Eloy - Echoes from the Past (2023)

Ik wist niet dat er een nieuwe Eloy zat aan te komen. Sinds Bornemann helemaal op de Jeand d'Arc-rockopera-toer zit, is mijn interesse wel afgenomen.

Mijn voorkeur gaat uit naar spacerock en lange instrumentale passages met dromerige synths. Aan de hoes en titels te zien lijk dit deel 3 van The Vision, the Sword and the Pyre.

Tegenvallende plaat, maar niet zo teleurstellend als de laatste twee.

In feite is deze plaat de derde in trilogie over Jeanne D'Arc, maar ik krijg niet zoveel mee van het concept, omdat ik van huis uit geen tekstenluisteraar ben.

Daar waar Frank op voorgaande platen de muziek reduceerde tot een soort rock-opera, is deze plaat veel meer de Eloy die we kennen en waar ik van houd. Qua sound en compositie ligt deze plaat ergens tussen Tides Return Forever en Ocean 2. Er zijn veel mooie synthpartijen en solo's, wat engelenzang en een spaarzame gitaarsolo.

Frank was nooit een goede zanger, maar Eloy-fans vonden dat helemaal niet erg. Op Ra en Destination is Frank met kopstem gaan zingen, wat echt erg tenenkrommend was. Hier hanteert Frank een beetje de praatzang-methode, omdat hij gewoon al best wel een oude man is intussen.

Wat deze plaat zo teleurstellend maakt, is de vele zelfplagiaat waarvan deze plaat aan elkaar hangt. Bij bijna alle stukken denk ik wel dat ik deze al op andere Eloyplaten heb gehoord. Daarbij vind ik de stem van Frank bij deze plaat wel ook echt een struikelblok. Daar waar sommige songs tegen de spacerock aanliggen, komt Frank met een valse, krakerige en onvaste stem weer wat verhalen vertellen over Jeanne D'Arc. Maar goed, misschien dat anderen dat concept wel heel gaaf vinden.

Deze plaat heet niet voor niets Echoes from the Past en daarmee haalt Frank Bornemann herinneringen op aan vervlogen en gouden tijden. Zo refereert hij meteen al aan Poseidon’s Creation (Ocean 1977). Is dat erg? Voor mij niet. De opkomende en neergaande beweging. Je ziet het bij veel muzikanten en bands. En niet alleen in de muziek; het leven werkt zo. Het wordt ook niet per se minder, eerder treedt er een verandering op. Minder toegankelijk, meer gelaagdheid, diepgang. Uit de liner notes haal ik het beeld van een moeizaam proces. Dat kan (hoort) er dan ook nog bij. Op die merites wil ik graag het album beoordelen.
Er wordt weinig gesoleerd, maar ook hier eiste de tijd waarschijnlijk zijn tol: veel gitaristen op leeftijd hebben last van artrose. Daartegenover wel mooie gitaarmotieven die zich in je hoofd vastzetten. Zo klinkt het thema in Compassion for Misery als de kerklokken van Jeanne d’Arc (zoals ze die ze ieder half uur liet luiden tijdens de avondschemering). Verder het in etherische stijl zingende achtergrondkoor, we kennen het van vroegere platen en ik vind het mooi. Voor nieuwe muziek luister ik wel naar andere bands. Bij Eloy wil ik vooral nog meer Eloy horen en als dat echo’s uit het verleden zijn, prima.
Ja, de stem van Frank is breekbaar geworden, zoals die van Bob Dylan en van Leonard Cohen dat ook werd. Het is goed en mooi - omdat het past.
Het album sluit af met het prachtige Farewell. Verwacht geen bombastische einde van deze trilogie, dat zou tenenkrommend zijn. Nee, het einde is abrupt en laat me niet los, want dit is zoals alles ooit een keer gaat stoppen: ineens. Het bezorgt me kippenvel, Het lijkt of Frank niet alleen afscheid neemt van Jeanne, maar ook van ons, of zelfs van meer.
Dan is dit een mooie zwanenzang.

Geen idee waarom, maar Eloy is tot voor kort nooit bij mij op de radar gekomen, tot ik onlangs via youtube wat oud werk hoorde dat mij triggerde om deze band eens wat nader te verkennen. En waarom dan niet bij het laatste album……

Nou, omdat dit album niet zo heel spannend is. Een beetje gezapige oudemannenrock, die paralellen heeft met de laatste twee albums van Jethro Tull, maar de zeggenschap mist van Rökflute of The Zealot Gene. Bij tijden klinkt het best aardig en nergens vliegt het uit de bocht. Ik ga het jaren ‘70 werk van Eloy maar eens verkennen. Dat spreekt me vast beter aan.

Aangezien je van het hardere werk houdt: Inside en Floating. Kun je je geen buil aan vallen. Stevige ritmes, orgelriffs, gitaarsolo's etc.

Even door de zang heenbijten (hier klinkt Frank Bornemann zelfs een beetje richting Ian Anderson). Spacerock van de stevige soort. Veel plezier ermee.

Toch knap. Oude meuk zo verpakken dat het toch goed klinkt. En deze manier van zingen van Frank klinkt nog zo slecht niet.