Geen idee waarom, maar Eloy is tot voor kort nooit bij mij op de radar gekomen, tot ik onlangs via youtube wat oud werk hoorde dat mij triggerde om deze band eens wat nader te verkennen. En waarom dan niet bij het laatste album……
Nou, omdat dit album niet zo heel spannend is. Een beetje gezapige oudemannenrock, die paralellen heeft met de laatste twee albums van Jethro Tull, maar de zeggenschap mist van Rökflute of The Zealot Gene. Bij tijden klinkt het best aardig en nergens vliegt het uit de bocht. Ik ga het jaren ‘70 werk van Eloy maar eens verkennen. Dat spreekt me vast beter aan.