Devendra Banhart - Flying Wig (2023)

Zin in! Maar nieuwe single weet mij nog niet echt te pakken. Een wat elektronische aanpak van Banhart.

Twin is wel erg lekker zwoel!

Amai, die is goed ja! Productie is van Cate Le Bon, lees ik.

Dit is duidelijk niet meer de freakfolk van het begin. Dat is eigenlijk al wel een pluspunt. Niet omdat ik er niet van hield, integendeel, maar Devendra blijft niet stilstaan.

Flying Wig klinkt kristalhelder met dank aan de productie. Het lijkt er op dat ie een wat volwassen geluid wil laten horen wat drijft op sfeer.

Maar ergens wil het me niet echt grijpen of zo. Het is mooi, het is fraai, maar ik voel een soort afstand. Het album brengt me niet in vervoering en ook niet het plezier van de beginperiode.

Is dit dan een album dat ineens wel goed gaat vallen, of is dit er eentje die ik gewoon minder vind van Devendra. Ben benieuwd wat de lange termijn gaat uitwijzen. Voor nu een 3,5*. Misschien dat het kwartje alsnog valt in een later stadium.

In elk geval wel een duimpje omhoog voor de nieuwe richting die hem op zich prima past.

Devendra Banhart heeft zichzelf allang bewezen. Mooiere retro folkpop nummers dan op Ma zal hij niet fabriceren. Zelf val ik niet zozeer voor deze ultieme vorm van perfectie. Het mag best wat meer schuren, wat uitdagender en geïnspireerder. Het pandemie tijdperk maakt het hem gemakkelijker om zich van de buitenwereld af te sluiten. Hij pakt het kluizenaarsleventje op en brengt zijn dagen in een door natuur omgeven studiohutje door, welke ooit in een grijs verleden eigendom van Neil Young was. Daar luistert hij voornamelijk naar het psychedelische Grateful Dead werk, brengt tussendoor nog een coverversie van hun Franklin’s Tower song uit en laat zich vooral door de overige platen leiden.

Juist in deze eenzame setting beseft Devendra Banhart hoe dierbaar vriendschappen zijn, en hoe afhankelijk hij van anderen is. Met dit gegeven klopt de Amerikaans-Venezolaanse singer-songwriter bij collega Cate Le Bon aan. Deze zangeres begrijpt waar Devendra Banhart naar toe wil werken en kruipt in de producerrol om de tracks teder knedend onder handen te nemen. Ondanks de soberheid is Flying Wig weldegelijk een geraffineerd uitgewerkt samenspel waarin oudgedienden, bassist Todd Dahlhoff en drummer Greg Rogove hun aandeel leveren, aangevuld door pedal steel gitarist Nicole Lawrence en saxofonist Euan Hinshelwood. Laatstgenoemde siert al voor langere tijd de Cate Le Bon albums op, dus dat contact is eenvoudig te leggen.

Hoe vertaal je het isolement naar die hunkering naar saamhorigheid. Eigenlijk heel eenvoudig, door de luisteraar naar dat gevoel te brengen en ze binnen te laten. Het zinrijke hallucinerende Feelings verwelkomt de muziekliefhebber die verder dan de standaard folkalbums van de singer-songwriter kijkt en bewust dit avontuur meebeleeft. Feelings heeft het dromerige van een beangstigende nachtmerrie. Een spirituele ontdekking van de diepste emoties welke je het liefste voor jezelf wil houden. Zonder gevoel geen diepgang, zonder diepgang blijft enkel die in verdriet worstelende leegte over die je moet doorbreken om tot bezinning te komen. Dan pas openbaren de tracks zich vrijwel vanzelf. Feelings is een deprimerende invulling van het uitzichtloze zwarte gat. Onzeker wegzweven in de wetenschap dat je uiteindelijk te pletter valt en op dat punt jezelf treft. Als basis illustreert Devendra Banhart een duister gotisch zwarte inkt achtergrond, welke zich amper laat inkleuren.

