Tears for Fears - Everybody Loves a Happy Ending (2004)

Beste album van de laatste 10 jaar naar mijn idee...

Die sample van de Beatles in Who killed tangerine hoor ik niet. Kun je noemen welk nummer.
Wel hoor ik Hey Jude heel erg in dit nummer.

Volgens mij zit er geen sample in dat nummer. Er staat iig niets over in het boekje.
Zelf hoor ik ook niet zo erg Hey Jude in dat nummer. Wel dat herhalen aan het einde maar het is nu niet zo dat Na nana nana na na dan direct in mijn hoofd oppopt.

Al met al laat ook deze T4F plaat zien dat ze the Beatles grote inspirators voor ze zijn. Maar wat ik belangijker vind is dat ondanks die inspiratie T4F het voor elkaar krijgt om met een geheel eigen sound te komen en dus geen imitators zijn.

Wat een laag gemiddelde eigenlijk van de beste popplaat van de laatste 10 jaar. Ik denk dat ik maar een dubbel account aan ga maken om het van omhoog te krijgen ;P

^Ik hoor die sample ook niet, en geloof ook niet dat ie er in zit.

In secret world is wel heel duidelijk Paul McCartney's Let em in te horen (dit wordt ook bevestigd op het live album overigens) Maar de heren zijn gewoon dik geïnspireerd door de fab 4, en dat laten ze duidelijk blijken, en ik vind t super!!

En toch maar 3* ?

Ik bedoel in het algemeen TFF.

Dit album vind ik te afwisselend in kwaliteit.. sommige stukken zijn echt heerlijk, en andere zijn te saai voor woorden... Ik vind dit persoonlijk hun zwakste wapenfeit... en dan is een 3 nog best wel ok volgens mij

Ben het bij dit album niet met je eens, maar dat zag je al aan het aantal sterren.
Ik vind dit een heerlijke popplaat waar de Beatles invloeden wel heeeel erg dik opliggen, maar wel super gedaan zijn. De eerste 5 nummers zijn sowieso al geweldig. Daarna wordt het iets minder, maar 'Killing with Kindness' maakt alles weer goed

Een 3 *** waardering voor "Everybody Loves a Happy Ending (2004)" is echt niet OK !!

Helaas weinig aandacht gehad en dit was zwaar onterecht.
Muzikale kwaliteit heden ten dage is veel minder belangrijk in de muziek bizz en dan krijg je ook geen aandacht meer.

Had meer verdiend.

Prima comeback album van de mannen ,waarin de Beatles invloeden duidelijk hoorbaar zijn.Nu waren die er altijd wel ,maar hier ligt het er dik bovenop.Is daar iets mis mee? Nee,want Orzabal heeft genoeg eigen gezicht om de liedjes een eigen draai mee te geven.Eigenlijk totaal genegeerd door de pers en publiek ,ook door het ontbreken van een toonaangevende single.Das jammer ,want deze plaat had een beter lot verdiend. 4 sterren

Mooi album zeg. Uiterst fris klinkend en de creative spark is hier volop aanwezig.

Ook zingt Roland hier iets anders dan we van hem gewend zijn en dat maakt naar mijn idee wel voor een smaakvol resultaat.

Net als vele andere leuke groepjes uit begin jaren '80, ben ik Tears For Fears na het derde album min of meer uit het oog én oor verloren. Op het magnifieke Sowing the Seeds of Love na, vond ik het derde album The Seeds Of Love niet zo heel bijzonder. Nou... dan weet je het wel.

Omdat dit sympathieke duo destijds een aantal geweldige liedjes heeft gemaakt - die je uiteraard nooit zal vergeten - en aan de hand van een leuk spelletje op deze site, ben ik eindelijk eens bij dit album terecht gekomen en dat uiteraard via de twee reguliere voorgangers die ik ook niet zo heel bijzonder vind. Ondanks of misschien wel mede dank zij deze Beatles invloeden, maar vooral door een aantal zeer knappe songs, ben ik als een blok gevallen voor dit album. Nou ja... het scheelde niet veel.

Ja... TFF klinkt anders dan in die roemruchte jaren tachtig, maar heeft - ondanks dit andere geluid - met Everybody Loves a Happy Ending toch nog een (laatste?) heel bijzonder album gemaakt.

