Blake Mills - Jelly Road (2023)

Dit werd aangeraden op Tidal.
Ik ken de man niet. Blijkbaar heeft hij ook een plaat uit met Pino Palladini, schreef hij de muziek voor Daisy Jones of zoiets. Wendy van Wendy&Lisa doet er op mee, of niet, ik snap het niet zo goed. Ze staat in de credits en er is een nummer naar haar geduurd. Hij werkt ook samen met Chris Weissman. Dat noemen ze in Mojo een cult gitarist. Ik weet niet goed wat dit laatste betekent.

Ik weet wel dat het speciaal is. Echt anders. Het doet me soms denken aan Mogwai hun soundtrack van "Les révenants", maar gelaagder. Er zitten wat jazzinvloeden in, wat dissonante stukken, soms verstilling en zelfs wat exotica. Het doet me soms zelfs denken aan Prince (unsingable). Ik vind t echt goed.

Dit album van hem is zeker een aanrader : Blake Mills - Heigh Ho (2014) - MusicMeter.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blake Mills - Jelly Road - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Blake Mills - Jelly Road
Blake Mills timmert stevig aan de weg als producer en sessiemuzikant, maar ook zijn eigen albums zijn van zeer hoge kwaliteit, wat zeker ook weer geldt voor het lastig te doorgronden maar bijzonder mooie Jelly Road

Jelly Road, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant en producer Blake Mills, is een album dat je een paar keer moet horen. In muzikaal opzicht zit het album razend knap maar ook behoorlijk complex in elkaar. Er gebeurt van alles in de muziek van Blake Mills, maar op hetzelfde moment is Jelly Road een introspectief album met redelijk ingetogen songs. Die songs dringen zich misschien niet onmiddellijk op, maar hoe vaker je het nieuwe album van Blake Mills hoort, hoe groter het respect voor zijn muzikaliteit en experimenteerdrift wordt. Jelly Road maakt niet direct de onuitwisbare indruk van Heigh Ho uit 2014, maar wat niet is kan zeker nog komen. Fascinerend album.

De Amerikaanse muzikant en producer Blake Mills heeft een geweldige track record als producer voor onder andere Laura Marling, Jesca Hoop en Feist en was de afgelopen jaren bovendien als gitarist op talloze albums te horen. Ook de albums die Blake Mills onder zijn eigen naam uitbrengt zijn van hoge kwaliteit, maar ik vind ze persoonlijk niet allemaal even aansprekend als het prachtige Heigh Ho uit 2014.

Met Heigh Ho maakte de Amerikaanse muzikant wat mij betreft een van de beste albums van het betreffende jaar, waardoor het album in flink wat jaarlijstjes opdook. Het in 2020 verschenen Mutable Set stelde in kwalitatief opzicht zeker niet teleur, maar het album drong zich niet zo genadeloos op als Heigh Ho. Van het minialbum Look uit 2018 en van het in 2021 met bassist Pino Palladino gemaakte Notes With Attachments kon ik helaas geen chocolade maken, waardoor ik met bescheiden verwachtingen begon aan het deze week verschenen Jelly Road.

Ook het nieuwe album van Blake Mills, dat hij in eerste instantie samen maakte met Chris Weisman, maakt niet de verpletterende indruk die Heigh Ho in 2014 maakte, maar het is voor Blake Mills begrippen een behoorlijk toegankelijk album en zoals we inmiddels van hem gewend zijn is het bovendien een album van hoge kwaliteit.

Jelly Road begint met mooi en complex akoestisch gitaarspel, dat na een tijdje gezelschap krijgt van bijzonder klinkende vintage elektronica. Wanneer na een kleine twee minuten de piano en de fluisterzachte stem van Blake Mills invallen biedt de openingstrack van het album wat meer houvast, maar het blijft betrekkelijk zware kost. Jelly Road is over de hele linie een behoorlijk ingetogen album, waarop bijzonder gitaarspel, vervreemdende elektronica, incidenteel opduikende houtblazers en de zachte stem van de Amerikaanse muzikant blijven terugkeren.

In muzikaal opzicht staat Jelly Road vol met fraaie miniatuurtjes, die laten horen dat Blake Mills een groot muzikant en een geweldig gitarist is, maar door de zang en het melodieuze karakter van de songs bevat Jelly Road uiteindelijk toch ook songs met een kop en een staart. Het zijn songs die zich zoals gezegd niet zo genadeloos opdringen als die op Heigh Ho, maar als je open staat voor de niet alledaagse muziek van Blake Mills is Jelly Road een album waarop steeds meer moois aan de oppervlakte komt.

Blake Mills haalt zijn inspiratie deels uit het verleden, zeker wanneer zijn , songs folky, jazzy of psychedelisch aan doen, maar door de bijzondere instrumentatie, waaraan ook Wendy Melvoin (The Revolution, Wendy & Lisa) bijdraagt, en de complexe songstructuren laat zijn muziek zich maar moeilijk vergelijken met de muziek van anderen.

Jelly Road is nog meer dan Heigh Ho een album waarvoor je de tijd moet nemen, want bij eerste beluistering valt er nog niet heel veel op zijn plek. Na enige gewenning hoorde ik de schoonheid in de instrumentatie en de arrangementen, maar het duurde nog langer voordat ik tussen de songs op het album songs tegen kwam die ik wil koesteren. Inmiddels heb ik er wel een aantal op het album en dit aantal groeit.

Blake Mills liet op de soundtrack bij de serie Daisy Jones & The Six horen dat hij zeer toegankelijke popsongs kan schrijven, maar op zijn eigen albums graaft hij een stuk dieper. Ook Jelly Road vind ik niet zo imponerend als het geweldige Heigh Ho uit 2014, maar iedere keer dat ik het album beluister vind ik het weer een stukje mooier en fascinerender. Waar het gaat eindigen durf ik nog niet te voorspellen. Erwin Zijleman

De muziek van Blake Mills heeft altijd een vervreemdende werking op mij. Tenminste zijn vorige plaat "Mutable Set" had dat in ieder geval en deze nieuwe plaat heeft weer dezelfde werking. Heigh Ho moet ik nog steeds checken van de beste man.

Er zijn altijd passages op het album dat ik denk; Damn, deze singer/songwriter is echt heel speciaal en als ik nog iets beter mijn best doe en dit nog een aantal keer opzet dan ga ik dit fantastisch vinden. Helaas is het kwartje nooit helemaal gevallen.

Desalniettemin is het een mooie plaat dat blijft intrigeren en hopelijk valt het kwartje ooit helemaal!

Als een bonbon met raadselachtige vulling, vreemd maar blijft naar meer smaken, want tussen de noten en de akkoordenschema’s van Blake Mills en zijn kompaan spookt het een beetje. Ergens op YouTube is een drie uur durend gesprek met Blake Mills en zijn kompaan Chris Weiss te vinden n.a.v. deze plaat, een vraaggesprek met jazzmuzikant Pablo Held.
Ik vind dit meer te plaatsen onder folk/jazz dan folk/pop, maar wat doet het er toe.