Emil Amos - Zone Black (2023)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Hip-Hop
Label: Drag City
-
Moving Target (2:15)
-
Theme from a Personal Prison (4:00)
-
Zone Black (2:50)
-
Bad Night at Cowboys (3:19)
-
Personal Prison II (2:36)
-
Red Palms (2:47)
-
Jealous Gods (2:15)
-
Interloper #1 (1:57)
-
Zone Bleu (3:33)
-
Static Mist (1:46)
-
Static Mist II (1:57)
-
Realistic #1 (3:35)
-
Blue Palms (4:41)
3
geplaatst: 5 september 2023, 23:30 uur
Emil Amos is voor mij een onbekende artiest. Onder verschillende namen heeft ie blijkbaar ook zeer uiteenlopende muziek gemaakt.
Zone Black is een electronic album boordevol ideeën, tevens het tweede album onder zijn eigen naam.
Krautrock, psychedelische klanken en zelfs wat hip-hop invloeden borrelen hier omhoog. Ruwe klanken en toch brengen ze je in een dromerige soort staat van berusting op een manier zoals Boards of Canada dat doet.
Muziek voor de donkere nachten, en nu deze er weer aankomen zou het zomaar kunnen dat dit album dieper en dieper onder mijn huid kan gaan zitten. Zelf omschrijft hij het als 'mood music for drug trips spent dreaming up new soundtracks to take drugs to!'
En die hoes? Hiermee probeert Amos een jaren '60/'70 vibe te vangen die dit album ook uitstraalt. Een tijd waarin dit soort beefcake fotos populair waren, en aangezien hij het blijkbaar zat was om juist vrouwenfoto's als artwork ontwerp te gebruiken werd het deze foto die terug komt in de vibe die hij met Theme from a Personal Prison wil laten doorklinken.
Intrigerend!
Zone Black is een electronic album boordevol ideeën, tevens het tweede album onder zijn eigen naam.
Krautrock, psychedelische klanken en zelfs wat hip-hop invloeden borrelen hier omhoog. Ruwe klanken en toch brengen ze je in een dromerige soort staat van berusting op een manier zoals Boards of Canada dat doet.
Muziek voor de donkere nachten, en nu deze er weer aankomen zou het zomaar kunnen dat dit album dieper en dieper onder mijn huid kan gaan zitten. Zelf omschrijft hij het als 'mood music for drug trips spent dreaming up new soundtracks to take drugs to!'
En die hoes? Hiermee probeert Amos een jaren '60/'70 vibe te vangen die dit album ook uitstraalt. Een tijd waarin dit soort beefcake fotos populair waren, en aangezien hij het blijkbaar zat was om juist vrouwenfoto's als artwork ontwerp te gebruiken werd het deze foto die terug komt in de vibe die hij met Theme from a Personal Prison wil laten doorklinken.
Intrigerend!
* denotes required fields.
* denotes required fields.