Kerry Livgren / AD* - Reconstructions (1986)

Na zijn vertrek uit Kansas begon gitarist en componist Kerry Livgren weer opnieuw. Geketend door contractuele beperkingen uit de periode met die groep, lukte het aanvankelijk niet om een nieuwe band te starten, maar een maas in het juridische net leidde ertoe dat die beperking niet gold voor de de christelijke muziekmarkt. In 1985 startte Livgren daarom zijn eigen label Kerygma, waarbij de distributie door Sparrow werd verzorgd.
Reconstructions is het tweede album van "zijn" groep AD, hun derde als je Time Line (1984) als bandalbum meerekent. Livgren en zijn bandmaatjes rekenden echter Art of the State (1985) als het echte groepsdebuut, omdat men vanaf dat album als gelijkwaardigen samenwerkte, in plaats van als de begeleidingsgroep van Kerry Livgren die men in 1984 nog was. Het verscheen in hetzelfde jaar als Power, de comebackplaat van Kansas.

Achter de foeilelijke hoes schuilen negen nummers, die helemaal het geluid van 1986 bij zich dragen qua digitale tonen. Een vriend van me associeert dit met het Amerikaanse synthpopduo Go West, dat in 1985 met een soortgelijk geluid een hit scoorde met We Close Our Eyes. Ook valt te denken aan hetgeen Peter Gabriel in deze jaren maakte; de digitale geluiden van midden jaren '80 met wortels in de synthpop, doorgedrongen tot andere genres.
Liefhebbers van Kansas zullen bij AD weinig horen dat aan die groep herinnert, al zet Livgren af en toe heerlijke gitaarlicks neer, zoals meteen in het intro van opener All Fall Down. Gepolijste toetsen overheersen echter met het strakke badkamer-drumgeluid dat toen de norm was. Bovendien laat de stem van zanger Michael Gleason zich moeilijk vergelijken met die van Steve Walsh in Kansas. Lichter dan de stem van diens opvolger John Elefante die op zijn beurt al minder "rock" klonk, maar wel gezegend met een groot bereik, zodat hij in de hogere regionen toch iets van Walsh wegheeft.

Een dichtgesmeerd geluid van toetsen vult het spectrum en op het deels akoestische No Standing en de midtempo afsluiter One Golden Thread na zijn alle nummers uptempo. Het maakt dat de plaat energiek klinkt, al ligt met een productie als deze eenvormigheid op de loer. Het is niet voor niets dat ballade No Standing met zijn gitaargetokkel en (digitale?) viool eruitspringt met bovendien een prachtige melodie.
Drie nummers werden geschreven door Gleason, vier door Livgren en twee schreven ze gezamenlijk. Je hoort hierbij geen verschillen in stijl.
De markt waarin AD zich bewoog leende zich voor deze groep niet voor uitgebreide tournees zoals met Kansas het geval was. AD was echter meer dan slechts een studiogroep en leverde sterk werk. Qua teksten weerspiegelen de teksten Livgrens beeld op het leven, al zal een oppervlakkige luisteraar dat niet doorhebben.

Reconstructions is in Europa moeilijk - maar niet onmogelijk - verkrijgbaar, een aanwijzing dat het vooral via relatief kleine Amerikaanse kanalen werd gedistribueerd. Ondanks het tijdsgebonden geluid is dat jammer: composities en uitvoeringen verdienen meer.
Opmerkelijk is eveneens dat er anno 2023 redenen zijn die dit vrij onbekende album ervan weerhouden op streamingkanalen te verschijnen, met YouTube als uitzondering, dankzij een fanatieke fan.
Elf jaar later verbouwde Livgren dit Reconstructions tot Reconstructions (Reconstructed), dat op diverse punten zó afwijkt van deze plaat, dat het bijna een compleet nieuw album lijkt. Daarover binnenkort meer bij die titel.