Persoonlijk vind ik de 2 albums die Orzabal alleen heeft gemaakt onder de noemer tff toch veel constanter dan deze plaat die weer samen is opgenomen.

Voor raoul and the Kings... behoort tot mijn favoriete 90s albums.

Dat zou kunnen! Wat TFF betreft blijft het debuut het beste album van de heren. Wat mij betreft dan hè...

Een degelijk album van de heren maar ook niet meer dan dat. Als songwriter heb ik Roland Orzabal altijd een verademing gevonden binnen het muzikale poplandschap. De eerste helft van de plaat herbergt de beste nummers. Everybody Loves a Happy Ending, Closest Thing to Heaven, Who Killed Tangerine zijn uitstekende nummers naar mijn idee. De schijf kent echter ook een aantal zwakke broeders; Size of Sorrow, The Devil, Quiet Ones, Who You Are ontstijgen niet echt de middelmaat. Desalniettemin vind ik de plaat een mooie aanvulling op het oeuvre van de heren. Daarnaast was ik destijds al verheugd vanwege het feit dat Orzabal en Smith de strijdbijl hadden begraven en ons weer verasten op nieuwe muziek.

Ik hoop zelfs op nog meer "verassingen"!
Hoe dan ook, ik herzie mijn mening omtrent dit album en vooral, zie mijn vorig berichtjes, mijn mening over de overige platen van TFF!

Deze krijgt alvast de volle mep! Heerlijk album!!!

... en terecht!

nieuw album komt er aan...ontzettend benieuwd.

De hereniging tussen Smith en Orzabal is klaarblijkelijk mierzoet verlopen gezien de softe plaat die eruit is gerold. Destijds heeft dit schijfje nog regelmatig zijn rondjes gedraaid in huize Davis Jr. Tegenwoordig vind ik het de zwakste broeder in het oeuvre van Orzabal (en Smith). Closest Thing to Heaven is veruit de beste track op het album. Voor het overige ontbeert de plaat de nodige spanning, fraaie melancholische schetsen of simpelweg wat power. Call Me Mellow, Size of Sorrow Who You Are, Secret World, hier hadden wat tracks tegenover moeten staan die wat venijniger van aard waren of wellicht wat meer uptempo hadden moeten zijn. De liefde voor de Beatles komt duidelijk naar voren op ELAHE maar dit resulteert niet in een fraai geheel. Echte uitschieters staan er naast Closest Thing to Heaven niet op, of het moet Killing With Kindness zijn wat een mooie compositie vormt. Hopelijk weet Orzabal (wellicht met Smith) ons nog te verassen in de toekomst.

Daar ben ik het niet mee eens. "Everybody loves...." is het Tears for Fears album dat ik verre weg het meest draai. Zo waanzinnig goed. Doet mij aan The Beatles denken...

Last Days on Earth vind ik wel een pareltje.

Refrein van Secret World vind ik dan weer de uitschieter.

Album is zeker niet slecht maar is behoorlijk afgekraakt door de pers, dacht ik. Was persoonlijk ook meer onder de indruk van The Seeds Of Love.

De pers slaat ook wel eens de plank mis. "Everybody Loves a Happy Ending" is van het begin tot het einde weergaloos goed.

En dat is maatgevend ??

Als het Pitchfork is wel, ja.

Toch iets meer maatgevend dan de fanboys die alles maar wat graag de hemel in prijzen. Maar sommige critici waren wel een tikkeltje te hard.

Ik beschouw mijzelf als een fanboy van TFF. Wil dat zeggen dat ik alles even prachtig vind? Zeker niet! Maar "Everybody loves a Happy Ending" is een album van ongekende schoonheid, een prachtig en waardig slotakkoord van Tears For Fears. Degenen die dat niet horen zou ik willen adviseren een afspraak bij zijn of haar KNO-arts te maken.

Mijn KNO-arts vindt het ook niet veel.

Smaken verschillen natuurlijk. Maar verder ben ik het wel met Hans eens. Als je er niet van houdt dan kun je er niet omheen dat het in ieder geval wel weer erg goed in elkaar zit allemaal.

En zie hier, een nieuw studio album!:

Tears For Fears announce a new studio album: "The Tipping Point"

Nieuwe single:

Tears For Fears - The Tipping Point