Kylie - Tension (2023)

Eens. Ik zag wat post van Madonna op sociale media waarin ze nogal wat diva gedrag vertoonde als ware ze de grootste popster aller tijden is. Niet gek natuurlijk, want meer popsterren hebben daar last van. Wat ik echter eng vond, was dat haar hele entourage hielen likkend om haar heen stond ja te knikken hoe geweldig ze wel niet is. Dan toch liever Kylie, fris vriendelijk luchtig en positief. Madonna is toch de stiefmoeder, groots aanwezig en met een wolk van zware parfum. Maar ook chagrijnig en arrogant. Kylie is het lieve halfzusje waar je lekker onbezorgd een avond mee gaat stappen, een luisterend oor heeft en niet alleen over zichzelf praat.
Doe mij Kylie maar. Het is gewoon een leuker mens. En dat laatste maakt ook dat ik haar muziek leuker vind. Lekker niets aan de hand, en dat is soms heel fijn.

Kylie Minogue. Het huppeltutje uit de serie Neighbours (waar we ook Jason Donovan van kennen) die met Stock, Aitken & Waterman hits bekend werd in de jaren '80 en uitgroeide tot popprinses. Tja, Madonna werd op dat vlak als de koningin gezien, en dat zal Madame X zelf zeker ook niet betwisten.

Kylie komt over als de aardige prinses, wat meer down to earth en net altijd een slagje minder op het gebied van haar shows en albums dan Madonna lijkt het wel. Maar ook de Kylie shows zijn leuk om mee te maken en haar albums alleraardigst en dat blijkt Tension ook te zijn.

Kylie blijft doen waar ze goed in is. Frisse popliedjes maken die nergens geforceerd overkomen (iets wat Madonna vaak net iets te veel doet en wat goed of slecht uitpakt). Minder risico, maar daardoor wel altijd prima te pruimen.

En zo af en toe scoort Kylie ineens weer flink zoals afgelopen zomer met Padam Padam. Dank u gay scene waar het nummer op handen gedragen werd en waar Kylie sowieso niet veel fout kan doen.

Die single zorgde bij mij ook voor een Kylie opleving. Dit na wat magere albums als Kiss Me Once, Golden en Disco. Geinige platen hoor, maar niet zo leuk als Kylie Minogue uit 1994, Impossible Princess, Light Years of Fever. Ook Body Language, X en Aphrodite waren prima.
Padam Padam is pop zoals ik het graag van Kylie hoor en de tweede single, het titelnummer, beviel ook. Genoeg reden om erg nieuwsgierig te zijn naar dit nieuwe album.

En Kylie stelt niet teleur. Ze grijpt terug naar de successen op haar succesvolle albums. Een beetje roeren en de sterke kant komt wel bovendrijven en dat hoor je op dit album.

Kylie volgens het boekje, maar wel de betere bladzijdes uit dat boekje. En Padam Padam blijft onverwoestbaar. Daarbij verbleken de andere nummers een heel klein beetje, maar dat is niet erg.
Eerlijk is eerlijk: ik vind Madonna net even wat spannender muziek afleveren en haar risico waardeer ik wel. Kylie staat voor wat luchtiger bubblegum pop, maar dat is af en toe gewoon echt fijn.

Tension haalt het niveau van albums als Impossible Princess, Light Years en Fever niet (de hoogtijdagen rond de eeuwwisseling), daarvoor vind ik nummers als Hands of You Still Get Me High echt te simpel (die ohoo-koortjes, pfff), en kakt het album halverwege een beetje in met een nummer als Green Light. Gelukkig volgt dan het aanstekelijke Vegas High weer en geeft 10 Out of 10 me een beetje Pet Shop Boys vibes door de bijdrage van Oliver Heldens. Story toont vervolgens aan dat dat inkakmomentje maar tijdelijk was. Wat een heerlijk, vrolijk nummer.
De drie bonustracks zijn verder ook prima.

Tension levert op zich een prima terugkeer van de popprinses op. Ik gun het haar van harte en voor mezelf is het lekker om even wat luchtige disco-pop als afwisseling te horen.

Hij staat hier op repeat. Een aantal ontzettend lekkere nummers en toch ook wel behoorlijk wat opvulling (incl. de tweede single Tension). Hoe dan ook word ik er héél erg vrolijk van.... Voorlopig 3,5* maar dat zou zomaar meer kunnen worden.

Padam Padam 5,0
Story 4,5
Hold on to Now 4,0
Vegas High 4,0
You Still Get Me High 4,0
Somebody To Love 3,5
Green Light 3,5
Hands 3,0
Things We Do For Love 3,0
One More Time 3,0
Just Imagine 2,5
Tension 2,5
10 Out Of 10 2,0
Love Train 1,5

PS: Staat geen slecht nummer op. Een van de leukere albums van dit jaar.

Vegas High is ook al z'n lekker nummer net als Padam Padam. Maar goed over elk nummer kan ik dat wel zeggen.

Dit album krijgt van mij een 10 out of 10!

Al maanden uitgekeken naar 22 september, de dag waarop twee 55-jarige diva's terugkeerden om de (pop)muziek te redden. Tension is precies wat ik ervan gehoopt had. Dit is toch gewoon hoe popmuziek hoort te zijn?!

Wat een heerlijk feelgood-album is dit geworden. Het is fris, catchy, sexy, maar ook herkenbaar en soms wat nostalgisch (bijvoorbeeld op Thing We Do For Love en Somebody To Love). Veel nummers van de eerdere albums Disco (2020) en Golden (2018) heb ik grijsgedraaid, maar als geheel waren deze albums minder sterk dan Tension. Een knappe prestatie dus!

De kwaliteit van Tension is heel hoog en nummers als Hold On To Know en Vegas High zouden zo de hitlijsten in kunnen. Heerlijke dansbare nummers met een goede beat. Na een paar keer luisteren zitten ze -net als Padam- direct in je hoofd. Maar ook nummers als Story en Just Image zijn geweldige nummers om lekker op los te gaan.

Kylie heeft gedaan waar menig popzangeres van droomt door opnieuw een dikke hit te scoren. Niet alleen de Kylie fans, maar ook een heel nieuwe generatie heeft kennis gemaakt met de zangeres. Zoals gezegd speelt de image van een artiest wel degelijk mee in het feit of radiozenders en streamingdiensten een nummer wel snel oppakken of niet. Een artiest die wordt gezien als oud en camp, wordt automatisch minder snel opgepakt dan een jongere en frisse collega.

Maarrr... Kylie proved them al wrong! Door de trouwe fans, goede promotie, de kracht van social media, de gunfactor én natuurlijk een heel sterk nummer, staat miss Minogue weer aan de top. Ze doet met dit album dan ook zeker niet onder voor de nieuwe generatie popprinsessen als Dua Lipa of Eva Max. Ik kan dan ook niets anders geven dan 5 sterren.

Dit album heeft voor mij echt twee gezichten. De eerste zes tracks absoluut heerlijk, de volgende vijf erg wisselend met Hands en Green Light als dieptepunten, dus halverwege track 8 zet ik 'm meestal weer af.
Het tweede deel voelt dan toch als wat goedkope albumvulling. Dan heb ik persoonlijk liever een paar tracks minder erop, maar een meer solide geheel.
Maar de tracks die wél goed zijn, vind ik dan ook weer heel erg goed.