Guided by Voices - Welshpool Frillies (2023)

Een nieuwe GBV, die zag ik niet aankomen. Loop nog 3 albums achter, maar dat mag de pret niet drukken. Nu al zin in "Radioactive Pigeons". Zal vast weer een anthem van jewelste zijn.

De hoes is in elk geval weer een mooie Pollage.

Een nieuwe, zou tijd worden.

Grapjes over de productiviteit van GVB zijn zó drie maanden geleden.

Meet the Star is wel weer erg lekker hoor!

Robert Pollard is niet just the singer of a rock and roll band, hij is een artistiek beeldhouwer welke met elk beschikbaar materie aan de slag gaat. Gedoseerd gecontroleerd als de rust zelf behandeld hij de haastig in elkaar gezette thuisstudies tot typerend inwisselbare lo fi indierock deuntjes. Verandert er dan helemaal niks aan zijn werkwijze? Zeker wel, de bikkelharde Welshpool Frillies grondstof vraagt om een andere aanpak. Die ruwe stekeligheid blijft intact, het kost wel het nodige zweet en tranen om het ploeterwerk tot een geheel te boetseren. Het voor Guided By Voices begrippen duistere La La Land laat al een omslag in het geluid horen. Die grimmigheid zet zich in lawaaierige Meet the Star openingstrack door. Onbewust, of misschien juist heel doordacht leggen ze het accent nog meer vanuit de lo-fi indierock sprankeling naar de zwaardere gitaar krachtexplosies.

Is de schijnbaar altijd op zijn gemak rustige ogende Robert Pollard kalmte dan toch gevoelig voor die vervelende nasleep van het hele corona gebeuren. Kost het dan meer moeite om die losse eindjes aan elkaar te breien en verdwijnt zelfs bij de overenthousiaste hyperactieve frontman het speelplezier naar de achtergrond. Welnee, al vervolgen ze wel die licht deprimerende weg en staan Cats on Heat en Mother Mirth weldegelijk bij die pandemie tijdsverspilling stil. Welshpool Frillies grijpt vaker naar de duistere postpunk terug en teert in het loeizware Welshpool Frillies titelstuk en het uptempo Why Won’t You Kiss Me op bijna identieke Joy Division basgitaarlijnen en gitaarriffs. De over de top Rust Belt Boogie spierballenrockopera heeft weer een heerlijke theatrale The Who opbouw. Verder shoppen ze in de nodige porties aan over the top spierballenrock, melodieuze hardrock en het punkrock oerbeginselen aanbod. Toch blijft het allemaal zo kenmerkend herkenbaar Guided By Voices, alleen stopt Robert Pollard schijnbaar onbewust wat meer serieuze ernst in zijn songs, al zit er in het kleine Why Won’t You Kiss Me meer dan voldoende tienerverdriet verborgen.

Dus ook hier de meest logische onlogische onverwachte twisten, taal kunsten en melodieuze vindingrijkbaarheden. Muziek maken is een noodzakelijk goed, biedt financiële zekerheden en is nodig om het publiek te amuseren. Tussen het Meet the Star onkruid ligt de oudheid begraven, klaar om omgespit gerecycled te worden. De track gebruikt een felle soort van agressieve energie die we niet van Guided By Voices gewend zijn. Instrumenten krijgen een oppoetsbeurt, worden weer ingeplugd en bestrijden als een remedie de tijdelijke opgelegde stilte. Opgewarmde gitaren janken roodgloeiend door het eindstuk heen. Therapeutisch de bittere trauma smaak wegspoelen. In Radioactive Pigeons stelt hij het opwarmend klimaateffect aan de kaak. Don’t Blow Your Dream Job benadrukt dat het muzikantenbestaan ondanks alle verraderlijke weg wenkende Better Odds tegenslagen nog steeds de leukste baan ter wereld is waarbij er zeker ruimte voor vintage Seedling Guided by Voices nummers is.

Het is slechts schijn, eventjes weer met die voeten aarden en vervolgens met het twinkelende onverschillige sixties Cruisers’ Cross op die retro Guided By Voices lijn doorharken. Het gezelschap rondom Robert Pollard beseft maar al te goed dat tijd een schaars duur begrip is. Geen onnodige opnames, gewoon op een beschikbare dag in een donkere kelderstudio zoveel mogelijk met hulp van producer Travis Harrison uitwerken. Het is hierdoor nog puurder, nog eerlijker, en nog meer vanuit die live beleving bedacht. De Romeo Surgeon powerrock snijdt het lijdend hartzeer en overtollige liefdesverdriet uit het lichaam. Met gemak schakelt hij vervolgens naar het kleine intieme akoestische Chain Dance en Mother Mirth folk over. En daar leg ik de vinger op de pijnlijke plek. De herbruikbare Guided By Voices ideeën stralen naar elk bruikbaar proces net wat minder kracht uit, waarschijnlijk zijn we gewoon net iets teveel verwend.

