Catherine Ribeiro + 2 Bis - Catherine Ribeiro + 2 Bis (1969)

2 Bis is de naam van de fabriek waar een van de eerste hippie-communes van Frankrijk werd gesticht, hier waren Catherine Ribeiro en Patrice Moullet ook lid van. Toch kan dit ook gezien geworden als het debuutalbum van Catherine Ribeiro + Alpes.

Ik ben echt in de ban van Catherine Ribeiro, ze is in een korte tijd een van mijn favoriete zangeressen geworden. Circuit des Yeux (met zangeres Haley Fohr) heeft niet voor niets Sœur de Race gecoverd (waar Catherine trouwens erg onder de indruk van was). Wanneer Catherine begint te zingen, komt er een oerkracht op je af die zijn gelijke niet kent. Ieder woord wordt met een urgentie gezongen alsof het de laatste kan zijn en haar stem is enorm dynamisch. Ze wisselt af tussen krachtige uitbarstingen, ronduit sensuele en dromerige zanglijnen en krankzinnige vocale escapades. Ook muzikaal gebeuren hier al ontzettend speciale dingen, er staat niet voor niets ''pop free'' op de hoes. Dronende psychedelische folk is het devies, al dreunt er soms ook een onheilspellende gitaarriff. Vooral Voyage 1 zou een track kunnen zijn die Pink Floyd had kunnen opnemen in 1968/1969. Het duurde een paar luisterbeurten voordat ik echt greep had op deze plaat, maar het is nu helemaal raak.

[quote]Don Cappuccino schreef:
2 Bis is de naam van de fabriek waar een van de eerste hippie-communes van Frankrijk werd gesticht, hier waren Catherine Ribeiro en Patrice Moullet ook lid van. Toch kan dit ook gezien geworden als het debuutalbum van Catherine Ribeiro + Alpes.

Catherine Ribeiro was eerst een Porugees-Frans model en actrice, voordat ze de muziek in ging. Haar film debuut maakte ze in 1963 in Luc Godat's Les Carabinieres. Op de filmset ontmoette ze haar latere partner Albert Juroost (alias Patrice Moullet, die zeer belangrijk geweest is.
Eerst probeerde Catherine een chanson carriere op te bouwen en verschenen er singles in het Frans en Portugees. Ze zou dan in die tijd mooi in het rijtje passen van Franse Ye Ye girls zoals France Gall, Francoise Hardy en Sylvie Vartan.
Pas toen Patrice Moullet voorstelde een groep te vormen (en ze in een commune woonden) ging het muzikale roer drastisch om.
Het eerste album was onder de naam van Catherine Moullet + 2 bis, en dat is later Alpes geworden.

Voorlopig zijn Don Capuccino en ik ongeveer op hetzelfde moment redelijk onder de indruk van deze zangeres. Ik zelf zal nog bij meesterwerk Paix schrijven hoe ik in aanraking ben gekomen met haar. In ieder geval heb ik nu pas uit Frankrijk het integrale werk op cd (9 stuks) in mijn bezit, dus ik kan nog even vooruit.

Zeker in vergelijking met de albums die hier na komen, is dit album nog redelijk toegankelijk. Wel hoor je al de richting die later wordt ingegaan.
Dit album is nog net een jaren 60 product en dit is freak folk, avant folk of hoe je het ook noemt. Ergens las ik free pop. Ook mooi. Je hoort zeker Velvet Underground met Nico erin, maar dan op een freaky folk wijze. Of nog anders gezegd, een mengsel van de chansons van Piaf met de psychedelische rock van Nico en Velvet Underground en de passie van Janis Joplin's blues.
Eigenlijk kun je het bijna niet met iets vergelijken, maar moet het ondergaan.

Op deze eersteling blijft alles nog redelijk binnen de lijntjes, bij de volgende platen wordt het soms echt bijzonder bizar en freaky, zeker bij de langere nummers. Die zijn hier niet. Een enkele keer neigt Catherine daar wel wat naar toe (les Fees Caraboos), maar het blijft beperkt. De instrumentale begeleiding is echt eind jaren 60, denk aan Pink Floyd in die tijd, maar ook soms wat folkachtige elementen en Voyage 1 is een oosters aandoende nummer. Bij één recensent wordt ook Magma genoemd, ook zo'n totaal originele, authentieke Franse groep die niet te plaatsen is en een kleine fanatieke fanbase heeft.

Wil je iets van Catherine Ribeiro leren kennen is dit geen verkeerd begin en ook Paix is een aanrader.

Toevallig, die heb ik vorige week dus ook binnen gekregen! Voor een zeer mooie prijs (38 euro) gelijk heel de discografie binnen.

Ik ben - na één keer luisteren - nog niet zo lyrisch, maar ik kan met de essentie van je betoog zeker meegaan, Don! Erg indringend stemgeluid heeft Catherine Ribeiro, en vooral wanneer ze wat jachtiger en feller tekeer mag gaan, weet het me wel te intrigeren. Voorbeeld daarvan is Les Fées Carabosses, waarin ik zelfs wat Patty Waters meen te herkennen (en dat is een goed teken hoor!).

Op instrumentaal vlak gebeurt er meer dan genoeg, te veel om na één luisterbeurt al iets zinnigs te verzinnen, eigenlijk. Later nog beluisteren, luidt de boodschap dus. Ik ga voorlopig ook nog geen score uitdelen, maar dit bevalt me wel.