Fireflies drukt die donkerheid naar de achtergrond en geeft ruimte aan prachtige verlichtende schoonheid welke schaduwen verdringen en troostende liederen toelaten. Devendra Banhart haalt de kracht uit de vocale dieptes en verkent bijna fluisterend zijn stemmogelijkheden. Fireflies ontwaakt op een gespreid bedje aan berustende America en bekijkt de verontrustende wereld van een observerende afstand, bijna in zwijgzaamheid. Nun rockt en herpakt eventjes dat seventies verleden waar Devendra Banhart patent op heeft. Komisch dat juist deze track in de vredige stilte van een Noord-Nepals nonnenklooster geschreven is. Sight Seer heeft daarentegen een filmische jaren tachtig Miami Vice invalshoek en grijpt naar de veilige Feelings somberheid terug. De vrouwelijke backing echo’s van Kate Le Bon vergezellen hem hierin en vergeet niet dat het merendeel van het elektronische toetsenwerk ook van haar hand is. Hier komt het engelachtige met het aardse bijeen en treffen twee individuele zielen elkander.

Ook het traag ritmische Sirens kenmerkt zich door die nostalgische nachtelijke keyboard klanken. Devendra Banhart verlaat die Leonard Cohen troubadour setting voor een sexy zwoel Bryan Ferry geluid. Dat hij zich hier bewust van is bemerk je bij het hemelse aards belevende Charger waar het Devendra Banhart en Cate Le Bon koppel wel die bijna evangelische soulgospel zekerheid terugeisen. Jezelf opnieuw opladen en die gemiste warmte in je leven toelaten en deelgenoot van maken. Die gemiste warmte ontfermt zich over het verlichtende Flying Wig titelstuk, de kerngedachte achter de plaat. Onder elke bombastische open aanpak zit de kaalheid van het bijna niets verborgen. Flying Wig stelt die naaktheid op de voorgrond op.

In het funkende Twin treft Devendra Banhart zijn confronterende spiegelbeeld welke een claustrofobisch aan The Cure memorerende postpunk gitaarsetting oproept. Iedereen herkent hierin die pandemie gekte wel, waarin je het nutteloos binnen zitten zat bent en de ziekelijke drang hebt om die veiligheidsregels te doorbreken. Het reflecterende Twin is die hang naar vrijheid, waarbij je uiteindelijk voor jezelf kiest. May verwelkomt de nieuwe lente na de bijna driejaarlijkse winterslaap. Alles is nieuw, alles is hetzelfde, de eeuwige dagelijkse sleur zet zich opnieuw in. De zwaar dragende slaperige The Party insomnia is slechts een druggy schijnbeweging, een silent disco movement en ademt in alles die inlevende melancholische begrafenis treursfeer uit. Wat kan je je toch in een muzikant vergissen. Na Ma begon ik met lichte teleurstellende tegenzin aan Flying Wig. Deze plaat overtreft echter in alles mijn verwachtingen, wat een prachtalbum is dit toch.

Devendra Banhart - Flying Wig | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is altijd een bewonderingswaardige keuze als artiesten een andere muzikale weg inslaan. Ik ben vooral liefhebber van freakfolk-Devendra, maar ik zal deze plaat nog een keer proberen. Een aantal nummers vielen me al wel in positieve zin op, de rest raakt me nog niet.

Ik heb (nog) geen oordeel over het hele album, maar de eerste twee nummers vind ik alvast erg goed. De dromerige productie valt hier bijzonder goed uit, de prachtig ingetogen zang. Na een eerste beluistering hoor ik een aantal sterke songs en de wat mindere, en wordt de productie ook wat eentonig. Dat geldt voor veel albums, ze zijn te lang en teveel van het goede. Een paar nummers vind ik al prima genoeg.

Erg fijn plaatje!