Het gaat Guided By Voices net allemaal te gemakkelijk af, waardoor er te weinig echte memorabele momenten passeren. De puntigheid raakt wat verveeld afgestompt, misschien is een overdaad aan eenvoudig verteerbare afgebakken kant en klaar magnetron gerechtjes net teveel van het goede. Tussen de vorige La La Land plaat en dit aansluitend Welshpool Frillies schijfje zit maar liefst een hiaat van een half jaar. Het moet niet gekker worden. Doordat ze gemiddeld vijftien tracks per release aanbieden kom je nu op het pijnlijke punt uit dat kwantiteit kwaliteit overruled. De fade outs zijn rommelig, en na zoveel jaar aan ervaring kan men niet meer van een charme offensief spreken. Het glanslaagje is er ondertussen wel vanaf. Overschot lijdt tot waardevermindering. Zelden maakt een band zo’n geslaagde doorstart al komt er nu toch wel de sleet in. De uit Ohio afkomstige band hoort in deze fase boven zichzelf uit te stijgen, maar dat verzuimen ze hier.

Guided by Voices - Welshpool Frillies | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Welshpool Frillies - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Guided By Voices - Welshpool Frillies
Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook op Welshpool Frillies, het vijftiende album in zes jaar tijd, steekt de Amerikaanse band rond Robert Pollard weer in een uitstekende vorm

Een band die zoveel albums uitbrengt als Guided By Voices moet de plank normaal gesproken wel een keer mis slaan, maar de bezetting die sinds August By Cake uit 2017 bij elkaar is, rijgt de uitstekende albums vooralsnog moeiteloos aan elkaar. Welshpool Frillies is het tweede Guided By Voices album dit jaar en wat klinkt het weer lekker. De Amerikaanse band kiest dit keer vooral voor wat stevigere gitaarmuziek en Robert Pollard en zijn band weten als geen ander hoe dit moet klinken. Welshpool Frillies bevat weer vijftien nieuwe Guided By Voices songs en er zitten een aantal zeer memorabele songs tussen. Op naar het volgende album van de band, want ook dat is er vast weer een om naar uit te kijken.

Wat moet ik zo langzamerhand nog opschrijven over een nieuw album van Guided By Voices? Dat de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen jaren enorm productief is met vijftien albums in zes jaar tijd mag zo langzamerhand als bekend worden verondersteld. Ook met het feit dat Guided By Voices naast voorman Robert Pollard momenteel bestaat uit gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie zal ik niemand verrassen.

Het deze week verschenen Welshpool Frillies werd net als zijn voorgangers gemaakt met de vaste vertrouwde producer Travis Harrison en ook op haar nieuwe album maakt de band uit Ohio muziek met vooral invloeden uit de indierock en lo-fi, met hier en daar een vleugje folk of progrock. Er is al met al niets bijzonders te melden over Welshpool Frillies, al is het maar omdat Guided By Voices ook op haar zoveelste album weer in een prima vorm steekt.

Het is natuurlijk wel ongelooflijk knap, want hoeveel bands slagen er in om in zes jaar tijd vijftien uitstekende albums af te leveren en hoeveel bands die in de jaren 80 zijn geformeerd klinken na al die jaren nog steeds urgent? Guided By Voices bestaat dit jaar 40 jaar en heeft inmiddels een kleine veertig studioalbums op haar naam staan, waarvan de meeste op zijn minst goed zijn. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Welshpool Frillies, dat de opvolger is van het begin dit jaar verschenen La La Land.

Het nieuwe album van Guided By Voices werd live in de studio opgenomen en voegt in ruim veertig minuten weer vijftien songs toe aan het indrukwekkende oeuvre van de band. Robert Pollard versleet in de veertig jaar dat zijn band bestaat heel veel muzikanten, maar de huidige bezetting gaat inmiddels vijftien albums mee en lijkt alleen maar beter te worden.

Guided By Voices klinkt ook op Welshpool Frillies weer hecht en energiek en met name het gitaarwerk op het album is om van te smullen. Ondanks de constante bezetting en de onwaarschijnlijke productiviteit, klinkt ook het nieuwe album van Guided By Voices weer niet als een herhalingsoefening. De band slaagt er in om steeds weer net wat andere accenten te leggen.

Vergeleken met een aantal van zijn voorgangers is Welshpool Frillies een wat steviger indierock albums, al zijn er ook dit keer de bijzondere uitstapjes. Net als La La Land doet het album me meer dan eens denken aan R.E.M. in haar jonge jaren en dat is wat mij betreft een compliment.

Robert Pollard schudt de songs kennelijk uit zijn mouw, maar ook voor Welshpool Frillies heeft hij weer een aantal aanstekelijke maar ook interessante songs geschreven, die hij vervolgens heeft voorzien van zijn zo herkenbare zang. Guided By Voices ligt weer keurig op schema om ook in 2023 weer drie albums af te leveren en zo lang het albums zijn van het niveau van de afgelopen vijftien albums hoor je mij hier niet over klagen.

Het wordt zoals gezegd wel lastig om nog iets zinnigs op te schrijven over de nieuwe muziek van Guided By Voices, want voor Welshpool Frillies had ik voor een belangrijk deel kunnen verwijzen naar de veertien eerdere recensies met de toevoeging dat ook het nieuwe album van Guided By Voices weer een uitstekend album is. Wat een fascinerende band is dit toch. Erwin Zijleman

Guided by Voices brengt 3 albums per jaar uit, de enige band overigens die dat nog doet.
Robert Pollard blijkt de rockgeschiedenis heel goed te kennen want diverse invloeden (gaande van The Beatles via The Who tot R.E.M. en Nirvana) giet hij dat in een eigen sound en korte, aanstekelijke en puntige rocksongs alsof het niets is.