Pere Ubu - Trouble on Big Beat Street (2023)
mijn stem
10 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Cherry Red
-
Love Is Like Gravity (5:41)
-
Moss Covered Boondoggle (4:06)
-
Crocodile Smile (6:15)
-
Movie in My Head (2:43)
-
Nyah Nyah Nyah (2:29)
-
Worried Man Blues (7:16)
-
Let's Pretend (2:50)
-
Satan's Hamster (2:33)
-
Crazy Horses (3:10)
-
Uh Oh (3:51)
-
76 Bpm * (3:26)
-
Pidgin Music * (4:35)
-
Nothin but a Pimp * (3:14)
-
Sleep * (4:14)
-
From Adam * (7:25)
-
I Don't Get It * (2:14)
-
Goodnight (Tip of the Hat to Jimmy Durante) * (2:17)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
40:54
(1:08:19)
0
geplaatst: 7 mei 2023, 23:22 uur
Worried Man Blues is nog niet helemaal geland bij me, maar Love is Like Gravity bevalt me heel goed. Sowieso bijna een wonder dat David Thomas nog rondloopt (nou ja, spreekwoordelijk dan), want z'n gezondheid was een paar jaar geleden al heel slecht.
0
geplaatst: 8 mei 2023, 10:11 uur
Met Crazy Horses van the Osmonds ! :
https://youtu.be/iXcj8dFOd1E
https://youtu.be/iXcj8dFOd1E
0
geplaatst: 9 mei 2023, 12:03 uur
dix schreef:
Nog een hoofdstuk, dat boek gaat nooit dicht lijkt het.
Nog een hoofdstuk, dat boek gaat nooit dicht lijkt het.
Ik had me eigenlijk voorgenomen dat The Long Goodbye ook voor mij het afscheid van Ubu zou zijn...
Maar ik ga er toch maar weer naar luisteren.
0
geplaatst: 26 mei 2023, 15:10 uur
Hahaha, David flikt het gewoon om, hopatee, een nieuw album uit te brengen.
0
geplaatst: 2 juni 2023, 11:40 uur
Ik ken alleen zijn eerste platen, maar de nummers hebben hier wel een kop en een staart en het zit behoorlijk coherent in elkaar, de muzikale gekte is er wel maar weten m.i. de songs meer kracht (vleugels) te geven waardoor ze beklijven.
. ‘… is zijn beste artistieke statement in 40 jaar’ volgens GK in de Volkskrant.
. ‘… is zijn beste artistieke statement in 40 jaar’ volgens GK in de Volkskrant.
1
geplaatst: 2 juni 2023, 17:57 uur
vivalamusica schreef:
. ‘… is zijn beste artistieke statement in 40 jaar’ volgens GK in de Volkskrant.
. ‘… is zijn beste artistieke statement in 40 jaar’ volgens GK in de Volkskrant.
Ja ik zag het. Hij weet waar ie het over heeft, maar ik ook ... dit was niet GK's beste recensie in 40 jaar.
0
geplaatst: 2 juni 2023, 19:08 uur
dix schreef:
Ja ik zag het. Hij weet waar ie het over heeft, maar ik ook ... dit was niet GK's beste recensie in 40 jaar.
(quote)
Ja ik zag het. Hij weet waar ie het over heeft, maar ik ook ... dit was niet GK's beste recensie in 40 jaar.
Als je ook weet waar je het over hebt, dan ben ik toch ook wel enigszins benieuwd naar een toelichting hierbij
2
geplaatst: 2 juni 2023, 22:32 uur
vivalamusica schreef:
Als je ook weet waar je het over hebt, dan ben ik toch ook wel enigszins benieuwd naar een toelichting hierbij
(quote)
Als je ook weet waar je het over hebt, dan ben ik toch ook wel enigszins benieuwd naar een toelichting hierbij
De CD (aangeschaft samen met Sparks 'Girl Crying in her Latte', een mooie gerontofiele dubbelvangst) draait hier vanavond voor een derde keer dus daarom weet ik waar ik het over heb. Eigenlijk ben ik meer van de oneliners dan van de onderbouwing, maar vooruit. Het helpt zeker dat je nieuwsgierig bent.
Er zitten -zeg het maar- veertien? vijftien? platen tussen The Modern Dance en Trouble on Big Beat Street. Solo werk buiten beschouwing gelaten, dit zou Thomas' beste artistieke statement zijn sinds het debuut? We gaan natuurlijk niet kunnen meten wat nu zijn beste artistieke statement was sinds The Modern Dance maar één op één naast het zéér behoorlijke 20 Years in a Montana Missile Silo van zes jaar gelee, wint de laatste het met gemak. Wat mij betreft dan, en in één moeite door beschouw ik The Tenement Year als hét artistieke hoogtepunt van Pere Ubu na The Modern Dance.
Maar dat zijn persoonlijke observaties, daar kan ik GK niet mee diskwalificeren. Zijn recensie schiet echter serieus te kort waar hij meldt dat hij 'Thomas wel eens kwijt raakte in' compromisloos zoeken naar zuiverheid'. Nou, dan heb je het drieluik Cloudland, Worlds In Collision en Story Of My Life gemist. Dat zijn heel genietbare platen, met geen mogelijkheid het resultaat van compromisloos zoeken te noemen. Die drie zijn best gladgetrokken, die singles deden het toen ook leuk op Musicbox en MTV. Begrijp me niet verkeerd, ik kan die drie platen juist heel goed waarderen, maar hoe kun je verwijzen naar een compromisloze werkwijze en deze drie negeren? Verbeten jankende zang? Ontregelde synths? Stoorzenders? Sorry Gijsbert, maar hier raak je deze lezer kwijt. Dit is gewoon onvolledig, ik vermoed uit gemakzucht.
