AVKRVST - The Approbation (2023)

Van begin tot eind weet The Approbation mij te boeien.
Vanaf vrijdag spookt het Østerdalen's gitaartje richting het boodschappen doen in mijn hoofd. Drie kwartier verder en ik hoor hetzelfde gitaarloopje terugkomen in het wat vertraagde tempo van het titelnummer. Met grote bombastische, dromerige tracks hoor ik waar Avkrvst zo verdomde goed in is.

De grunts van Pale Moon en Great White River zetten de toon perfect en zo maak ik bij laatst genoemd sterke vergelijkingen richting Paperwings (Oak).
Als single kon Arcane Clouds me niet veel overtuigen, echter klinkt het tussen nrs 4 en 6 als gegoten.

Anodyne en The Approbation zijn misschien wel de 2 beste nummers die ik sinds lange tijd gehoord heb. Ze verschillen enorm van elkaar, maar tegelijkertijd voelt het alsof ik naar 1 nummer van 24 minuten luister.
Denk aan Anesthetize, Blackwater Park, Goodbye Sweet Innocence, Graves en voor de Blizzard fans zelfs New Tristram.

Avkrvst, ik ben fan.

The Approbation is hier nu een aantal keer de revue gepasseerd. Tijd om de balans eens op te maken.

In termen van muzikale benadering doet dit album me wel wat denken aan het album The Deviant van Descend, hoewel daar de accenten radicaal anders gelegd worden. Het is echter eenzelfde soort benadering waarbij brute passages progressieve deathmetal à la Opeth worden vermengd met passages die doen denken aan progressieve metalbands zoals Haken, Leprous en Dream Theater. Zowel The Approbation als The Deviant nemen deze benadering als uitgangspunt, alleen de uitkomst is beide keren ontzettend verschillend. Dat vind ik erg gaaf.

Overigens ben ik benieuwd wat legian van die referentie en bijbehorende uitleg van mijn kant vindt, aangezien The Deviant daar al geruime tijd behoorlijk hoog in de top tien staat.

Weer even on-topic: de eerste luisterbeurten van The Approbation nodigen uit tot verdere kennismaking en verkenning. Ik heb me meer dan kostelijk vermaakt met het album, en voordat ik het weet ben ik alweer bij het einde aanbeland. Zoals ProGNerD hierboven reeds memoreerde: dat is vaak een goed teken, een heel goed teken zelfs. Vooral de twee afsluitende nummers zijn van uitzonderlijke schoonheid. Het zijn van die (nieuwe) nummers waarvan je weet dat je er in het jaar niet heel veel van tegen zult komen, zo belachelijk goed zijn ze namelijk. Juist dit zijn de nummers om met volle teugen van te genieten en te koesteren. En juist dit zijn de nummers waarvoor ik naar dit soort muziek luister en waarvoor ik altijd blij en dankbaar ben dat we elkaar zo op de hoogte houden van de nieuwste ontwikkelingen binnen de progressieve metal (en rock uiteraard ).

Ik heb weer genoeg geluld zie ik al wel. Kort samengevat: dit is een topalbum dat zeker meerdere luisterbeurten nodig heeft (en verdient) om volledig tot wasdom te komen. Een outsider voor een hoge positie in de eindejaarslijst, dat is in ieder geval duidelijk.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Approbation is voor mij een plaat met twee gezichten. Kant A opent sterk met The Pale Moon, een nummer met veel variatie. Daarna zakt wat mij betreft het niveau van deze plaat toch een beetje teveel in. Kant B daarentegen laat deze band in optima forma horen met twee sterke prognummers die duidelijke invloeden van Opeth en Steven Wilson-gerelateerde bands laten horen.

The Approbation zal waarschijnlijklijk niet vaak meer gedraaid worden en mijn jaarlijst niet halen, maar dit album laat absoluut potentie horen. Daarom ben ik zeker benieuwd hoe een opvolger zal klinken.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Anubis Gate - Interference (4,5)
7. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
8. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
9. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
10. Hypno5e - Sheol (4,0)
11. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
12. Marianas Rest - Auer (4,0)
13. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
14. Klone - Meanwhile (4,0)
15. OAK - Disintegrate (4,0)
16. Riverside - ID.Entity (4,0)
17. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
18. Mystery - Redemption (4,0)
19. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
20. Redemption - I Am The Storm (4,0)