broeder Dieleman - Oh Mijn Ziel (2023)

Hernieuwde samenwerking met Baby Dee, die aan veel nummers meeschreef.

Erg benieuwd hoe dit gaat klinken. Ik ben geen groot Baby Dee liefhebber.

Ik zat gelijk met dit nummer in m'n hoofd, maar dat blijkt dus Baby D te zijn

Oh Mijn Ziel is intussen het zesde album van de eigenzinnige Zeeuw Tonnie Dieleman, het vijfde op het sympathieke Snowstar label. Zoals gewoonlijk werd het album geproduceerd door Pim van de Werken. Pim debuteerde trouwens vorig jaar verdienstelijk met zijn soloalbum Je Mag Alles Als Je Droomt, een persoonlijk album vol covers.

Ook is op Oh Mijn Ziel een prominente rol weggelegd voor de eigenzinnige Amerikaanse multi-instrumentalist Baby Dee. In haar vond Tonnie een zielsverwant, ze delen een grote liefde voor het landschap in Zeeland en natuur in het algemeen. Bovendien paste Dee’s tien jaar ervaring als organiste in een kerk in de Bronx mooi bij Dielemans jeugd in de kerkbanken in Axel.

Overigens woont Baby Dee Norris (oa Antony and the Jonhsons, Marc Almond) al zo’n tien jaar in Zeeland, waar zij de liefde van haar leven vond in beeldend kunstenares Christina de Vos, die zorg droeg voor het opvallende artwork. Een aantal van de liedjes schreef ze samen met Tonnie. Haar fraaie lied Morning Fire werd door Peter Slager vertaald tot Ochtendvier, een van de hoogtepunten, waarop de accordeon van Baby Dee de kers op de taart is. Het gaat over hoop in de ander, geborgenheid vinden in elkaar en het verlangen naar een komende lente.

Kezand, sturmland! en Toe, Leo zijn muzikale bewerkingen van gesprekken tussen de 20ste-eeuwse schrijver Leo Bootsgezel en zijn zus Jacoba, opnames die Dieleman vond in het Nederlandse Dialecten Databank van het Meertens Instituut. “Leo was jachtopziener in het Zwinse natuurgebied en hij werkte bij de Provinciale Stoombootdienst. Ik heb letterlijk twee verhalen van hem overgenomen en op muziek gezet. Hij vertelt over natuurervaringen van begin 20ste eeuw – hij heeft het bijvoorbeeld over honderden wulpen gespiegeld in het water. Dat bestaat nu gewoon niet meer. Je ziet geen honderden wulpen meer in het water. Het is wat dat betreft ook wel een natuurplaat, een herinnering dat de natuur gewoon aan het veranderen is. Daar zitten ook gruwelijke, donkere kanten aan, met name bij het jagen.”. Het archief van het Meertens Instituut is trouwens een schatkamer voor genealogen.

Het album sluit af met de traditional en titelnummer Oh Mijn Ziel. De titel is ontleend aan Psalm 42, de favoriete psalm van Tonnie en Baby Dee. De wisselwerking tussen natuur en mens binnen het Zeeuwse landschap speelt net als op voorgaande albums weer een belangrijke rol. Oh Mijn Ziel is een andermaal een prachtige toevoeging aan het oeuvre van een authentiek muzikant.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Ha, heerlijk. Een nieuw album van mijn favoriete Zeeuwse artiest. Ik mag graag wandelen over de Walcherse b-wegen met zijn muziek op mijn oren. Het wuivende graan, de duinen als achtergrond en mij verwonderend over in wat een prachtig gebied ik mag wonen en beleven. Je voelt dan de synthese met de muziek van Tonnie met het landschap. Alhoewel de man het dialect van het Zeeuws-Vlaamse in zijn tongval ligt heeft het Zeeuws een gemeenschappelijke relatie met het Walcherse net zoals Peter Slager met zijn Schouws. Het is voor mij thuis.. Ik heb Tonnie ooit uit willen nodigen voor een workshop op de school waar ik werk maar zijn dochter (een leerlinge van ons) zou dat wat minder vinden kreeg ik te horen. Begrijpelijk voor een puberdochter.

Binnenkort ga ik weer wandelend in de vroege ochtend naar mijn werk. 6 km wandelen over de Walcherse boerenwegen en dan gaat Tonnie mee. Ik heb nog geen noot gehoord van dit album want ik zit nu buiten in de zomerwarmte van de avond met Mark Hollis. Ook dat is magie..