Deze inderdaad compromisloze nieuwe gaat niet mijn favoriet worden, dat weet ik na twee dagen wel zeker. Bestaansrecht heeft het album natuurlijk wel, dit ondanks de strafpunt voor die flauwe Osmonds cover. Ik ben blij met Trouble On Big Beat Street omdat ik hoop dat er weer een tour in zit. Want compromisloos is Thomas bij uitstek op het podium.
0
geplaatst: 3 juni 2023, 00:24 uur
dix - Dank, ik heb weinig recht tot spreken, omdat ik ook niet zijn hele repertoire ken, toevallig kon ik ook Cloudland erg waarderen. Mogelijk heeft GK nog iets anders gehoord wat hem tot de conclusie heeft gedreven, maar je hebt ook zeker wel een punt.
0
geplaatst: 13 juni 2023, 18:11 uur
dix schreef:
De CD (aangeschaft samen met Sparks 'Girl Crying in her Latte', een mooie gerontofiele dubbelvangst) draait hier vanavond voor een derde keer dus daarom weet ik waar ik het over heb. Eigenlijk ben ik meer van de oneliners dan van de onderbouwing, maar vooruit. Het helpt zeker dat je nieuwsgierig bent.
Er zitten -zeg het maar- veertien? vijftien? platen tussen The Modern Dance en Trouble on Big Beat Street. Solo werk buiten beschouwing gelaten, dit zou Thomas' beste artistieke statement zijn sinds het debuut? We gaan natuurlijk niet kunnen meten wat nu zijn beste artistieke statement was sinds The Modern Dance maar één op één naast het zéér behoorlijke 20 Years in a Montana Missile Silo van zes jaar gelee, wint de laatste het met gemak. Wat mij betreft dan, en in één moeite door beschouw ik The Tenement Year als hét artistieke hoogtepunt van Pere Ubu na The Modern Dance.
Maar dat zijn persoonlijke observaties, daar kan ik GK niet mee diskwalificeren. Zijn recensie schiet echter serieus te kort waar hij meldt dat hij 'Thomas wel eens kwijt raakte in' compromisloos zoeken naar zuiverheid'. Nou, dan heb je het drieluik Cloudland, Worlds In Collision en Story Of My Life gemist. Dat zijn heel genietbare platen, met geen mogelijkheid het resultaat van compromisloos zoeken te noemen. Die drie zijn best gladgetrokken, die singles deden het toen ook leuk op Musicbox en MTV. Begrijp me niet verkeerd, ik kan die drie platen juist heel goed waarderen, maar hoe kun je verwijzen naar een compromisloze werkwijze en deze drie negeren? Verbeten jankende zang? Ontregelde synths? Stoorzenders? Sorry Gijsbert, maar hier raak je deze lezer kwijt. Dit is gewoon onvolledig, ik vermoed uit gemakzucht.
Deze inderdaad compromisloze nieuwe gaat niet mijn favoriet worden, dat weet ik na twee dagen wel zeker. Bestaansrecht heeft het album natuurlijk wel, dit ondanks de strafpunt voor die flauwe Osmonds cover. Ik ben blij met Trouble On Big Beat Street omdat ik hoop dat er weer een tour in zit. Want compromisloos is Thomas bij uitstek op het podium.
(quote)
De CD (aangeschaft samen met Sparks 'Girl Crying in her Latte', een mooie gerontofiele dubbelvangst) draait hier vanavond voor een derde keer dus daarom weet ik waar ik het over heb. Eigenlijk ben ik meer van de oneliners dan van de onderbouwing, maar vooruit. Het helpt zeker dat je nieuwsgierig bent.
Er zitten -zeg het maar- veertien? vijftien? platen tussen The Modern Dance en Trouble on Big Beat Street. Solo werk buiten beschouwing gelaten, dit zou Thomas' beste artistieke statement zijn sinds het debuut? We gaan natuurlijk niet kunnen meten wat nu zijn beste artistieke statement was sinds The Modern Dance maar één op één naast het zéér behoorlijke 20 Years in a Montana Missile Silo van zes jaar gelee, wint de laatste het met gemak. Wat mij betreft dan, en in één moeite door beschouw ik The Tenement Year als hét artistieke hoogtepunt van Pere Ubu na The Modern Dance.
Maar dat zijn persoonlijke observaties, daar kan ik GK niet mee diskwalificeren. Zijn recensie schiet echter serieus te kort waar hij meldt dat hij 'Thomas wel eens kwijt raakte in' compromisloos zoeken naar zuiverheid'. Nou, dan heb je het drieluik Cloudland, Worlds In Collision en Story Of My Life gemist. Dat zijn heel genietbare platen, met geen mogelijkheid het resultaat van compromisloos zoeken te noemen. Die drie zijn best gladgetrokken, die singles deden het toen ook leuk op Musicbox en MTV. Begrijp me niet verkeerd, ik kan die drie platen juist heel goed waarderen, maar hoe kun je verwijzen naar een compromisloze werkwijze en deze drie negeren? Verbeten jankende zang? Ontregelde synths? Stoorzenders? Sorry Gijsbert, maar hier raak je deze lezer kwijt. Dit is gewoon onvolledig, ik vermoed uit gemakzucht.
Deze inderdaad compromisloze nieuwe gaat niet mijn favoriet worden, dat weet ik na twee dagen wel zeker. Bestaansrecht heeft het album natuurlijk wel, dit ondanks de strafpunt voor die flauwe Osmonds cover. Ik ben blij met Trouble On Big Beat Street omdat ik hoop dat er weer een tour in zit. Want compromisloos is Thomas bij uitstek op het podium.
The Tenement Year was zeker veel beter dan de laatste Ubu, helemaal waar Dix. Holle bolle Gijsbert weet vaak niet wat hij schrijft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.