Neil Young - Harvest Moon (1992)

Dit is echt een heerlijk relaxed album. Na de tour met Crazy Horse schenen zijn oren een beetje te suisen en moest hij het even wat rustiger aan doen. In plaats van op de bank gaan zitten luieren besloot hij maar een lekker rustig album te gaan opnemen met de mensen die ook meededen op Harvest.

5 van de 10 nummers behoren tot de beste Neil Young nummers ooit gemaakt. Unknown legend, From Hank to Hendrix, Harvest Moon, Natural Beauty en Such a Woman zijn gewoonweg perfect.

Als de andere nummers hetzelfde niveau hadden gehad, was dit het ultieme Neil Young album geworden, maar helaas....

One of These Days en War of Man zijn nog goede nummers, maar You and Me en Dreamin' Man kunnen me al flink minder bekoren. Old King is een prul.

Toch is dit een absolute aanrader als je van de rustige kant van Neil Young houdt.

Persoonlijk voor mij een minder Neil Young-album. Staan wel aantal mooie songs op, maar het kabbelt maar een beetje voort af en toe. De vergelijking met Harvest uit 1972 vind ik vreemd, die is echt vele malen sterker dan dit album. Al met al toch 3,5* (en voor een Neil Young-album is dit voor mijn doen laag )

De titel van deze plaat "Harvest Moon" doet vermoeden dat het een vervolg is op de Neil Young klassieker "Harvest" uit 1992. Of dat echt zo is weet ik niet, maar feit is wel dat de sfeer op "Harvest Moon" net als op "Harvest" country uitademt. Daarnaast is deze plaat opgenomen met min of meer dezelfde muzikanten. Waar op "Harvest" af en toe nog een elektrische gitaar is te horen, is die op "Harvest Moon" uiterst schaars. Young hanteert met name de akoestische gitaar of banjo. Wel steelt Ben Keith opnieuw de show met zijn fantastische pedal steel gitaarspel. Eigenlijk vind ik "Harvest Moon" maar weinig onderdoen voor "Harvest". Young is ingetogen, de melodieën zijn prachtig en vooral de zang en samenzang zorgen voor menig kippenvelmoment. Zodra Neil Young zich begeeft richting country dan ben ik eigenlijk al verkocht. Klasseplaat!

Harvest Moon komt in huize wizard regelmatig voorbij de cd-speler, omdat vriendinlief dit album heeft. Wellicht dat ik daardoor een beetje bevooroordeeld ben, maar voor mij is Harvest Moon mijn favoriete schommelstoelalbum van Neil Young. Minder overdreven country in vergelijking met Comes a Time en gewoon beter dan Prairie Wind.
Harvest Moon is, zeker na Ragged Glory, een heel erg ontspannen en gepolijst album, soms een beetje te zoetsappig misschien. Nummers als Unknown Legend en From Hank to Hendrix, War of Man en Dreamin’ Man vind ik erg sterk. Old King had daarentegen van dit album weggelaten mogen worden. Qua stemming vind ik het nummer niet echt passen, en los daarvan vind ik het ook gewoon een minder nummer. Natural Beauty is ook wat een vreemde eend in de bijt. Ik zie het altijd maar als een soort bonusnummer. Op die manier is het een goede afsluiter van het album.
De hoes belooft niet veel goeds (ik vind het, zelfs voor Neil Youngbegrippen) een lelijke hoes, alsof iemand het artwork onder de kopieermachine heeft gelegd en de kopie als voorkant van het album heeft gebruikt, maar gelukkig zegt de verpakking niks over de inhoud.

3.5*

Tussen de twee epische en bombastische bolwerken Ragged Glory en Sleeps With Angels in verscheen één van de meest tastbare en aandoenlijke albums uit Neil’s oeuvre. Met Harvest Moon liet Neil Young zich terugvoeren naar de tijd van zijn meesterwerk Harvest en de toonzetting van Comes a Time en Old Ways. Wat betreft de vergelijking met de laatste twee straalt Harvest Moon een muzikale en tekstuele kracht uit die deze albums direct doen verbleken. Na zijn tour uit 1991 was hij herstellende van tinnitus en richtte hij zich weer op zijn akoestische werk, resulterende in een bijzonder aangrijpend en melodieus album.

De stijl wordt direct onderstreept in de openingsklanken van Unknown Legend, waarbinnen het vrouwelijke schoon zich op avontuurlijke paden begeeft. Niet alleen de sublieme harmonieën, maar ook de tedere aanrakingen op de akoestische en pedal steel gitaar brengen het geheel in beweging. De ultieme rust gecombineerd met Neil’s meest aangrijpende zangstem. De mondharmonica doet op eenzelfde wijze de emoties loskomen in From Hank to Hendrix. De liefdevolle uitingen brengen meer dan alleen de klasse van Neil onder de aandacht, maar zetten ook direct één van de twee uiterste persoonlijkheden die in hem schuilen in de schijnwerpers. Hoewel het nummer live nog meer tot leven komt, zijn ook hier de harmonieën van grote schoonheid. De titeltrack mag tekstueel dan zeer eenvoudig zijn, in de instrumentatie als de vibrafoon en dobro schuilt meer complexiteit. Romantiek in een vorm die Young nog niet eerder prijsgaf. Maar ook de wat grauwere toonzetting van War of Man past uitstekend binnen de muzikale stijl van het album. De eenvoudige kracht van Such a Woman straalt een ongekende dynamiek uit, verpakt in zowel de klanken van de strijkers als Neil’s zang. Slotstuk Natural Beauty is live opgenomen en geeft de folk muziek in al zijn kracht weer, enerverend en diep gedrenkt in emoties. Geen uitbundige gitaarsolo’s, maar juist de impact van de harmonieën en rustgevende instrumentatie blijven hier 10 minuten lang boeien.

Harvest Moon toont Neil in zijn meest kwetsbare gestalte en voert zich van de ene aangrijpende parel naar het volgende juweeltje. Met het album behoort Neil ook in de jaren 90 thuis tussen de absolute top op muziekgebied.

5*

Afkomstig van Platendraaier.