De eerste LP kwam verfrommeld binnen (dank DHL) en uiteindelijk deze week een goede LP binnen gekregen.

Inmiddels een paar keer gedraaid en het is toch weer een fijne typische broeder Dieleman plaat geworden.

In mijn optiek toch iets beter dan de vorige plaat De Liefde Is De Eerste Wet.

Het geluid op deze plaat komt toch meer in de buurt van zijn eerdere werk. Meer ingetogen.

Ik kan broeder Dieleman wel waarderen. Zij het met enige mate. Moet er voor in de stemming zijn. Album Gloria blijft hier favoriet. "Traditional" Oh Mijn Ziel mag ik zelf ook nog graag zingen. Jammer dat broeder Dieleman tekstueel zich beperkt tot slechts drie woorden. Daar viel meer moois uit te halen. Voor de liefhebber de meer volledige tekst.

Oh, mijn ziel, wat buigt g' u neder?
Waartoe zijt g' in mij ontrust?
Voed het oud vertrouwen weder;
Zoek in 's Hoogsten lof uw lust;
Want Gods goedheid zal uw druk
Eens verwiss'len in geluk.
Hoop op God, sla 't oog naar boven;
Want ik zal Zijn naam nog loven.

Bij Komma ben ik destijds afgehaakt, maar deze toch weer een kans gegeven. En ik ben weer onder de indruk van hem. Wat een mooie klanken. Muziek voor onder een fleecedekentje. Toch de voorgangers maar weer eens een draai geven.

Het album (cd) start bij mij niet met rook in m'n kleren, maar (ik denk) met onaf pad II. Heeft nog iemand dit?

Klopt, bij mij hetzelfde. Misschien klopt het hoesje niet geheel met de cd.

Verder, een mooie cd. Ik heb deze aangeschaft na een optreden van de De Mannenbroeders, waar ik bijzonder van onder de indruk was. Langzaam maar zeker begin ik Broeder Dieleman steeds meer te waarderen. Als Brabander lukt het niet geheel om de Zeeuwse mentaliteit te ontrafelen, maar dezelfde religieuze opvoeding heb ik wel gehad. Niet iedere Brabander is katholiek en ook in het Brabantse land had je ook wat zware calvinisten.
Dit is wel een geheel ander album dan "komma' weer wat meer songgericht. En het klinkt bijzonder goed.
Muzikaal vind ik het erg sterk, door een redelijk minimale aanpak. Van Baby Dee had ik nog nooit gehoord, maar naar ik begreep ook een soort 'outlaw' door zijn/haar keuzes in het leven en ook iemand met een zwaar calvinistische opvoeding.
De 'worsteling' van broeder Dieleman met zijn calvinistische opvoeding triggert mij. Een groot verschil met hoe bijvoorbeeld Gerard van Maasakkers met zijn katholieke verleden omgaat. Hij keert er zich van af, maar altijd blijft er nog wel een bepaalde melancholie aanwezig. Het gaat minder diep. Dat is bij broeder Dieleman wel anders en dat herken ik wel. De calvinistische invloed zich vaak zo diep geworteld dat het moeilijk is om het met wortel en al uit te roeien. Ergens blijft er altijd iets 'hangen'. De wijze waarop broeder Dieleman hiermee omgaat vind ik wel bijzonder. Het is een bepaald soort meebuigen , maar wel zodanig dat de religie niet meer de regie heeft.
Het mooiste uit zich dat in 'oh mijn ziel'. Het psalmversje opzeggen op maandagochtend was standaard op de 'scholen met de bijbel' en Psalm 42 op de oude wijze vertaald was erg bekend. Voor velen een soort reddingsboei in hun geloof en daardoor bijzonder geliefd. ('t hijgend hert der jagt ontkomen'). Hoevelen kunnen dit nu nog niet zomaar meezingen of opzeggen.
Broeder Dieleman negeert geheel de tekst , enkel de melodie met de woorden 'oh mijn ziel'. Prachtig gedaan en ook wel herkenbaar.
Ook de andere songs mogen er zijn, waarbij de natuur regelmatig de overhand heeft. Dat zorgt ervoor dat het geen loodzwaar album wordt, maar één waar de glimlach zo nu en dan doorbreekt. Waar je je soms afvraagt is het ironie of toch iets van broeder Dieleman zelf. Zo herkenbaar !