Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows - Dead Lovers Sarabande, Face One (1999)

Ik hoor er eerder de duistere sferen van de Middeleeuwen in terug. Klaus Kinski's Nosferatu, donker en duister.
In elk geval geen lichte kost maar als het lukt je er aan over te geven krijg je toch een aardig portie wonderschone muziek op je muzikale bordje waar authentieke instrumenten de boventoon voeren en samen een dodendans aangaan onder leiding van de sinistere Sopor Aeternus. Man of vrouw, mens of monster, liefdevol of kwaadaardig. Tegenstrijdigheden volop en misschien dat het daarom juist zo enorm aantrekt.
Ik snap goed dat dit niet voor iedereen weggelegd is. Je moet wel kunnen tegen zo'n enorme dosis zwartgalligheid en naargeestige sfeer. Tegelijkertijd besef ik dat ik moet oppassen met dit soort termen want echt wervend zullen die niet zijn terwijl ik toch wel vind dat mensen hier kennis mee moeten maken. Als je Suede's pathos kan waarderen, om kunt gaan met Antony's vaardigen, waarom dan niet Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows?!
Ik denk dat het voor een aantal mensen best de moeite waard kan zijn om eens kennis te maken met haar werk.


Dat kan ik alleen maar beamen.