Janelle Monáe - The Age of Pleasure (2023)

Velen die behoren tot de LGBTQ+ gemeenschap kennen het vast wel: eenmaal uit de kast voelt dat als een bevrijding waardoor er een soort tweede puberteit ontstaat. Even dat gevoel van enorme vrijheid en dat kan zich op diverse manieren uiten. Bij mijzelf was het halverwege de jaren '90 'uitgaan opnieuw uitvinden', veel nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe wereld ontdekken. Best eng en spannend, maar zeker ook opwindend.

Bij Janelle zie je ook een soort ontlading wat met veel seksualiteit 'in your face' gepaard gaat. Natuurlijk met bitches. Jazeker, ze zijn er. Opmerkelijk toch dat het uit de mond van Janelle anders klinkt dan uit die van 'boze rappers'. Beetje hypocriet van ons luisteraars?! En tits. Heel veel tits. Ze heeft er ook geen moeite mee om ze te tonen of die van anderen te koesteren.

In deze tijd misschien toch wel een ding. We worden immers weer preutser en de LGBTQ+ beweging ligt meer en meer onder vuur: 'het mag wel wat minder', 'ik hoef er niet mee geconfronteerd te worden (en mijn kinderen al helemaal niet)' en soms gaat het zelfs nog verder dan dat. Het begint hier en daar enge vormen aan te nemen en sommige landen gaan ver in hun nieuwe wetgeving, heel ver.....

Misschien de reden dat Janelle zich uit zoals ze op dit moment doet. Beetje confronteren, beetje shockeren. De stoute meid uithangen. Voor mij een schouderophaal momentje. Het doet me weinig en ik ben toch al niet zo'n teksten-man, maar geheid dat velen dit echt te ver vinden gaan.

Ik was vooraf erg sceptisch: 32 minuten is niet lang, maar het heeft in de muziekgeschiedenis toch genoeg parels opgeleverd (Dirty Mind van Prince, Antony's I Am a Bird Now en ga maar door). Goed dan... maar de vooruitgesnelde nummers vond ik toch ook allemaal wat minder interessant dan de avontuurlijke Janelle van de voorgaande albums (ik reken The Audition even niet mee).

Nu ik ze op dit korte album, waar ik gekozen heb voor de alternatieve vinyl-hoes, terug hoor bevalt het toch een stuk beter omdat ze in de flow van het album goed tot hun recht komen. En dan helpt het zomerse weer van nu (rond de 30 graden) ook wel goed mee, want The Age of Pleasure is de perfecte soundtrack van een ietwat hedonistische zomer waar we vrij zijn, waar we kunnen zijn wie we willen zijn en waar we gewoon willen feesten en genieten.

Maakt dat de perfecte opvolger van de werkelijk ingenieuze albums hiervoor? Nee, zeer zeker niet. Dit is allemaal wat gewoner en niet zo verrassend. Maar de flow bevalt me prima en ik kan er meer mee dan bijvoorbeeld Beyoncé of willekeurig welke andere hedendaagse R&B zangeres, daarvoor hoor ik toch nog steeds Janelle, en Janelle is een klasse apart, zelfs een luchtig feestplaatje zoals deze is dan nog best de moeite waard.

Een krappe 4* kan ik hier wel aan kwijt, dat is dus minder dan de geniale voorgangers voor mij, maar ik had veel erger verwacht en nu met de deuren open, het zwoele zomerbriesje dat naar binnen waait plus de langzaam ondergaande zon kan ik er eigenlijk best van genieten.

Janelle heeft in navolging van vriend Prince haar eigen Dirty Mind album gemaakt.

Zomerplaatje dames en heren!

Multi-talent Janelle Monáe is één van die artiesten die zo enorm een eigen stijl heeft dat ze opvalt tussen alle eenheidsworst die de R&B muziek kent. Neem het fantastische album ArchAndroid of het eveneens zeer prettige Electric Lady. Beide topalbums in een zeer eigen stijl. De eerste singles van dit album deden mij echter wat vrezen dat die stijl wat losgelaten werd. En tijdens het beluisteren van dit album blijkt dat ook het geval te zijn. Dit is zonder twijfel het minste album van Janelle Monáe tot nog toe.
Kijk, ik hoor wel dat ze een bepaalde boodschap wilt brengen. Dat ze persoonlijk aan de ene kant een bepaalde vrijheid voelt en aan de andere kant het nog steeds vindt dat niet alles even lekker loopt zoals ze graag wilt zijn. Maar het probleem voor mij is deze boodschap ondersteunt wordt door een zeer matige, springere muzikale omlijsting. Sowieso heb ik liever een zingende dan een rappende Janelle, maar dat er dan van die trap-achtige beats overheen worden gegooid staat me niet aan. Het klinkt allemaal wat te standaard, wat teveel van hetzelfde. Juist hier hoor ik niet meer hoe Janelle zich met haar eigen stijl afzet van die algemene norm die in R&B-muziek-land lijkt te gelden.