Edward Reekers - The Liberty Project (2023)

Sinds gisteren heb ik het album fysiek in huis, via een pre-order. De eerste luistersessies zorgen voor een gemengde reactie.
Positief is dat het geheel geweldig klinkt en dat de voormalig Kayak leadzanger een groep fantastische muzikanten bij elkaar heeft weten te trommelen.
Minder positief is op dit moment de lengte, het is een hele zit. Daarnaast zorgt de grote variatie in stijlen voor een extra moeilijkheid, doordat het niet mogelijk is om het album snel eigen te maken.
Uitdaging is derhalve om dat wel te realiseren en gezien de kwaliteit, verwacht ik wel dat dit zal gaan gebeuren. Tijd vrijmaken, rustig luisteren en de teksten lezen en het album langzaam laten indalen.
Edward Reekers heeft eerder solo albums uitgebracht, maar die kunnen nu al niet tippen aan de diversiteit en de intensiteit van "THE LIBERTY PROJECT". Een zeer interessante release!

Klinkt echt allemaal best goed, mooie productie. Beetje een kruising tussen Supertramp en Meat Loaf. Maar die stem, heel jammer. Als iemand anders dit had gezongen, zeker 4 sterren.

Ik vind het een album met kop noch staart. Had m.i. vel meer van gemaakt kunnen worden. Een 3.0 omdat de gitaarsolo van maestro Steve Hackett beregoed klinkt

Een zeer positieve verrassing om weer een nieuwe soloplaat van Edward Reekers te mogen beluisteren. De vorige was alweer 15 jaar geleden en dat was vooral een fijne popplaat, maar het lijkt erop dat het gemis van Kayak de beste man wat progneigingen gaf. Voor liefhebbers van Kayak met Reekers op zang is dit dan ook gemakkelijk blind aan te schaffen. Met de frequente gastbijdragen van Cindy Oudshoorn roept dat dan ook het nostalgische gevoel van die line-up op. Een conceptalbum met vele gastartiesten uit de progwereld maakt alleen wel dat dit wat meer bekijks krijgt dat Cleopatra van Kayak, welke veel meer uit de theaterwereld haalde. The Liberty Project vertelt een verhaal over een ander dimensie, zogenaamd, maar eerlijk is eerlijk, dit gaat gewoon over de coronaperiode. Het lijkt er niet op dat Edward Reekers ons een politieke boodschap wil meegeven die er heel dik bovenop ligt, maar als verhaal is het daardoor wel degelijk herkenbaar en eigenlijk ook compleet.

Verrassende wendingen zijn de bijdrages van Arjen Lucassen en John JC Cuijpers op 'The Disease', welke met name door de gitaar meteen de Ayreon-sound krijgt, en het grotendeels koor-achtige 'The Clash of Belief' met een prachtige solo van Steve Hackett. Mijn favoriete tracks zijn verder nog 'The Break Up' met echt prachtig gezongen zanglijnen van Reekers en Oudshoorn, en 'We Live To Die', welke de sfeer van hetgeen het probeert te vertellen erg goed vertolkt. Maar het hele album is een fantastische zit, al heeft de variatie en lengte wat geduld nodig, maar voor een Kayakliefhebber luistert dit wel verdomd goed weg.

Interview met Reekers:

If you can sing prog, you can dub foreign-language movies: the satisfying double career of ex Kayak vocalist Edward Reekers | Louder - loudersound.com

Interessant album. Mooie afwisselende nummers. Damian op een album is altijd een enorme aanwinst. Produktie is goed en ook de muziekanten zijn erg goed. En Mark Bogert is een geweldig talent. Mooi album en met dik 80 minuten een lekkere zit!

Ik zou dit bijna Ayreon-lite willen noemen: een conceptplaat met een duidelijk plot, volgespeeld en gezongen door diverse Ayreon-regulars, een paar gasten wiens aanwezigheid je wel als een "coup" mag beschouwen (Harry Sacksioni, Steve Hackett), Lucassens rechterhand Joost van den Broek als tafelheer, en op één nummer zelfs de maestro zelf – alleen Ed Warby en James LaBrie ontbreken nog. Maar concept, teksten en muziek vloeien allemaal uit de pen van Edward Reekers, en ik moet zeggen dat hij puik werk heeft afgeleverd, met een constante stroom sterke en afwisselende melodieën en pakkende refreinen, en met een speciale vermelding voor de teksten: intelligent, in uitstekend Engels met een ruim vocabulaire, goed lopend en goed "bekkend".
        De enige zwakke plekken die ik kan noemen zitten in de zang: het timbre van Cindy Oudshoorns uitstekende zangstem doet me helaas steeds denken aan dat van Barbra Streisand, en Reekers' stem heeft genoeg karakter en zuiverheid voor de rustiger passages, maar wanneer het nummer om iets meer power vraagt (zoals op Liberty) schiet hij wel enigszins tekort, zeker wanneer je dat afzet tegen zulke beesten als Damian Wilson en Jaycee Cuijpers. Verder kan ik echter niets ten nadele van dit album inbrengen, een prima mix van pop, rock en neoprog. (Overigens is dit de eerste "officiële" CD van 80+ minuten die ik tegenkom, maar hij geeft geen enkel probleem bij het afspelen.)