Emil Amos - Zone Black (2023)

Emil Amos is voor mij een onbekende artiest. Onder verschillende namen heeft ie blijkbaar ook zeer uiteenlopende muziek gemaakt.

Zone Black is een electronic album boordevol ideeën, tevens het tweede album onder zijn eigen naam.

Krautrock, psychedelische klanken en zelfs wat hip-hop invloeden borrelen hier omhoog. Ruwe klanken en toch brengen ze je in een dromerige soort staat van berusting op een manier zoals Boards of Canada dat doet.

Muziek voor de donkere nachten, en nu deze er weer aankomen zou het zomaar kunnen dat dit album dieper en dieper onder mijn huid kan gaan zitten. Zelf omschrijft hij het als 'mood music for drug trips spent dreaming up new soundtracks to take drugs to!'

En die hoes? Hiermee probeert Amos een jaren '60/'70 vibe te vangen die dit album ook uitstraalt. Een tijd waarin dit soort beefcake fotos populair waren, en aangezien hij het blijkbaar zat was om juist vrouwenfoto's als artwork ontwerp te gebruiken werd het deze foto die terug komt in de vibe die hij met Theme from a Personal Prison wil laten doorklinken.

Intrigerend!

Emil Amos is naast alles wat je hierboven hebt aangegeven ook de drummer van Grails en vooral van Om. Wie zegt u? Zet Advaitic Songs eens op, ga languit op de bank liggen en zet 'm vooral niet af. Ik wist overigens weer niet dat hij solo zoveel gedaan heeft.

Dacht toch echt dat het een typische nachtplaat zou zijn, maar ook op een warme, zonnige middag blijkt het goed te vallen.

Om is loooom

Maar hoe denkt u over dit album? Is het wat?

Nou die komt zeker op de longlist

Bij mij op de langspelert. Bestelling is al de deur uit. Verslavend trippy lekker.

Dit album voelt echt als een trip die voorbij lijkt te gaan in een paar seconde. Mooie vooral instrumentale nummers die perfect zouden passen in een Sci-fi/horror film. Ik kan hier zeker wat mee!
Thanks aERodynamIC voor de tag

Op de achterkant van de lp staat dan ook niet voor niets: 'Thirteen compositions for television and film'. Geen verkeerde gedachte dus

Maar hoe kwam jíj hier eigenlijk terecht?
Toch niet via het funeral doom metal topic?

Via de websites waar ik altijd op struin en de mooiste parels opduik. Ik geef toe dat het hier de hoes was waarvan ik dacht: huh?! Dat is wel erg jaren '60-'70 gay erotic

Maar als het prachtplaten als deze oplevert.......

aERodynamIC tipte mij dit album en deze muziek valt inderdaad in mijn interessegebied . Ik hoor een ratjetoe aan verschillende muziekstijlen; psychedelische rock, instrumentale hiphop en hier en daar wat ambient. De plaat komt over als scoremuziek. De klanken zijn consequent aangenaam, maar de composities zijn niet allemaal even memorabel. Zone Blue vind ik desalniettemin wel een fijne lome, benevelde sfeerschets. Al met al een goede tip, waarvoor dank.

Overigens vermoed ik dat de hoes eerder refereert aan het ongemak met monisme . We hebben de illusie dat de geest onafhankelijk is van het lichaam. De geest is echter evenzeer onderhevig aan lichamelijk verval, waardoor het lichaam voor sommigen aanvoelt als een soort gevangenis.