestennaam uitgeschreven naar de Amerikaanse initialen T.Y.O. Wat dan op zijn beurt slaat op 'the young old' omwille van, haha, de roepnaam die ze de jonge kerel met zijn tijdloze stem daar in Amerika al vlug gaven. Hij lanceerde zich als singersongwriter-gitarist-multi-instrumentalist met een eigen stijl met uitlopers in de blues, soul, rock en reggae van de sixties en de seventies. Maar hier, op 'Desert Dream', evenwel is Tiwayo's sound vooral gevormd door de roadmovies in zijn hoofd, door de stilte en de vrijheid die hij opzocht tijdens zijn zwerftochten in desolate woestijnen, in blanke nachten ook als lonesone cowboy met gitaar 'on the wide roads' van het stoffige, eindeloos weidse Amerika.

Inderdaad, je hoort dit dus allemaal zo direct in die muziek van hem en hij komt er, wars van vele trends van de dag, zo persoonlijk en tijdloos mee voor de dag als indertijd, toen Wilco, Sufjan Stevens of Bon Iver zich presenteerden. Een man met een uitzonderlijk persoonlijk geluid, intiem, zacht, met milde kracht, die met uitgepuurde nummers regelrecht het muzikale hart en het diepe innerlijke weet te beroeren.

Alles aan dit 'Desert Dream' is deze keer huisarbeid - coronatijden weetjewel -, alles zelf thuis in zijn studio ingeblikt, georkestreerd tot en met de arrangementen. Tiwayo zingt, speelt gitaar en bas, drumt soms. Helpt alleen Eli Drot op keyboards of Olivier Lude op drums.

Tiwayo, ja niet onbegrijpelijk daarmee, in de Franse 'New Scene' is hij een complete outsider. Want is ie dan al geboren in de suburbs van Parijs, toch hoor je, wonderlijk, in wat hij maakt niet de geringste zweem van Franse roots. Neen integendeel, Tiwayo klinkt door en door verworteld in de beste Amerikaanse songwriterstraditie. Het is nog hoogst onduidelijk, maar misschien heeft hij dat dan wel mee van zijn vader, een meer dan fervent blues- en jazz-fan. Alle trekkersensaties en -beelden, 'dreams', uit Tiwayo's twintiger jaren, na zijn bluesbedevaarten naar New York, Chicago, Nashville, Memphis, die tracht ie nu verder een plaats te geven in zijn huidige Parijse realiteit. Geen sinecure dit zeker met zijn blik op de wereld: nee aan het lawaai, stop de tijd, trek nog veel liever de woestijn in, geniet van een zonsondergang, stroom zo wild en vrij als een rivier en loop zo hoopvol een serenere toekomst tegemoet...

Beginnen alvast dus maar met die tien prachtsongs van hem, vol liefde (het rasta 'Soldiers of Love' met de zware Neil Young-gitaren), of vol zon en sterren (het magistrale sternummer 'Daughter of the Stars', 'Lost in the Sun'...), vol blauwe hemels, onweer en zonsop- en zonsondergangen ('Blue Perfection', 'New Dawn'...), vol nachtelijke vogelgeluiden en gitaarsolo's ('Wait')...

Een plaat krijg je die muziekliefhebbers al na de eerste draaibeurt, haast sacraal, als vanzelf aan elkaar doorgeven. Zo kwam Tiwayo ook hier de muziekamer ingewaaid. Laat Tiwayo's schelpjes vanaf nu maar wijdopen staan, er zitten schitterende muzikale parels erbinnenin en die mogen, nee, die moeten gehoord en gezien worden.

Tiwa-wie? Tiwayo dus. Ik had er voor het beluisteren van dit album nog nooit van gehoord. Tiwayo is een Franse muzikant die zijn basis heeft in de pop- en folkgenres. Maar hij schroomt het ook niet om andere genres als soul en jazz toe te voegen aan zijn muzikale creaties. Het is voor mij een plaat die het vooral goed gaat doen als het lekker weer is. De veelal warme klanken passen perfect bij een heerlijk zonnetje en bijgepast drankje in de buitenlucht. De muziek is vaak subtiel, zoals eerder gezegd warm, maar ook af toe breekbaar en gelukkig ook wel wat pit. Lost in the Sun is bijvoorbeeld licht bluesy en in Wait zit dus die pit. Soldier of Love laat mij dan weer wat meer aan Mattafix (kennen wie die nog?) denken en afsluiter The Heroes is bijna zalvend te noemen. Dit Desert Dream is vooral een mooie plaat te noemen.