En zo zijn er in amper een week tijd twee door Le Bon-geproduceerde albums (en dan te bedenken dat een van mijn favoriete albums van dit jaar tot dusverre, de laatste van H. Hawkline, ook al haar productie was; echt heel cool dat zij naast zo'n waanzinnig eigen oeuvre een steeds uiteenlopendere stoet aan artiesten in haar onderscheidende sound weet onder te dompelen). Haar invloed is hier wat minder subtiel dan bij Wilco, misschien ook wel omdat Banhart's muziek al net iets dichter bij het hare ligt. Het is me wel erg uniform dromerig, ongeveer halverwege ben ik kwijt waar we waren. Of dat een zwakte of juist een onderscheidende kracht is, daar ben ik nog niet uit. Dat dit een bijzonder plaatje is staat wel vast. Heb Banhart altijd een erg unieke artiest gevonden die ook wel in mijn straatje zou moeten liggen, maar om de een of andere reden heeft zijn werk nooit écht bij mij weten te beklijven. Geen idee waar dat aan ligt en in hoeverre dit album daar drastisch verandering in zal brengen, maar voorlopig zet ik dit met zeer veel plezier op om bij weg te dromen in een heerlijk bevreemdend-bezwerend sfeertje.

Wat een ontzettend fijne plaat is dit. Klinkt echt wel anders dan de platen waardoor ik gek op Devendra ben geworden, zoals Cripple Crow, of What will we be. In eerste instantie vond ik het eigenlijk saai klinken. Maar ben opnieuw gaan luisteren omdat ik de laatste van Wilco zo fijn vond klinken door de productie van Cate Le Bon. Deze klinkt nog vetter dan die van Wilco. Ik ga maar eens achter de eigen platen van mevrouw Le Bon aan.

Wat een plaat, mijn hemel. Ik vind het een van zijn beste, zo niet de beste.

Sirens zou zo van Bryan Ferry kunnen zijn. From the start en Charger van Eno. Het schippert heel de tijd tussen die twee en natuurlijk Devendra himself. Of ben ik doof?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Devendra Banhart - Flying Wig - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Devendra Banhart - Flying Wig
De Amerikaans-Venezolaanse muzikant Devendra Banhart slaat, samen met producer Cate Le Bon, andere wegen in, wat een bijzonder klinkend album oplevert, dat mooier wordt naarmate je het vaker hoort

Bij de naam Devendra Banhart denk ik in eerste instantie aan de alternatieve folk zoals die aan het begin van dit millennium werd gemaakt. De muzikant uit Los Angeles heeft sindsdien meerdere muzikale afslagen genomen en dat doet hij ook op zijn nieuwe album Flying Wig. Het album werd geproduceerd door de Britse muzikante Cate Le Bon, die de songs van Devendra Banhart heeft voorzien van een duidelijk ander geluid. Het is een geluid dat bestaat uit meerdere lagen en dat elektronischer en atmosferischer klinkt dan we gewend zijn van Devendra Banhart. Ik was wel wat uitgekeken op zijn muziek, maar Flying Wig is echt een prachtig album.

Devendra Banhart was aan het begin van dit millennium een van de vaandeldragers van de stroming die afwisselend freak folk, alt folk of gewoon indiefolk werd genoemd. De Amerikaans-Venezolaanse muzikant maakte in sneltreinvaart een indrukwekkend stapeltje albums, waarvan ik Rejoicing In The Hands uit 2004 nog altijd de beste vind. Devendra Banhart bleek vervolgens ook uit de voeten te kunnen met dromerige retro folk, maar langzaam maar zeker raakte ik toch wat uitgekeken op de muziek van Devendra Banhart.

