Seventh Wave - Things to Come (1974)

Volgens mij kwam deze plaat in de zomer van 1974 uit. Ik zou met een paar vrienden met de zeilboot naar Friesland en op een cassetebandje hadden we o.a. deze muziek bij ons. Opgepikt bij het fabuleuze programma "superclean dreammachine" van Ad Visser op de radio. Hoewel synthesizermuziek al een tijdje bestond was dit de eerste keer dat het prachtig versmolten werd met popmuziek.

De muziek was een prachtige soundtrack van de belevenissen van 4 schooljongens voor het eerst echt van huis in het verre Sneek.
Zelfs nu nog, na vele jaren muziek, in allerlei variaties te hebben gehoord is dit nog steeds een prachtplaat. Vooral de instrumentale stukken zijn geweldig.
Het is duister en licht van toon, melancholie in de gezongen stukken, het raakt de kitsch maar het is wel oprecht. De melodieën zetten zich vast in je hoofd je raakt ze niet meer meer kwijt.
De heren van Seventh Wave hebben slechts 2 platen gemaakt. Hoewel ze aardig wat airplay in Amerika hadden bleven de verkopen ver achter en uiteindelijk zijn ze er mee gestopt. Wat ze achter lieten is ook nu slechts bekend bij weinigen.

Ik heb de lp al lang geleden aangeschaft. Ik stond in de platenzaak en kende deze groep toen nog niet. En wat ik me nog kan herinneren: ik vroeg de verkoper hoeveel deze lp moest kosten, want er stond geen prijs op. Hij zei: neem maar mee voor een paar gulden (het was lang geleden , dan ben ik er van af.
Toch was ik wel benieuwd, heb hem dus gekocht. Tja...ik heb er geen spijt van hoor, want de instrumentale nummers zijn echt mooi, maar het zangwerk...brrrr...dat is het voor mij niet. Al met al niet mijn beste aankoop, ondanks dat er wel een paar originele en toch wel mooie (instrumentale) momenten in zitten.

Mooi overlopend einde met Things to Come-19991/2-Dance of the Eloi.
Wat als een grap begon werd een korte tijd een cultband, het meest nog tot hun eigen verbazing.

De lp voor 1 euro meegenomen uit een kringloop. De hoes intrigeerde mij en ook de informatie op de achterkant. Ken Elliott en Kieran O'Connor zijn gezamenlijk Seventh Wave. Ze hebben eerst in een andere band gezeten Second Hand. Als Seventh Wave hebben ze 2 platen gemaakt. Bijzonder hieraan is dat ze geen gitaar of bas gebruiken. Elliott speelt allerlei toets instrumenten en Kieran bespeelt de drums en vele ritme instrumenten. De muziek moet gezocht worden in psychedelisch en prog rock met allerlei invloeden. Wat je te horen krijgt valt niet helemaal mee. Het is erg drukke muziek, zoals vaak in de jaren 70. Muzikaal is het nog wel te pruimen, maar het zingen kan me minder bekoren. Redelijk geforceerd, zonder daar de stemmen voor te hebben.
Reviews op internet zijn zeer verschillend, maar over het algemeen wordt het niet erg hoog aangeslagen. Daar ben ik het mee eens.

Na vele jaren weer opnieuw aangeschaft. Had destijds (in1975 gekocht) de LP's (deze en Psi-Fi), maar helaas zijn ze een jaar of 12 geleden verloren gegaan. Eeuwig zonde! De muziek kan me nog steeds zeer bekoren, voel me weer jaren jonger.

Een bijzonder album dit.
Een album dat in de jaarlijst 1974 van Oor op een 31e plaats staat en hier een gemiddelde heeft van 4,10 wekt natuurlijk mijn nieuwsgierigheid op.
Het album is gecombineerd met het tweede album van Seventh Wave opnieuw uitgebracht. Op Spotify is ook één gecombineerde playlist aanwezig.
Mij kan het wel bekoren. De instrumentals klinken vaak klassiek en het zingen vind ik niet zo slecht als hierboven wordt gesuggereerd. Zeker niet als het als grap bedoeld was zoals Rufus aangeeft.
Ik heb het nu een paar maal beluisterd en ik kom tot 4*. Nu dat andere album (Psi Fi) ook eens beluisteren.

Nog steeds een band waar ik graag naar luister.
Begin jaren 70 nog live gezien in de Melkweg, Amsterdam.
Bijgebleven is dat er op het podium brandende toortsen stonden ter decoratie, waarvan er een omviel en het een en ander vlam vatte.

Seventh Wave was een duo, bestaande uit Ken Elliott, verantwoordelijk voor de toetsen en de zang en Kieran O'Connor, die verantwoordelijk was voor de drums en de vele percussie-instrumenten. Het is bijna geheel electronisch, wat mij in het geheel niet stoort. En dat deed het ook niet toen ik het album leerde kennen in 1974. Ik luisterde in die tijd niet zo vaak naar pop en rock, maar het bestaan van Things To Come is mij destijds blijkbaar niet ontgaan - waarschijnlijk mede dankzij de muzikale invloed van een van mijn toenmalige vrienden.

Vind het nog steeds een muzikaal kleurrijk en verrassend album. De zang van Ken Elliott is wél apart, maar vind ik eigenlijk best mooi. Het volle geluid, daar moest ik even aan wennen. Elliott wilde een Spectoriaans geluid, maar dan met synthesizers, en daar is hij goed in geslaagd.
Kieran O'Çonnor produceerde het album, samen met Neil Richmond (maar Vic Keary wordt ook genoemd als producer in het cd-boekje).
Het album verscheen in 2018 opnieuw als Esoteric Recordings-cd, evenals het tweede album Psi-Fi.

De heren Elliott en O'Connor maakten in de sixties óók deel uit van Second Hand, waarvan twee albums verschenen. Die moet ik ook maar eens beluisteren.