Zijn laatste paar albums heb ik nauwelijks meer gevolgd, wat in het geval van Ma uit 2019 overigens een flinke misser was, en ook het afgelopen herfst verschenen Flying Wig heb ik in eerste instantie laten liggen. Dat ik het album onlangs toch heb opgepikt was niet de verdienste van Devendra Banhart, maar van de producer van zijn nieuwe album. Voor Flying Wig deed de muzikant uit Los Angeles immers een beroep op de Britse muzikante en producer Cate Le Bon.

Cate Le Bon maakte de afgelopen jaren niet alleen een aantal hele goede albums, maar timmerde ook steeds nadrukkelijker aan de weg als producer. Ze produceerde niet alleen het in 2023 bejubelde album van H. Hawkline (Milk For Flowers), maar was ook de verrassende producer van het laatste album van Wilco. Dat deze twee indrukwekkende productieklussen geen toevalstreffer waren laat de muzikante uit Wales horen op Flying Wig, dat de muziek van Devendra Banhart een fraaie impuls geeft.

Op zijn tiende album slaat Devendra Banhart duidelijk andere wegen in. Folk is nog altijd de basis van de songs op Flying Wig, maar Cate Le Bon heeft meerdere lagen toegevoegd aan de muziek van Devendra Banhart, waaronder een laag elektronica. Organische en elektronische klanken vloeien prachtig samen op het album, waarbij de dromerige en verrassend ingetogen zang van de Amerikaans-Venezolaanse muzikant de lijm tussen de beide lagen vormt.

Flying Wig klinkt, net als zoveel andere albums van Devendra Banhart, loom en dromerig, maar door de fraaie productie van Cate Le Bon vind ik het nieuwe album een stuk spannender dan een aantal van zijn voorgangers. Flying Wig werd opgenomen in een studio in de Californische Topanga Canyon, die ooit in het bezit van Neil Young was. Er is hoorbaar met veel aandacht en gevoel gesleuteld aan de mooie klanken, die deels aards, maar ook behoorlijk zweverig kunnen klinken.

De muziek van Brian Eno was naar verluidt een belangrijke inspiratiebron voor Devendra Banhart en dat hoor je terug in de wat ambient achtige passages op het album. Het is een album dat in een aantal recensies ook wordt gelinkt aan de Berlijnse periode van David Bowie, maar persoonlijk hoor ik veel meer invloeden van Roxy Music en de muziek die Bryan Ferry maakte op een aantal van zijn latere soloalbums.

De songs van Devendra Banhart op Flying Wig zijn met veel smaak ingekleurd, maar de productie van Cate Le Bon voorziet de sfeervolle klanken ook van avontuur. Het is misschien even wennen aan het nieuwe geluid van Devendra Banhart, maar toen ik het album een paar keer had gehoord kwamen de songs nog wat nadrukkelijker tot leven. Het siert de muzikant uit Los Angeles dat hij zijn muziek blijft vernieuwen, wat de ene keer beter lukt dan de andere keer. Flying Wig is over de hele linie heel geslaagd. Erwin Zijleman

Devendra Banhart, een prominente figuur binnen de freak-folk beweging, blijft een ongrijpbaar en evoluerend talent binnen de hedendaagse muziek. Met zijn kenmerkende stem en poëtische teksten heeft hij sinds het begin van de jaren 2000 een breed scala aan genres verkend, van folk en psychedelica tot experimenten met elektronische muziek. In 2023 bracht hij Flying Wig uit, een album dat zowel zijn unieke stijl als zijn voortdurende groei als artiest laat zien. Dit album toont Banhart's vermogen om diep persoonlijke en emotioneel geladen muziek te maken, terwijl hij blijft experimenteren met nieuwe klanken en structuren.

Flying Wig is een album dat zich nestelt in een subtiele mix van dream pop, psychedelische folk en elektronische invloeden. Het heeft een dromerige, soms hallucinerende kwaliteit die je als luisteraar in een andere wereld trekt. Banhart's kenmerkende etherische stem wordt omgeven door rijke texturen, zachte beats en meeslepende melodieën. Het album voelt tegelijkertijd intiem en groots aan, met een delicate balans tussen breekbare emotie en zorgvuldig opgebouwde soundscapes.

De productie van Flying Wig is van hoog niveau, met een opvallend oog voor detail in de geluidslagen. De instrumentatie is zorgvuldig afgewogen, waarbij elke klank lijkt te zweven in een ruimtelijke mix. De opnamekwaliteit is helder zonder zijn warmte te verliezen, wat de introspectieve aard van het album versterkt. De subtiele toevoegingen van elektronische elementen en de manier waarop ze verweven zijn met de akoestische instrumenten geven het album een eigentijdse flair zonder afbreuk te doen aan de organische gevoeligheid die Banhart zo goed beheerst.

Track-voor-Track Analyse

Feeling - Het album opent met Feeling, een ingetogen en hallucinerend nummer dat langzaam opbouwt met repetitieve melodieën en etherische zang. De hypnotiserende ritmes en gelaagde klanken creëren een sfeer van introspectie en rust, waardoor het een perfecte openingstrack is die je meteen in de sfeer van het album trekt.

Fireflies - Dit nummer heeft een dromerig karakter met een mooie, zwevende melodie. De zang van Banhart is hier bijzonder sprekend, met een zachte melancholie die perfect past bij de delicate arrangementen van het nummer.

Nun - Nun is een breekbaar en gevoelig nummer waarin Banhart zijn kwetsbare kant laat zien. De minimale instrumentatie en de zachte, bijna fluisterende zang creëren een intieme sfeer die je als luisteraar diep raakt.

Sight Seer - Sight Seer voelt als een warme deken, een nummer dat je omhult met zijn zachte klanken en intieme sfeer. De subtiele gitaarklanken en Banhart's zang vermengen zich tot een geruststellend geheel dat een gevoel van geborgenheid biedt.

Sirens - Dit nummer heeft een zalvende, sfeervolle kwaliteit. De langzame, vloeiende melodieën en de zachte zang creëren een bijna meditatieve sfeer. Het nummer is rustgevend, alsof het de luisteraar uitnodigt om even stil te staan en te reflecteren.

Charger - Met Charger betreedt Banhart een treuriger en schraler terrein. De melancholische melodie en de sobere instrumentatie versterken de sombere sfeer van het nummer, dat een gevoel van verlorenheid en reflectie oproept.

Flying Wig - Het titelnummer is hypnotiserend en doordrenkt met een gevoel van verdriet. De repetitieve structuren en de spaarzame melodieën bouwen een melancholische spanning op die het nummer een diepe emotionele impact geeft.

Twin - Dit nummer valt op door zijn oosterse invloeden en zoekende, twijfelende sfeer. De ongebruikelijke klankkleuren en de wijze waarop ze verweven zijn met Banhart's introspectieve zang geven het nummer een mystieke en bijna transcendente kwaliteit.

May - May biedt een mooie melodie die ritmisch en aanstekelijk is. Het nummer heeft een lichtvoetiger karakter in vergelijking met de rest van het album, zonder de dromerige sfeer te verliezen.

The Party - Het afsluitende nummer, The Party, is ingetogen vrolijk en afwachtend. De subtiele instrumentatie en de zachte zang geven het nummer een luchtig gevoel, maar met een ondertoon van introspectie, wat een interessante balans creëert.

Flying Wig is een album dat vooral geschikt is voor luisteraars die houden van introspectieve, sfeervolle muziek met een vleugje experiment. Fans van dream pop, psychedelische folk en Devendra Banhart's eerdere werk zullen genieten van de rijke texturen en de emotionele diepgang van dit album. Het is een plaat die je keer op keer kunt beluisteren en telkens nieuwe lagen en nuances kunt ontdekken, ideaal voor rustige avonden of momenten van persoonlijke reflectie. Een album waarmee Banhart zich voor mij weer op de kaart zet.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl